Анохін Кірыла

Асцярожна, дрэвы зачыняюцца

Кірыла Анохін

Асцярожна, дрэвы зачыняюцца

Вершы

2012

Рэдактары Віталь Рыжкоў, Андрэй Хадановіч

Дызайн вокладкі Nick Antipov

Вёрстка Веры Бохан

Мастак Крысціна Карбоўская

Карэктар Алена Пятровіч

lit-bel.org

* * *

на небе няма вёдраў

яно проста лье

як з вядра

і між намі не ноч

а проста цёмна

як ноччу

і мы не адны

мы проста цэлае

як адно

пакуль не стала светла

пакуль не скончыўся дождж

і мы ляжым тут удваіх

давай спадзявацца

што нас ніхто не заб’е

мы проста будзем спаць

як забітыя

* * *

там звонку

на кожнай вуліцы

халодна мокра і брудна —

ты нікуды не выходзіш

з галавы

* * *

заўтра

каб паспець сустрэцца

з табой

трэба прачнуцца

а лепшай гадзіне

хаця

і гэта запозна

* * *

раней

кожны ўчынак

патрабаваў тваёй ацэнкі

цяпер

ён проста

патрабуе

цябе

* * *

твой узрост

вагаецца

на грані голасу

краі броваў

у якім няма выхаду

да мора

дык колькі табе?

усе даюць столькі

колькі ты й маеш

а я б аддаў усё

* * *

штоночы

танчачы голым у полі

я буду выклікаць

дождж

каб ён даваў табе расці

каб кожную раніцу

бачыць

як

распускаюцца

твае вочы

* * *

калі я буду тануць

у наступным возеры

вазьмі свае рукі

і зачапіўшы мяне за жывое

выцягні яго

* * *

табе бракуе моцы

каб стрымаць сваё слова

яно ўцякае й гучна селіцца ў маім вуху

ты абхопліваеш мочку вуснамі

праводзіш языком па ракавіне

і

забіраеш сваё слова назад

* * *

хацеў выбіць шыбы

а там вясна

хацеў разбіць голаў

а там ты

* * *

раскажы мне

пад сакрэтам

пад коўдрай

толькі між намі

казку

пра ноч

і яна здзейсніцца

пад сакрэтам

пад коўдрай

толькі між намі

* * *

хто калі не я

каго

калі не цябе

* * *

вось і ўсё

а я чакаў усяго толькі

толькі і ўсяго

ну вось

і ўсё

* * *

знікла без вестак

гады таму

раніцай

выйшла з пены марской

і не вярнулася

* * *

люблю

калі ты

любіш

калі я

* * *

тут няўтульна

голая сцяна

прыкрывае сорам гадзіннікам

як і я

паказваючы

што час ісці

* * *

падчас сеансу пытанняў

лёгкія лунаюць вакол нас

цяжкія падаюць мне ў лоб

а тыя

на якія я не магу адказаць

віснуць у паветры

ўтвараючы пятлю

прызначаную

для маўчання

* * *

мне дваццаць тры

а табе трынаццаць

разам нам 36

значыць

кожнаму па 18

калі мы разам

мы адчуваем сваё паўналецце

і робім

як паўналетнія

* * *

— дабранач —

трымаючы ў вільготных руках

гэтае слова

я перадаю ў твае

пакладзі яго побач

каб яно лашчыла

калі й не цябе

то хаця б

твой слых

* * *

мой мерны ложак

не далічваецца

тваёй паловы

інгрэдыентаў

для прыгатавання

добрага сну

* * *

мой ход канём:

з я1

знікае твая фігура

* * *

а помніш

мы з табой

вызвалілі

дваіх вязняў

сумнення?

гімнастыка

глыбокае дыханне

ногі разам

рукі на шырыні

тваіх

плеч

* * *

адклаў заўтра

на чорны дзень

каб яно ўсё ж такі настала

калі што

* * *

апусціцца яшчэ

ніжэй

няма куды

нагружаюся сорамам

каб скрозь зямлю

праваліцца

* * *

заблукалым дзіцём

шукаючы выйсце

са свайго лядашчага

лесу

ўжо чую

як асцярожна

зачыняюцца

дрэвы

* * *

вось і дажыў да вясны

перажыць бы

* * *

тэорыя

новае

магілы

у аснову

пакладзены

я

* * *

адзінота разліваецца па зямлі

растуць хвалі новага

сусветнага патопу

сыходзячы пад ваду

бласлаўляю ўсіх

хто збудаваў свой каўчэг

і знайшоў сабе пару

* * *

ноч выпівае

бутэльку белага святла

і становіцца днём

я выпіваю

бутэльку чырвонага

і ванітую

* * *

хвароба

запаленая галава

круціцца

вакол сваёй восені

зрываецца на плячо

падае пад ногі

згарае ад чакання

тваіх зімных рук

якія вернуць

усё

на свае месцы

* * *

на ўваходзе ў маё становішча

вытры аб мяне ногі

я толькі што вымыў падлогу

* * *

ніводная

сістэма мераў і вагі

не прадугледжвае

вымярэнне майго

стану —

каму патрэбныя

мае

цяжкасці?

* * *

згубіў

лагічны ланцуг

жыцця

больш

нішто

не трымае

Хайку

1.

Верасень. Тыя,

што не лятуць у вырай,

ідуць у школу.

2.

Спыніўся сярод

восені. Засыпала

лісцем дарогу.

3.

Лістапад. Вецер

вырывае ў мяне з рук

твой апошні ліст.

4.

Гнуцца дрэвы. Ім

нельга пайсці ні з ветрам,

ні супраць яго.

5.

Выпаў першы снег.

Сусед пабег з дываном

хутаць немаўля.

6.

Вярнулася на

дзень сонца. Паглядзець, як

мы тут без яго.

7.

АДЛІГА

Зіма спускае

за сабой ваду ва ўні-

тазе горада.

8.

Вясна. На дрэвах

лопнулі пупышкі ад

такога шчасця.

9.

На шашы затор.

Побач — адзін камбайн на

цэлае поле.

10.

Хрыстос прызямліўся

між тваіх грудзей.

Вас дваіх цалую.

* * *

вецер падымае фіранку

нібы спадніцу

пад ёй бачна неба

* * *

гісторыя неба

багатая на маштабныя буры

і гучныя навальніцы

якія змяняліся перыядамі суцэльнай

або пераменнай

воблачнасці

але з-пад увагі даследчыкаў

часта выпадалі этапы

калі на небе абсалютна нічога не адбывалася

і гэта нягледзячы на тое

што менавіта ў такія моманты

ясна бачна

што

за ўсім гэтым стаіць

пераймаючы Канта

на што ты спадзяешся

калі робіш

немаведама што?

* * *

усё сышло на нішто —

і што было нічым

стала ўсім

* * *

дзякуй

я сам

прабач

я сам

калі ласка

я сам

ды сам я!

ды сам ты!

* * *

паглядзі на зіму

і ніколі

так

не рабі

* * *

у гэтай яме

ўсё сваё жыццё

граў

сумны аркестр

таму што яму не хапіла нот

выбрацца

* * *

пасля ўсяго

што між намі

* * *

каб пазбегнуць

выпадку падзення

паважаныя пасажыры

трымайцеся

вы

спецыяльна для гэтага

прадугледжаныя

* * *

звесткі

пра самых шчаслівых

людзей

да нас

не дайшлі

мы

мусім дайсці

да іх

самі

* * *

M.

мой мяккі баранчык

часта засынае

скруціўшыся ў мяне на каленях

яму сняцца

ружжы

яму сніцца

як ён з’ядае

лішнюю літару «ж»

каб можна было спаць

спакойна

* * *

усіх пералічаных

прашу

не лічыць мяне

* * *

на зломе эраў

наша стане не нашай

гады — нягодамі

знакі — нязначнымі

мы — нямымі

* * *

няма

ні бога

ні зданяў

ні прыхадняў з космасу

нікому

мы

не патрэбныя

Content

Анохін Кірыла Асцярожна, дрэвы зачыняюцца

Кірыла Анохін Асцярожна, дрэвы зачыняюцца

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

гімнастыка

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Хайку

* * *

* * *

пераймаючы Канта

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *