Robert Silverberg

Stochastyk

To zdumiewające, że nauka, której początek dały rozważania wokół gry przypadku, stała się obecnie najważniejszym przedmiotem ludzkiej wiedzy… Wszystkie najistotniejsze pytania tyczące życia wiążą się z problemami prawdopodobieństwa.

Pierre Simon de Laplace

Theorie Analytique des Probabilites

Gdy człowiek nauczy się widzieć, odkrywa, że jest samotny w świecie głupoty.

Carlos Castaneda

A Separate Reality

l

Rodzimy się przypadkowo w czysto losowym wszechświecie. Życie nasze determinuje całkowicie przypadkowa kombinacja genów. Cokolwiek się dzieje, dzieje się przez przypadek. Pojęcia skutku i przyczyny są fałszywe. Istnieją jedynie złudne przyczyny prowadzące do pozornych skutków. Ponieważ tak naprawdę nic z niczego nie wynika, pływamy co dnia w morzach chaosu. Niczego nie można bowiem przewidzieć, nawet zdarzeń najbliższej, bezpośredniej przyszłości.

Wierzycie w to?

Jeżeli tak, to żal mi was, bo prowadzicie z pewnością zimne, przerażające i ponure życie.

I ja wierzyłem kiedyś w podobne rzeczy, gdy miałem mniej więcej siedemnaście lat, a świat wydawał mi się nieprzyjazny i niezrozumiały. Wierzyłem, że wszechświat jest jakąś gigantyczną grą w kości, grą bez celu i bez zasad, do której my, głupi śmiertelnicy, usiłujemy wprowadzić pocieszające pojęcie przyczynowości, by chronić swój chwiejny i kruchy zdrowy rozsądek. Wydawało mi się, że mamy szczęście, jeżeli w owym kapryśnym i przypadkowym kosmosie udaje nam się po prostu przetrwać kolejne godziny, nie mówiąc już o latach, albowiem w każdej chwili, bez ostrzeżenia i bez przyczyny, Słońce może się stać nową, a Ziemia zmienić się w ogromną kluchę wazeliny. Wiara i dobre uczynki są niewystarczające, ba, wręcz nieistotne; wszystko może się przytrafić każdemu w każdym momencie. A zatem żyjcie chwilą i nie przejmujcie się jutrem, ponieważ jutro nie przejmuje się wami.

Wielce cynicznie i wielce młodzieńczo brzmi ta filozofia. Młodzieńczy cynizm to przede wszystkim obrona przed strachem. Przypuszczam, że w miarę jak doroślałem, świat zdawał mi się coraz mniej przerażający, a ja stawałem się coraz mniej cyniczny. Odzyskałem nieco dziecięcej niewinności i jak każde dziecko zaakceptowałem pojęcie przyczynowości. Popchnijcie niemowlaka, a upadnie. Przyczyna i skutek. Nie podlewajcie przez tydzień begonii, a zacznie usychać. Przyczyna i skutek. Kopnijcie mocno piłkę, a poszybuje w powietrze. Przyczyna i skutek, przyczyna i skutek. Uznałem, że wszechświat może jest bezcelowy, ale nie pozbawiony zasad. W ten sposób uczyniłem pierwsze kroki na drodze wiodącej ku mojej karierze zawodowej, a stamtąd ku polityce i dalej, ku naukom wszechwidzącego Martina Carvajala, owego tajemniczego i udręczonego człowieka, spoczywającego obecnie w spokoju, którego tak bardzo się lękał. To właśnie Carvajal doprowadził mnie do tego miejsca w czasie i przestrzeni, które zajmuję dzisiaj.

2

Nazywam się Lew Nichols. Mam jasne, piaskowe włosy, ciemne oczy, dokładnie dwa metry wzrostu i nie posiadam żadnych blizn, które umożliwiałyby identyfikację. Byłem żonaty z Sundarą Shastri, uzyskaliśmy licencję na grupę dwuosobową. Nie mieliśmy dzieci i pozostajemy obecnie w separacji, bez oficjalnego orzeczenia sądowego. Mam prawie trzydzieści pięć lat. Urodziłem się w Nowym Jorku l stycznia 1966 roku o godzinie 2^16. Nieco wcześniej tej samej nocy odnotowano w Nowym Jorku dwa jednoczesne wydarzenia o historycznym znaczeniu: objecie urzędu burmistrza przez sławnego i wspaniałego Johna Lindsaya[1] oraz rozpoczęcie pierwszego, wielkiego i katastrofalnego strajku obsługi metra. Wierzycie w symultaniczność? Ja wierze. Nie ma stochastyczności ani zdrowego rozsądku bez symultaniczności. Zginiemy, jeżeli będziemy widzieć wszechświat jako zbiór nie powiązanych wzajemnie wypadków, niby pointylistyczne płótno bezprzyczynowości. Moja matka miała rodzić w połowie stycznia, ale ja przyszedłem na świat o dwa tygodnie za wcześnie, co okazało się wyjątkowo niedogodne dla moich rodziców, którzy musieli dostać się do szpitala w sylwestrową noc w mieście pozbawionym nagle środków komunikacji. Gdyby ich techniki przewidywania były skuteczniejsze, być może pomyśleliby tamtego wieczora o wynajęciu samochodu. A gdyby burmistrz Lindsay stosował sprawniejsze techniki przewidywania, to sądzę, że biedny drań zrezygnowałby z urzędu już podczas zaprzysiężenia, oszczędzając sobie tym samym wieloletnich bólów głowy.

3

Przyczynowość to szacowna, przyzwoita zasada, nie będąca jednak w stanie wyjaśnić wszystkiego. Musimy ją przekroczyć, jeżeli chcemy nadać światu sens. Musimy przyznać, że pewne istotne zjawiska nie pozwalają się po prostu niedbale zaszufladkować i można je opisać jedynie za pomocą metod stochastycznych.

System, w którym zdarzenia występują zgodnie z zasadą prawdopodobieństwa, lecz nie są przy tym jednostkowo zdeterminowane prawem przyczynowości, nazywamy systemem stochastycznym. Codzienny wschód słońca nie jest wydarzeniem stochastycznym: stale i niezmiennie determinuje go względne położenie Ziemi i Słońca na niebie, a kiedy raz już pojmiemy mechanizm przyczynowości, możemy bez żadnego ryzyka przewidywać, że słońce wstanie jutro, pojutrze i następnego dnia. Umiemy nawet przewidzieć dokładny czas wschodu słońca i wcale go nie odgadujemy, lecz znamy go z góry. Fakt, że woda płynie na ogół w dół zbocza, również nie jest zjawiskiem stochastycznym: to funkcja przyciągania grawitacyjnego, którego wartość uważamy za stałą. Istnieje jednak wiele obszarów, na których przyczynowość zawodzi i wtedy na ratunek musi nam pospieszyć stochastyka.

Nie potrafimy na przykład przewidzieć ruchu pojedynczej cząsteczki w litrze tlenu, a jednak przy pewnej znajomości teorii kinetycznej możemy śmiało przewidzieć zachowanie całego litra gazu. Nie jesteśmy w stanie przepowiedzieć, kiedy dany atom uranu ulegnie rozpadowi radioaktywnemu, a jednak możemy dosyć dokładnie obliczyć, ile atomów w bryłce uranu 235 rozpadnie się w ciągu dziesięciu tysięcy lat. Nie wiemy, co przyniesie następny obrót koła ruletki, ale właściciele kasyn umieją określić w przybliżeniu zysk, jaki osiągną w trakcie długiej, wieczornej gry. Za pomocą technik stochastycznych przewidzieć można wszystkie procesy, choć wydawałyby się one nieprzewidywalne z punktu widzenia składających się na nie pojedynczych przypadków i ich następstwa w czasie.

Stochastyczny. Jak podaje Oksfordzki słownik języka angielskiego, wyraz ten ukuto w 1662 roku, obecnie zaś jest on rząd. bądź przestarz. Nie wierzcie w to. To słownik jest przestarz., a nie termin stochastyczny, który z każdym dniem staje się coraz mniej przestarz. Słowo to pochodzi z greki, w której pierwotnie oznaczało ‘cel’ lub ‘punkt, w który się celuje’ — od tego rdzenia Grecy utworzyli czasownik ‘celować’, który na mocy metaforycznej ekstensji znaczył także ‘zastanawiać się’, ‘myśleć’. W języku angielskim termin stochastyczny pojawił się najpierw jako wyszukany sposób określenia tego, ‘co domyślne, odnoszące się do przypuszczenia’, jak w owej uwadze Whitefoota o Sir Thomasie Brownie[2] z 1712 roku: „Lubo prorokiem żadnym nie był… wszak w najbliższej mu zdolności, jako to w stochastyce, przodował, i mylił się rzadko co do przyszłych zdarzeń”.

Wedle nieśmiertelnych słów Ralpha Cudwortha (1617–1688)[3]: „Potrzeba jest i praktyka osądu stochastycznego i opinii związanej z prawdą i fałszem w życiu ludzkim”. Ci, których życiem naprawdę rządzi filozofia stochastyczna, są sprawiedliwi i rozważni, i nieskorzy do generalizacji na podstawie wątłych przykładów. Jak wykazał na początku osiemnastego wieku Jacques Bernoulli[4], pojedyncze zdarzenie niczego nie zwiastuje, ale im obszerniejszy jest nasz przykład, tym większe szansę odgadnięcia jego rzeczywistego, wewnętrznego układu zjawisk.

To tyle, jeżeli idzie o teorię prawdopodobieństwa. Przemykam szybko i niespokojnie nad rozkładem Poissona, centralnym twierdzeniem granicznym, aksjomatami Kołmogorowa, grami Ehrenhafta, łańcuchami Markowa, trójkątem Pascala i całą tą resztą. Zamierzam oszczędzić wam krętych dróg matematyki. („Niech p oznacza prawdopodobieństwo zajścia zdarzenia podczas jednej próby, a s liczbę zdarzeń obserwowalnych w «prób…”) Chodzi mi tylko o to, że prawdziwy stochastyk uczy się przestrzegać czegoś, co my w Centrum Procesów Stochastycznych nazywamy pauzą Bernoulliego, będącą przerwą, podczas której pytamy samych siebie: Czy rzeczywiście dysponuję wystarczającą ilością danych, żeby wyciągnąć z nich zasadny wniosek?

Jestem sekretarzem wykonawczym Centrum, zarejestrowanego cztery miesiące temu, w sierpniu roku 2000. Nasze wydatki są pokrywane z pieniędzy Carvajala. Obecnie zajmujemy pięciopokojowy dom na wsi w północnej części stanu New Jersey. Nie mam zamiaru bliżej określać położenia Centrum. Naszym celem jest zredukowanie pauzy Bemoulliego do zera: pragniemy zatem odgadywać przyszłość ze stale rosnącą dokładnością, na podstawie coraz mniejszej liczby próbek statystycznych. Innymi słowy: chcemy przejść od przewidywania probabilistycznego do absolutnego, czyli, parafrazując znowu to stwierdzenie — zastąpić przypuszczenia jasnowidzeniem.

Pracujemy więc nad wykształceniem zdolności poststochastycznych. Carvajal nauczył mnie, że stochastyka nie jest końcem drogi — to zaledwie przemijająca szybko faza ludzkiej walki o wolność od tyranii przypadkowości. We wszechświecie absolutnym można uważać wszystkie zdarzenia za absolutnie zdeterminowane, a jeśli nie postrzegamy żadnych większych struktur, to tylko ze względu na ułomność naszego widzenia. Gdybyśmy naprawdę rozumieli przyczynowość na poziomie molekularnym, to nie musielibyśmy w naszych przewidywaniach polegać na przybliżonych obliczeniach matematycznych, statystyce i teorii prawdopodobieństwa. Gdyby nasza percepcja skutku i przyczyny była zadowalająca, moglibyśmy uzyskać absolutną wiedzę o przyszłości. Stalibyśmy się wszechwiedzący. Tak powiedział Carvajal. Wierzę, że miał rację. Wy zapewne nie. Macie skłonności do sceptycyzmu w tych sprawach, prawda? Nic nie szkodzi. Zmienicie zdanie. Wiem, że tak będzie.

4

Carvajal już nie żyje. Doskonale wiedział, jak i kiedy umrze. Ja jeszcze ciągle tu jestem, i sądzę, że także wiem, jak umrę, chociaż nie jestem tego całkowicie pewien, a poza tym nie ma to dla mnie takiego znaczenia, jakie miało dla niego. Carvajalovi brak było siły niezbędnej do udźwignięcia swoich wizji. Był wypalonym człowieczkiem o zmęczonych oczach i pustym uśmiechu, posiadającym zbyt wielki jak na moc swego ducha dar, który przyczynił się do jego śmierci. Jeżeli naprawdę go odziedziczyłem, to mam nadzieję, że będę umiał z nim żyć lepiej niż on.

Carvajal nie żyje, ale ja żyję i będę jeszcze żył przez jakiś czas. Wokół mnie, dwadzieścia lat w przyszłości, migocą niewyraźnie nowojorskie wieżowce, połyskujące w bladym świetle nie narodzonych jeszcze poranków. Spoglądam na posępną, porcelanową misę zimowego nieba ł widzę swoją postarzałą twarz. A zatem nie zniknę w najbliższym czasie. Mam przed sobą dość długą przyszłość. Wiem, że przyszłość jest równie trwała, niezmienna i dostępna jak przeszłość. Dlatego opuściłem ukochaną żonę, porzuciłem pracę, która uczyniła mnie bogatym, i stałem się obiektem wrogości Paula Quinna, potencjalnie najbardziej niebezpiecznego człowieka na świecie, Paula Quinna, który za cztery lata zostanie wybrany prezydentem Stanów Zjednoczonych. Nie obawiam się go osobiście. Nie będzie mógł mnie skrzywdzić. Może wyrządzić krzywdę demokracji i wolności słowa, ale mnie nie skrzywdzi. Czuję się winny, ponieważ pomogę wprowadzić Quinna do Białego Domu, ale przynajmniej dzielę się swą winą z tobą, z tobą i z tobą, z waszymi ślepymi, bezmyślnymi głosami, których jeszcze pożałujecie i które kiedyś zapragniecie odwołać. Mniejsza o to. Przetrwamy Quinna. Wskażę wam właściwą drogę. Będzie to moja forma pokuty. Mogę ocalić was wszystkich od chaosu, nawet teraz, kiedy Quinn rozsiadł się już na horyzoncie i olbrzymieje z każdym dniem.

5

Przez siedem lat zajmowałem się zawodowo teorią prawdopodobieństwa, zanim w ogóle usłyszałem o Martinie Carvajalu. Począwszy od wiosny 1992 roku moją specjalnością stały się prognozy. Patrzę na żołądź dębu i widzę stos drewna na opał — to dar, który posiadam. Za odpowiednią opłatą powiedziałbym wam, czy produkcja mikrochipów będzie nadal przemysłem rozwojowym, czy otwarcie salonu tatuażu w Topeka to dobry pomysł i czy moda na ogolone czaszki potrwa na tyle długo, by opłacało się wam rozbudowywać fabrykę depilatorów w San Jose. I pewnie miałbym rację.

Mój ojciec powiadał: „Nie wybieramy swojego życia. To życie wybiera nas”.

Być może. Nie przypuszczałem nigdy, że będę pracował w zawodzie proroka. Właściwie nie przypuszczałem, że będę pracował w jakimkolwiek zawodzie. Ojciec bał się, że zostanę darmozjadem. W dniu, w którym odebrałem dyplom ukończenia studiów (Uniwersytet Nowojorski, 1986) — istotnie wszystko na to wskazywało. Prześlizgnąłem się przez trzy lata uczelni, nie mając pojęcia, co chciałbym zrobić ze swoim życiem, poza tym że powinno być to coś zespołowego, twórczego, dochodowego i stosunkowo użytecznego społecznie. Nie chciałem zostać powieściopisarzem, nauczycielem, aktorem, prawnikiem, maklerem giełdowym, generałem ani księdzem. Nie pociągały mnie finanse ani przemysł, medycyna przekraczała granice mych zdolności, a polityka wydawała mi się wulgarna i nieprzyzwoita. Wiedziałem, że posiadam przede wszystkim talenty werbalne i koncepcyjne, a moje potrzeby koncentrują się głównie wokół poczucia bezpieczeństwa i spokoju. Nie boję się ciężkiej pracy, byłem i jestem błyskotliwy, towarzyski, rzutki, energiczny i otwarcie oportunistyczny, choć mam nadzieję, że nie oportunistycznie otwarty. Ale kiedy uczelnia wypuściła mnie na wolność, brakowało mi ogniskowej, centralnego punktu, płaszczyzny odniesienia.

Życie wybiera nas. Miałem zawsze dziwny dar niezwykłych przeczuć; stopniowo uczyniłem sobie z niego środek utrzymania. Pracowałem kiedyś podczas wakacji jako ankieter na pół etatu. Któregoś dnia wygłosiłem w biurze kilka przenikliwych uwag na temat pewnych prawidłowości, jakie wykazywały nasze dane pierwotne, i szef zaproponował mi przygotowanie na następny etap ankiety prognostycznego modelu próbkowania. Jest to program wskazujący, jakie pytania należy zadawać, aby uzyskać potrzebne informacje. Robota była ekscytująca, a biegłość, jaką wykazałem, przyniosła nagrodę memu ego. Wykorzystałem szansę, gdy pewien ważny klient mojego pracodawcy poprosił, żebym zrezygnował z posady i już jako wolny strzelec zajął się konsultingiem. Od tej chwili droga do mojej własnej firmy konsultingowej stała się kwestią kilku miesięcy.

Gdy pracowałem w doradztwie i prognozach, wielu nie doinformowanych facetów uważało mnie za ankietera. Nie, to ankieterzy pracowali dla mnie, wynajmowałem ich cały pluton. Byli dla mnie tym, czym młynarze dla piekarza: oddzielali ziarno od plew, a ja produkowałem siedmiowarstwowe torty. Moja praca wykraczała daleko poza ankietowanie. Na podstawie próbek danych, zebranych za pomocą zwykłych, quasi-naukowych metod, stawiałem daleko idące prognozy, wykonywałem intuicyjne skoki, czyli — krótko mówiąc — zgadywałem, i to zgadywałem dobrze. Robiłem na tym pieniądze, ale odczuwałem ponadto coś w rodzaju ekstazy. Kiedy stawałem przed stosem pierwotnych próbek, na których miałem oprzeć jakąś poważną prognozę, czułem się jak nurek skaczący z wysokiej skały w iskrzący błękit morza w poszukiwaniu lśniącego, złotego dublonu, skrytego w białym piasku głęboko pod falami: waliło mi serce, szumiało w głowie, a duch mój doznawszy kwantowej podniety przechodził w wyższy, zintensyfikowany stan energetyczny. Ekstaza.

To, co robiłem, było skomplikowane i wielce specjalistyczne, choć był to także rodzaj czarów. Pławiłem się w średnich harmonicznych, skośnych dodatnich i parametrach rozkładu. Moje biuro stanowiło labirynt monitorów i wykresów. Zmuszałem do pracy baterię megakomputerów przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, a to, co wyglądało jak zegarek na mojej prawej ręce, było w istocie terminalem danych, który rzadko miewał okazję przestygnąć. Ale skomplikowana matematyka i potężna hollywoodzka technologia były jedynie aspektami przygotowawczej fazy mojej pracy, etapem gromadzenia informacji. IBM nie mógł mi pomóc, gdy przychodziło do stawiania prognoz. Dokonywałem tej sztuczki wyłącznie z pomocą własnego umysłu, bez żadnej asysty. Stawałem w strasznej samotności na skraju skały, i chociaż sonar ukazał mi ukształtowanie dna oceanu, choć najnowocześniejsze transpondery General Electric zarejestrowały prędkość pływu prądu, temperaturę wody i wskaźnik zmętnienia, to w chwili ostatecznej realizacji byłem zupełnie sam. Przymrużonymi oczami wpatrywałem się uważnie w wodę zginając kolana, kołysząc ramionami, wciągając powietrze do płuc — czekając, aż zacznę widzieć, naprawdę widzieć, a gdy poczułem wirowanie pod powiekami, nareszcie skakałem, puszczałem się głową w dół w falujące morze w poszukiwaniu złotego dublonu. Wystrzeliwałem nagi, bezbronny i nieomylny ku memu celowi.

6

Od września 1997 roku do marca roku 2000, jeszcze dziewięć miesięcy temu, obsesyjnie pragnąłem uczynić Paula Quinna prezydentem Stanów Zjednoczonych. Obsesja. To mocne słowo. Pachnie Sacher-Masochem[5], Krafft-Ebingiem[6], rytualnym myciem rąk i gumową bielizną. A jednak sądzę, że trafnie określa mój stosunek do Quinna i jego ambicji.

Haig Mardikian przedstawił mnie Quinnowi latem 1995 roku. Haig i ja chodziliśmy razem do prywatnej szkoły — Dalton, 1980–82; dużo graliśmy wtedy w koszykówkę — i odtąd byliśmy w stałym kontakcie. Mardikian jest eleganckim prawnikiem o rysich oczach, mierzącym prawie trzy metry wzrostu. Pragnął między innymi zostać pierwszym prokuratorem generalnym Stanów Zjednoczonych pochodzenia ormiańskiego, i być może zostanie.

(Być może? Jak mogę w to wątpić?) Pewnego skwarnego sierpniowego popołudnia zadzwonił do mnie z wiadomością:

— Sarkisian urządza dzisiaj wielki ochlaj. Jesteś zaproszony. Gwarantuje, że z tego przyjęcia wyniknie dla ciebie coś pożytecznego.

Sarkisian jest pośrednikiem w handlu nieruchomościami i właścicielem obu brzegów rzeki Hudson na odcinku sześciuset czy siedmiuset kilometrów.

— Kto jeszcze będzie? — spytałem. — Oprócz Ephrikiana, Missakiana, Hagopiana, Manoogiana, Garabediana i Boghosiana.

— Berberian i Khatisian — odparł. — Oraz… — Tu Mardikian wyrecytował wspaniałą, olśniewającą listę sławnych nazwisk ze świata finansów, polityki, przemysłu, nauki i sztuki. — …i Paul Quinn — zakończył. Położył znaczący nacisk na to ostatnie nazwisko.

— Czy powinienem go znać?

— Powinieneś, ale na razie pewnie jeszcze nie znasz. Obecnie jest przewodniczącym zgromadzenia ustawodawczego w Riverdale. To człowiek, który daleko zajdzie w życiu publicznym.

Nie miałem specjalnej ochoty, żeby spędzić sobotni wieczór słuchając jakiegoś ambitnego, młodego irlandzkiego polityka, wykładającego swoje plany odnowy Galaktyki, ale z drugiej strony opracowywałem już kiedyś kilka prognoz dla polityków i zarobiłem na tym pieniądze, a Mardikian wiedział chyba, co jest dla mnie dobre. Nie mogłem się ponadto oprzeć liście zaproszonych osób, a poza tym moja żona spędzała sierpień w Oregonie jako gość cierpiącej chwilowo na niedobory personalne sześcioosobowej grupy, i zdaje się, że snułem z nadzieją marzenia o powrocie do domu tego wieczoru w towarzystwie jakiejś ognistej, ciemnowłosej Ormianki.

— O której godzinie? — spytałem.

— O dziewiątej — powiedział Mardikian.

A zatem w drogę do Sarkisiana: potrójny apartament na dachu dziewięćdziesięciopiętrowego, okrągłego wieżowca z onyksu i alabastru, wzniesionego z dala od brzegu na nawodnej platformie w pobliżu dzielnicy Lower West Side. Strażnicy o twarzach bez wyrazu, którzy równie dobrze mogliby być stworami z metalu i plastiku, potwierdzili moją tożsamość, sprawdzili, czy nie mam broni i wpuścili mnie do wnętrza. Powietrze w środku było błękitną mgiełką. Nad wszystkim górował ostry, kwaśny zapach sproszkowanych kości: tego roku paliliśmy wapno z dodatkiem narkotyków. Całe mieszkanie okalały owalne, krystaliczne okna, przypominające ogromne iluminatory. Widok z pokoi wychodzących na wschód zasłaniały dwie monolityczne płyty gmachów World Trade Center, ale w innych pomieszczeniach Sarkisian zaprezentował nam przyzwoitą, dwustusłedemdziesięciostopniową panoramę Zatoki Nowojorskiej, stanu New Jersey, autostrady West Side Expressway i chyba części stanu Pensylwania. Iluminatory były nieprzezroczyste tylko w jednym z ogromnych, klinowatych pokoi — przekonałem się dlaczego, gdy wszedłem do sąsiedniego klina i pod ostrym kątem wyjrzałem na zewnątrz: ta ściana wieżowca wychodziła na nie rozebrany jeszcze kikut Statuy Wolności i Sarkisian najwyraźniej nie chciał, żeby ten przygnębiający widok źle wpłynął na samopoczucie jego gości. (Pamiętajcie, że działo się to w 1995 roku, w jednym z gwałtowniejszych okresów tamtej dekady, i wspomnienie zamachu bombowego na Statuę Wolności ciągle jeszcze wytrącało wszystkich z równowagi.)

Goście! Zgodnie z zapowiedzią stanowili okazały rój kontraltów, astronautów, napastników drużyn futbolowych i przewodniczących rozmaitych zarządów. Stroje od wieczorowych po ekstrawaganckie, spodziewany pokaz piersi i genitaliów, choć awangarda zaprezentowała pierwsze oznaki findesieclowej miłości do dyskrecji, która przeważa obecnie, objawiając się w postaci wysokich kołnierzyków i obcisłych przepasek na włosy. Sześciu mężczyzn i kilka kobiet nosiło kostiumy duchownych. Przybyło też blisko piętnastu pseudogenerałów, tak gęsto poobwieszanych orderami, że mogliby zawstydzić niejednego afrykańskiego dyktatora. Wydawało mi się, że w pozbawionym plis, promiennozielonym kombinezonie i potrójnym naszyjniku z banieczek wypełnionych gazem byłem ubrany z niejaką prostotą. Chociaż w mieszkaniu panował tłok, przebieg przyjęcia nie był bynajmniej bezkształtny, widziałem bowiem ośmiu lub dziesięciu postawnych, smagłych, uprzejmych, bezpretensjonalnie odzianych mężczyzn — członków wszechobecnej armeńskiej mafii Heiga Mardikiana — rozstawionych w salonie w równej odległości od siebie, jak pionki na szachownicy, jak słupki bramek, jak słupy telegraficzne. Zajmowali wyznaczone, z góry ustalone pozycje i pracowicie oferowali gościom papierosy oraz napoje, anonsowali uczestników balu i kierowali ludzi ku tym, z którymi ci mieliby ochotę nawiązać znajomość. Z łatwością dałem się wciągnąć w tę delikatną sieć. Pozwoliłem miętosić swoją dłoń Arze Garabedianowi, Jasonowi Komurjianowi czy może George’owi Missakianowi, a wszedłszy na orbitę znalazłem się na kursie kolizyjnym ze złotowłosą kobietą o słonecznej twarzy, Autumn, która nie była Ormianką i z którą istotnie wróciłem do domu wiele godzin później.

Jednak na długo przedtem, zanim Autumn i ja zdecydowaliśmy się wyjść razem, delikatnie przepychano mnie przez rotacyjny krąg rozmówców, jak w odbijanym tańcu, podczas którego:

… rozmawiałem z pewną czarnoskórą, inteligentną, oszałamiająco piękną i o pół metra wyższą ode mnie osobą płci przeciwnej, która zgodnie z moimi przypuszczeniami okazała się być Ileną Mulamba, szefową Sieci Czwartej; dzięki naszemu spotkaniu uzyskałem interesujący kontrakt konsultingowy na opracowanie ich transmisji telewizyjnych, dokonywanych za pomocą sygnałów dzielonych ze strefy etnicznej…

… łagodnie odrzuciłem swawolne zaloty radnego Ronalda Holbrechta, samozwańczej tuby społeczności homoseksualnej, pierwszego człowieka spoza Kalifornii, który zwyciężył w wyborach przy poparciu Partii Homofilów…

… natrafiłem na rozmowę pomiędzy dwoma wysokimi, siwymi mężczyznami o wyglądzie bankierów, którzy w rzeczywistości okazali się specjalistami od bioenergetyki z uniwersytetów Bellevue i Columbia-Presbyterian, wymieniającymi ploteczki na temat prowadzonych metodą sonopunktury aktualnych badań nad ultradźwiękowym leczeniem zaawansowanych zwyrodnień kostnych…

… wysłuchałem przedstawiciela laboratoriów CBS, który opowiadał jakiemuś młodzieńcowi o wyłupiastych oczach o wynalezionym właśnie przez tamtejszych uczonych wzmacniaczu charyzmy, pracującym na zasadzie pętli biologicznego sprzężenia zwrotnego…

… dowiedziałem się, że młodzieniec o wyłupiastych oczach to Lamont Friedman z Asgard Equities, owego złowrogiego i szeroko rozgałęzionego domu bankowego…

… pogawędziłem sobie z Nolem Maclverem z Ekspedycji Ganimedesa, z Claudem Parksem z Patrolu Narkotycznego (przyniósł swój molekularny saksofon i nie trzeba było go zachęcać, żeby zagrał), z trzema gwiazdami zawodowej koszykówki i jakimś jaskrawo ubranym prawoskrzydłowym, z organizatorem nowego administracyjnego związku prostytutek, municypalnym inspektorem domów publicznych, gromadką nie najmodniej wystrojonych urzędników miejskich i z kustoszem Brooklyńskiego Muzeum Sztuk Przelotnych, Mei-ling Pulvermacherem…

… spotkałem po raz pierwszy pełnomocniczkę Wyznania Transgresji, drobną, lecz przekonywającą pannę Catalinę Yarber, która przyjechała właśnie z San Francisco i natychmiast próbowała mnie nawrócić, czemu przy pomocy mglistych wymówek skutecznie się oparłem…

… i poznałem Paula Quinna.

Tak, Quinn. Czasami budzę się drżący i spocony z sennej powtórki tego przyjęcia, na którym widzę siebie niesionego przemożnym prądem przez morze rozgadanych, sławnych osobistości ku złotej, uśmiechniętej postaci Paula Quinna, czekającego na mnie niczym Charybda z rozwartą paszczą i błyszczącymi oczami. Miał wtedy trzydzieści cztery lata, o pięć więcej ode mnie; barczysty niski, masywnie zbudowany blondyn o szeroko rozstawionych oczach, ciepłym uśmiechu, konserwatywnym guście i twardym, męskim uścisku dłoni — przy powitaniu chwytał nie tylko rękę, lecz również wewnętrzną część bicepsa, nawiązując kontakt wzrokowy z nieomal słyszalnym trzaskiem i natychmiast doskonale porozumiewając się z partnerem. Było to wszystko standardową techniką polityczną, z którą niejednokrotnie spotykałem się wcześniej, lecz nigdy przedtem nie była ona stosowana z podobną siłą i intensywnością. Quinn tak szybko i pewnie pokonał międzyludzką barierę, że zacząłem podejrzewać, iż nosi w uchu jedną z tych wzmacniających charyzmę pętli z CBS. Mardikian przedstawił nas i Quinn bezzwłocznie wstrzelił się we mnie mówiąc: „Jest pan jednym z ludzi, których najbardziej pragnąłem dziś poznać”, i: „Proszę mówić mi Paul”, i: „Chodźmy w jakieś trochę spokojniejsze miejsce, Lew”; a ja wiedziałem, że jestem po prostu po mistrzowsku robiony w konia i mimo to pozwoliłem się załatwić.

Zaprowadził mnie do saloniku położonego kilka pokoi na północny zachód od sali głównej. Gliniane, prekolumbijskie figurki, maski afrykańskie, pulsarowe ekrany, błotniki — ciekawa mieszanina starych i nowych pojęć zdobnictwa wnętrz. Tapetą był „New York Times”, rocznik bodajże 1980.

— Niezłe przyjęcie — powiedział Quinn z uśmiechem. Przeleciał szybko wzrokiem po liście gości, dzieląc się ze mną chłopięcym zachwytem, wywołanym swą obecnością wśród tak znakomitych osób.

Potem zawęził pole działania i zaczął się przygotowywać do natarcia.

Był dobrze poinformowany. Wszystko o mnie wiedział — gdzie chodziłem do szkoły, jakie skończyłem studia, czym się zajmuję, gdzie mieści się moje biuro. Zapytał, czy przyszedłem z żoną:

— Ma zdaję się na imię Sundara? Jest Azjatką?

— Jej rodzina pochodzi z Indii.

— Podobno jest piękna.

— W tym miesiącu bawi w Oregonie.

— Mam nadzieję, że będę jeszcze miał okazję ją poznać. Może zadzwonię do ciebie, kiedy następnym razem wybiorę się gdzieś w okolice Richmond? A w ogóle jak ci się mieszka na Staten Island[7]?

To też już znałem, całą tę Obróbkę, skomputeryzowany umysł polityka w działaniu, klik-klik-klik — trzaskały w nim kryształki mikroukładu, gdy tylko były potrzebne fakty, i podejrzewałem nawet przez chwilę, że jest czymś w rodzaju robota. Ale Quinn był zbyt dobry, żeby być nierzeczywistym. Z jednej strony przekazywał mi wszystko, co mu o mnie powiedziano, i robił to znakomicie, a z drugiej wyrażał zdziwienie nad niesłychanym nieumiarkowaniem swojego własnego szelmostwa, jakby pomrugiwał do mnie w duchu i mówił: „Muszę troszeczkę przesadzać, Lew, takie jest moje zadanie w tej głupiej grze”. Zauważył też chyba, i zaintrygowało go, że byłem zarówno rozbawiony, jak i zaskoczony jego zręcznością. Był dobry. Przerażająco dobry. Mój umysł zaczął automatycznie prognozować, podsuwając mi kilka nagłówków z „Timesa” o takiej mniej więcej treści:

QUINN, CZŁONEK ZGROMADZENIA NA BRONXIE, WYSTĘPUJE PRZECIWKO OPÓŹNIENIOM W LIKWIDACJI SLUMSÓW

BURMISTRZ QUINN NAWOŁUJE DO REFORMY STATUTU MIEJSKIEGO

SENATOR QUINN TWIERDZI, ŻE JEGO CELEM JEST BIAŁY DOM

QUINN PROWADZI NOWYCH DEMOKRATÓW DO OGÓLNOKRAJOWEGO ZWYCIĘSTWA

PODSUMOWANIE PIERWSZEJ KADENCJI PREZYDENTA QUINNA

Mówił i mówił, uśmiechając się przez cały czas, utrzymując ze mną kontakt wzrokowy, wbijając mnie na pal. Wypytywał o mój zawód, wyciągnął ze mnie moje przekonania polityczne i wyłożył mi swoje własne poglądy. „Mówi się, że masz najlepszy wskaźnik niezawodności na całym Północnym Wschodzie… Ale założę się, że nawet ty nie przewidziałeś zabójstwa Gottfrieda… Nie trzeba być wielkim prorokiem, żeby współczuć temu palantowi DiLaurenzio, który próbuje kierować Radą Miejską w takich czasach… Tym miastem nie można rządzić, należy nim manipulować… Czy jesteś także niezadowolony z tej lipnej Ustawy o władzy dzielnicowej, jak ja?… Co myślisz o projekcie Con Edisona[8] połączenia Dwudziestej Trzeciej Ulicy?… Powinieneś zobaczyć blokowe schematy programów, które znaleziono w biurowym sejfie Gottfrieda…” Zgrabnie badał grunt wspólnej płaszczyzny naszej filozofii politycznej, choć z pewnością zdawał sobie sprawę, że podzielałem większość jego poglądów. Jeżeli bowiem wiedział o mnie aż tyle, to musiał słyszeć, że jestem człowiekiem Nowych Demokratów, stawiałem prognozy grupie Manifestu Dwudziestego Pierwszego Wieku oraz ich książce Ku prawdziwej ludzkości, i że podobnie jak on oceniałem kwestie wszelkich problemów priorytetowych, reform i owej idiotycznej, purytańskiej koncepcji, zmierzającej do nadania moralności mocy ustawy. Im dłużej rozmawialiśmy, tym bardziej mnie fascynował.

Zacząłem dokonywać nieśmiałych, niepokojących porównań pomiędzy Quinnem i niektórymi wielkimi politykami przeszłości — Franklinem D. Rooseveltem, Rockefellerem, Johnsonem i pierwszym z Kennedych. Wszyscy oni posiadali tę ciepłą, piękną, sprzeczną zdolność wygrywania rytuałów politycznego podboju i zarazem wskazywania swym nieco inteligentniejszym ofiarom, że nikogo się tu nie nabiera, że wszyscy wiemy, iż chodzi jedynie o rytuał, „ale czy nie uważacie, że jestem dobry w tej grze?” Już wtedy, tego pierwszego wieczoru w 1995 roku, kiedy Quinn był tylko młodym, nie znanym poza swoją dzielnicą członkiem zgromadzenia, widziałem go wkraczającego do historii obok Roosevelta i Johna F. Kennedy’ego. Później zacząłem stosować wznioślejsze porównania pomiędzy Quinnem i takimi osobistościami jak Napoleon, Aleksander Wielki, czy nawet Jezus, a jeśli zżymacie się słysząc podobne brednie, to pamiętajcie, proszę, że jestem mistrzem sztuki stochastycznej, a mój wzrok jest bystrzejszy niż wasz.

Quinn nie powiedział wtedy nic na temat swoich planów ubiegania się o wyższy urząd. Kiedy wracaliśmy do reszty gości, stwierdził po prostu: „Jeszcze za wcześnie, żebym mógł zacząć kompletować zespół współpracowników. Ale gdy to nastąpi, upomnę się o ciebie. Haig będzie z tobą w kontakcie”.

— Co o nim myślisz? — zapytał Mardikian pięć minut później.

— W 1998 roku będzie burmistrzem Nowego Jorku.

— A potem?

— Jak chcesz wiedzieć coś więcej, bracie, to skontaktuj się z moim biurem i uzgodnij termin wizyty. Zapłacisz pięćdziesiąt za godzinę i powiem ci wszystko, co widzę w szklanej kuli.

Haig trącił mnie lekko w ramię i odszedł ze śmiechem do gości.

Dziesięć minut później paliłem fajkę ze złotowłosą damą imieniem Autumn. Autumn Hawkes, nowy, osławiony sopran Metropolitan Opera. Porozumieliśmy się szybko co do reszty wieczoru jedynie wzrokiem, milczącym jeżykiem ciała. Powiedziała, że przyszła na przyjęcie z Victorem Schottem (ponurym, młodym, olbrzymim pruskim typem w upstrzonym orderami stroju wojskowym), który miał tej zimy poprowadzić jej rolę w operze Lulu, ale Schott najwyraźniej umówił się z radnym Holbrechtem, i Autumn musiała sobie radzić sama. Radziła sobie. Nie zwiodła mnie jednak w kwestii prawdziwego obiektu swojego zainteresowania, widziałem bowiem, jak przez cały pokój spogląda łakomie na Paula Quinna i jak błyszczą jej oczy. Quinn przyszedł tu w interesach i nie usidliłaby go żadna kobieta. (Ani mężczyzna!)

— Ciekawa jestem, czy umie śpiewać — powiedziała z zadumą Autumn.

— Chciałabyś wystąpić z nim w duecie?

— Być Izoldą dla jego Tristana. Turandot dla Kalafa. Aidą dla Radamesa.

— Salome dla Jana Chrzciciela[9]? — podsunąłem.

— Nie drażnij się ze mną.

— Podziwiasz jego poglądy polityczne?

— Mogłabym, gdybym je znała.

— Jest liberałem i przy zdrowych zmysłach — powiedziałem.

— A zatem podziwiam jego poglądy polityczne. Uważam ponadto, że jest obezwładniająco męski i niesłychanie przystojny.

— Politycy na dorobku nie nadają się podobno na kochanków. Wzruszyła ramionami. — Zasłyszane opinie nie robią na mnie wrażenia. Popatrzę tylko na mężczyznę — wystarczy mi jedno spojrzenie — i wiem od razu, czy się nadaje, czy nie.

— Dziękuję — powiedziałem.

— Oszczędź sobie komplementów. Czasami się mylę — powiedziała z jadowitą słodyczą. — Nie zawsze, ale czasami tak.

— Ja też się czasem mylę.

— Co do kobiet?

— Co do wszystkiego. Jestem jasnowidzem. Przyszłość jest dla mnie otwartą księgą.

— Zdaje się, że nie żartujesz — powiedziała.

— Nie. W ten sposób zarabiam na życie. Prognozami.

— Co widzisz w mojej przyszłości? — zapytała na wpół nieśmiało, na wpół szczerze.

— Najbliższej czy odległej?

— Jednej i drugiej.

— W najbliższej — powiedziałem — noc szalonych hulanek i spokojny, poranny spacer w lekkim deszczu. W odległej — triumf za triumfem, sławę, willę na Majorce, dwa rozwody i szczęście w jesieni życia.

— Więc jesteś cygańską wróżką?

Potrząsnąłem głową. — Jestem tylko technikiem stochastycznym, o pani.

Posłała spojrzenie Quinnowi. — Co widzisz w przyszłości dla niego?

— Dla niego? Zostanie prezydentem. Co najmniej prezydentem.

7

Rankiem, kiedy trzymając się za ręce spacerowaliśmy po zadrzewionych alejkach Szóstego Kanału Bezpieczeństwa, padał lekki deszcz. Tani sukces: słucham prognozy pogody, jak wszyscy. Autumn wyjechała na próby, skończyło się lato, Sundara wróciła szczęśliwa i zmęczona z Oregonu, głowę zaprzątali mi nowi klienci płacący sowite honoraria, i życie toczyło się dalej.

Moje spotkanie z Paulem Quinnem nie miało bezpośrednich następstw, ale i tak ich nie oczekiwałem. W politycznym życiu Nowego Jorku wrzało wtedy jak w kotle czarownic. Zaledwie kilka tygodni przed przyjęciem u Sarkisiana jakiś niezadowolony bezrobotny podszedł do burmistrza Gottfrieda na balu Partii Liberalnej i usunąwszy z talerza zdumionego urzędnika na wpół zjedzony grejpfrut, cisnął na jego miejsce gram Ascenseura — nowego, francuskiego, politycznego materiału wybuchowego. Wskutek jednej wspaniałej eksplozji odeszli w zaświaty: Jego Wysokość, zabójca, czterech okręgowych przewodniczących i kelner. Spowodowało to próżnie władzy w mieście. Wszyscy sądzili, że potężny burmistrz zostanie wybrany na cztery lub pięć kolejnych kadencji, bo trwała dopiero druga, aż nagle zabrakło niezwyciężonego Gottfrieda, jak gdyby Bóg umarł pewnego niedzielnego poranka, kiedy kardynał zaczynał właśnie dzielić chleb i wino. Nowy burmistrz, dawny przewodniczący Rady Miejskiej, DiLaurenzio, był kompletnym zerem: Gottfried, jak każdy prawdziwy dyktator, lubił otaczać się ugrzecznionymi, służalczymi bałwanami. Było dla wszystkich rzeczą oczywistą, że DiLaurenzio jest postacią przejściową, którą każdy przeciętnie silny kandydat usunie ze sceny w wyborach na burmistrza. A za kulisami czekał już Quinn.

Przez całą jesień nie miałem o nim ani od niego żadnych wiadomości. Trwały prace ciał ustawodawczych i Quinn siedział za biurkiem w Albany[10], wiec dla nowojorczyków mógłby równie dobrze być na Marsie. Znajomy, dziwaczny cyrk ruszył w mieście pełną parą, tym bardziej, że ze sceny została usunięta potężna, freudowska siła w osobie burmistrza Gottfrieda, Miejskiego Ojca Wszechmogącego o ciemnych brwiach i długim nosie, opiekuna słabych i kastratora niesfornych. Milicja 125 Ulicy, nowy, samozwańczy murzyński oddział, który przechwalał się od miesięcy, że kupuje czołgi w Syrii — zaprezentował na hałaśliwej konferencji prasowej trzy opancerzone potwory, i wysłał je następnie z niszczycielską misją przez Columbus Avenue na Hiszpański Manhattan, gdzie podpalono cztery kwartały ulic i pozostawiano za sobą dziesiątki zabitych. W październiku, kiedy Czarni obchodzili Dzień Marcusa Garveya[11], Portorykańczycy przypuścili na Harlem atak komandosów, dowodzonych osobiście przez dwóch z ich trzech izraelskich pułkowników. (Barrios wynajęli Izraelczyków w celu szkolenia swoich żołnierzy w 1994 roku, tuż po ratyfikacji antymurzyńskiego przymierza, zawartego pomiędzy Portorykańczykami i niedobitkami żydowskiej ludności miasta.) Komandosi w błyskawicznym ataku wzdłuż Lenox Avenue nie tylko wysadzili w powietrze warsztaty wraz ze wszystkimi trzema czołgami, lecz opróżnili także pięć sklepów monopolowych i główne centrum komputerowe, podczas gdy ich siły dywersyjne przekradły się na zachód, by zbombardować Apollo Theater.

Kilka tygodni później na terenie Elektrowni Termojądrowej na Dwudziestej Trzeciej Ulicy Zachodniej miała miejsce strzelanina pomiędzy ugrupowaniem zwolenników energii nuklearnej Jasne Miasta a antytermojądrowcami Odpowiedzialni Obywatele Przeciwko Niekontrolowanej Technologii. Zlinczowano czterech strażników Con Edisona; śmierć poniosło trzydziestu dwóch demonstrantów — dwudziestu jeden z JM i jedenastu z OOPNT, w tym po obu stronach wiele zaangażowanych politycznie matek i nawet kilkoro niemowląt. Sprawa wywołała ogólne przerażenie, podniosły się głosy oburzenia (nawet w Nowym Jorku można wzbudzić silne emocje strzelając do dzieci podczas demonstracji), i burmistrz DiLaurenzio uznał, że należy powołać specjalistyczną komisję do całościowego zbadania problemu wznoszenia elektrowni termojądrowych w granicach miasta. Ponieważ w praktyce oznaczało to zwycięstwo OOPNT, grupa uderzeniowa JM zablokowała Ratusz Miejski i jako wyraz protestu rozpoczęła podkładanie min w krzakach; ale demonstrantów rozproszył oddział powietrznej policji ogniem z helikoptera, za cenę kolejnych dziewięciu zabitych. Informacje na ten temat „Times” zamieścił na stronie dwudziestej siódmej.

Burmistrz DiLaurenzio zaapelował o ład i porządek, przemawiając z Zastępczego Ratusza Miejskiego gdzieś na wschodnim Bronxie. Ustanowił siedem takich urzędów w odleglejszych dzielnicach — zamieszkałych głównie przez ludność pochodzenia włoskiego — a ich dokładna lokalizacja stanowiła pilnie strzeżoną tajemnicę. Jednakże nikt w mieście nie zwracał na burmistrza większej uwagi; po pierwsze, dlatego że był takim mydłkiem, po drugie — dlatego że po usunięciu ze sceny politycznej złowrogiego, ponurego Gauleitera Gottfrieda nastąpiła wśród ludzi reakcja kompensacyjna. DiLaurenzio nafaszerował swoimi przyjaciółmi całą administracje, od komisarzy policji po hycli i inspektorów czystości powietrza, co — jak sądzę — nie było pozbawione sensu, Włosi bowiem jako jedyni w mieście okazywali mu szacunek, choć i tak tylko dlatego, że wszyscy byli jego kuzynami albo siostrzeńcami. Oznaczało to jednak, że polityczne poparcie burmistrza płynęło wyłącznie z jednego źródła etnicznej mniejszości, która kurczyła się codziennie coraz bardziej. (Nawet Małe Włochy stopniały do czterech kwartałów Mulberry Street, na każdej bocznej uliczce roiło się już od Chińczyków, a nowe pokolenie paisanos[12] pochowało się bezpiecznie w Patchogue i New Rochelle[13].) Artykuł redakcyjny w „Wall Street Journal” sugerował, żeby zawiesić nadchodzące wybory burmistrzowskie i wprowadzić w Nowym Jorku administrację wojskową z zastosowaniem cordon sanitaire w celu uniemożliwienia nowojorskiej zarazie rozprzestrzeniania się na resztę kraju.

— Myślę, że lepszym pomysłem byłyby siły pokojowe ONZ — powiedziała Sundara. Był początek grudnia, noc pierwszej zimowej zadymki. — To nie jest miasto, to miejsce konfrontacji wszystkich etnicznych i rasowych uprzedzeń, jakie narosły w ciągu ostatnich trzech tysięcy lat.

— Niezupełnie — powiedziałem. — Dawne urazy nie mają tu nic do rzeczy. Hindusi i Pakistańczycy mieszkają razem w Nowym Jorku, a Turcy i Ormianie zakładają spółki i otwierają restauracje. W tym mieście wymyślamy nowe uprzedzenia. Nowy Jork jest niczym, jeśli nie jest awangardą. Zrozumiałabyś to, gdybyś mieszkała tutaj całe życie, jak ja.

— Czuję się tak, jakbym mieszkała w tym mieście całe życie.

— Nie zostaje się tubylcem po sześciu latach.

— Sześć lat w środku nieustającej wojny partyzanckiej to dłużej niż trzydzieści lat gdziekolwiek indziej — powiedziała.

Oho. Głos miała rozbawiony, ale w jej ciemnych oczach jaśniały złośliwe iskierki. Prowokowała mnie, żebym odparował cios, zaprzeczył, rzucił jej wyzwanie. Poczułem, że powietrze wokół mnie lśni gorączkowo. Zmierzaliśmy nagle ku rozmowie o nienawiści do Nowego Jorku. Dyskusje o tym zawsze nas dzieliły, i wkrótce pokłócilibyśmy się na serio. Tubylec może nienawidzić Nowego Jorku z miłością; obcy — a moja Sundara zawsze będzie tu obca — wytwarza intensywną i potężną energie odrzucając to szalone miasto, w którym zdecydował się zamieszkać, nadyma się i rozbudza w sobie mordercze instynkty w niepohamowanej wściekłości.

Chcąc uniknąć scysji powiedziałem:

— No to przenieśmy się do Arizony.

— Hej, to słowa z mojej roli!

— Przepraszam. Pewnie pomyliłem postaci.

Napięcie zniknęło. — To naprawdę okropne miasto, Lew.

— Więc jedź do Tucson. Zimy są tam o wiele lżejsze. Chcesz zapalić, kochana?

— Tak, ale nie znowu te sproszkowane kości.

— Zwyczajną, starą, prehistoryczną trawę?

— Tak — powiedziała.

Sięgnąłem po swoje zapasy. Atmosfera między nami była kochająca i czysta. Żyliśmy ze sobą od czterech lat i chociaż pojawiały się czasami jakieś dysonanse, to wciąż byliśmy dla siebie najlepszymi przyjaciółmi. Kiedy skręcałem fajki, Sundara masowała mi mięśnie karku, domyślnie uderzając napięte miejsca i wypędzając dwudziesty wiek z moich wiązadeł i kręgów. Jej rodzice pochodzili z Bombaju, ale ona urodziła się w Los Angeles. Jej miękkie palce odgrywały partię Radhy przede mną, Kryszną[14], jak gdyby Sundara zmieniła się w padmin[15] hinduskiego świtu, kobietę lotosu — którą w istocie była — wprawioną mistrzowsko w erotycznych śastrach i sutrach; kształciła się jednak sama i nie kończyła żadnych tajnych akademii w Benares[16].

Lęki i traumatyczne niepokoje Nowego Jorku wydawały się nieprzyzwoicie odległe, kiedy staliśmy blisko siebie przy długim, krystalicznym oknie, wpatrując się w zimową, księżycową noc i widząc jedynie nasze własne odbicia — wysoki, jasnowłosy mężczyzna i szczupła, ciemna kobieta, ramię przy ramieniu, ramię przy ramieniu, sprzymierzeni przeciwko mrokowi.

Właściwie żadne z nas nie uważało życia w mieście za ciężkie. Jako członkowie zamożnej mniejszości, byliśmy w znacznym stopniu izolowani od niebezpieczeństw: pilnowani w domu, w ściśle strzeżonym wieżowcu mieszkalnym na wzgórzu, osłaniani ekranami i labiryntami filtrów podczas jazdy miejskimi kapsułami na Manhattan i chronieni w podobny sposób w biurach. Jeśli pragnęliśmy pieszej, bezpośredniej konfrontacji twarzą w twarz z miejską rzeczywistością, mogliśmy ją mieć w każdej chwili, a jeśli nie, to czujne serwoukłady dbały o to, żeby nie stała się nam krzywda.

Podawaliśmy sobie nawzajem papierosa, łagodnie pozwalając palcom pieścić palce podczas każdej wymiany. Wydawała mi się wtedy doskonała, moja żona, moja miłość, moje drugie ja, inteligentna i wdzięczna, tajemnicza i egzotyczna, o wysokim czole, czarnogranatowych włosach i twarzy jak księżyc w pełni — ale księżyc zaćmiony, zasnuty fioletowym cieniem; doskonała kobieta lotosu i sutr, o delikatnej, gładkiej skórze, lśniących i pięknych, wspaniale osadzonych, czerwonych w kącikach oczach niczym oczy łani, twardych, pełnych i wzniesionych piersiach, smukłej szyi oraz prostym i pełnym wdzięku nosie. Joni jak otwarty pąk lotosu, głos niski i melodyjny jak głos tropikalnego ptaka; moja nagroda, moja miłość, moja towarzyszka, moja obca żona. W ciągu następnych dwunastu godzin miałem wkroczyć na ścieżkę prowadzącą do jej utraty i może dlatego przyglądałem się jej owego śnieżnego wieczoru z takim natężeniem, choć nie wiedziałem nic o tym, co się stanie, nie wiedziałem absolutnie nic. Ale powinienem wiedzieć.

Delirycznie upaleni rozciągnęliśmy się wygodnie na szorstkiej, zszytej z czerwono-żółtych kawałków materiału kanapie stojącej przed wielkim oknem. Była pełnia; zmrożona biała latarnia zalewała miasto czystym, lodowym światłem. Na dworze błyszczały, wirując pięknie w podmuchach, płatki śniegu. Mieliśmy widok na połyskliwe wieżowce w centrum Brooklynu, dokładnie po przeciwnej stronie zatoki. Daleki? egzotyczny Brooklyn, najciemniejszy Brooklyn, Brooklyn czerwony od kłów i pazurów. Co się dziś działo w tej dżungli nisko zabudowanych, niechlujnych ulic, za fasadą wysokich wzniesień nadbrzeża? Okaleczenia, uduszenia, strzelaniny, zyski i straty? Podczas gdy my tuliliśmy do siebie nasze upalone marihuaną głowy, w ciepłym, szczęśliwym odosobnieniu, mniej uprzywilejowani mieszkańcy doświadczali prawdziwego Nowego Jorku w tej melancholijnej dzielnicy. Łupieskie bandy siedmiolatków, nie zważając na srogi śnieg, napadały strudzone, powracające do domów wdowy na Flatbush Avenue. Chłopcy uzbrojeni w palniki tlenowe radośnie cięli pręty lwich klatek w Zoo w Prospekt Parku, a rywalizujące ze sobą gangi młodocianych prostytutek, ubranych w odsłaniające uda barwne podkoszulki cieplne i aluminiowe diademy, odbywały swoje okrutne, conocne terytorialne walki na Grand Army Plaża. Twoje zdrowie, dobry, stary Nowy Jorku. Twoje zdrowie, burmistrzu DiLaurenzio, łaskawy, optymistyczny, nieoczekiwany przywódco.

I twoje zdrowie, Sundaro, moja miłości. To także prawdziwy Nowy Jork — przystojni, młodzi i bogaci bezpieczni w ciepłych wieżach, kształtujący i wymyślający rzeczywistość twórcy, ulubieńcy bogów. Gdyby nie my, nie byłoby Nowego Jorku, tylko wielkie, pełne wrogości obozowisko cierpiących, nieprzystosowanych do życia biedaków, ofiar miejskiego holocaustu. Same zbrodnie i brud nie czynią jeszcze Nowego Jorku. Potrzebny jest również splendor i przepych, a Sundara i ja byliśmy jego częścią na dobre i na złe.

Zeus hałaśliwie miotał garściami gradu o nasze szczelne okno. Roześmialiśmy się. Moje dłonie przesunęły się po twardych brodawkach i gładkich, drobnych, nieskazitelnych piersiach Sundary. Palcem u nogi wcisnąłem klawisz magnetofonu i z głośników rozległ się jej głęboki, melodyjny głos, nagrany na kasetę fragment Kamasutry: „Rozdział siódmy. Rozmaite sposoby uderzania kobiety i towarzyszące temu odgłosy. Stosunek seksualny można porównać do kłótni kochanków ze względu na drobne przykrości, które z taką łatwością powoduje miłość, oraz skłonności dwojga ogarniętych namiętnością ludzi do raptownego wpadania z miłości w gniew. W miłosnym uniesieniu uderzamy często ciało kochanka, a do części ciała, w które wymierzamy ciosy, należą ramiona, głowa, szczelina pomiędzy piersiami, plecy; jaghana i boki. Istnieją cztery sposoby uderzania umiłowanego: grzbietem dłoni, lekko zaciśniętymi palcami, pięścią i wnętrzem dłoni. Ciosy bywają bolesne i bita osoba często wydaje z siebie okrzyk bólu. Jest osiem rodzajów okrzyków rozkosznego cierpienia, odpowiadających rozmaitym rodzajom uderzeń. Są to dźwięki: hinn — phoutt — phatt — soutt — plalt…”

I kiedy dotknąłem jej skóry, a jej skóra dotknęła mojej, Sundara uśmiechnęła się i zaszeptała do wtóru swemu nagranemu na taśmie głosowi, o jedną szóstą tonu niżej:

— Hinn… phoutt… soutt… plan…

8

Następnego rana przyszedłem do biura o ósmej trzydzieści, a Haig Mardikian zadzwonił punktualnie o dziewiątej. — Naprawdę dostajesz pięćdziesiąt za godzinę? — zapytał.

— Staram się jak mogę.

— Mam dla ciebie ciekawą robotę, ale osoba, o którą chodzi, nie może zapłacić pięćdziesięciu.

— Kto to jest i co to za robota?

— Paul Quinn. Potrzebny mu szef biura danych i strateg kampanii wyborczej.

— Quinn startuje w wyborach na burmistrza?

— Uważa, że łatwo będzie mu utrącić DiLaurenzio w wyborach wstępnych, a ponieważ republikanie nie mają kandydata, więc nadszedł właściwy moment, żeby wykonać pierwsze posunięcie.

— Z całą pewnością — powiedziałem. — Praca w pełnym wymiarze godzin?

— Przez większą część roku raczej na pół etatu, na pełnym etacie dopiero od jesieni 1996 do dnia wyborów w 1997. Mógłbyś dostosować swoje długofalowe plany do naszych potrzeb?

— To nie jest tylko praca konsultanta, Haig. Musiałbym zająć się polityką.

— No i co z tego?

— Po co mi to potrzebne?

— Ludzie nie potrzebują niczego z wyjątkiem odrobiny wody i żywności od czasu do czasu. Reszta to jedynie kwestia upodobań.

— Nie znoszę polityki, Haig, szczególnie lokalnej. Dość się na to napatrzyłem, kiedy robiłem prognozy jako wolny strzelec. Trzeba wysłuchiwać tylu bzdur, trzeba iść na tyle obrzydliwych kompromisów, trzeba wystawić się na tyle…

— Nie prosimy, żebyś został kandydatem, chłopie. Masz nam tylko pomóc zaplanować kampanie wyborczą.

— Tylko. Chcesz, żebym wam poświęcił rok życia i…

— Dlaczego myślisz, że Quinnowi wystarczy tylko jeden rok?

— Zaczynasz mnie strasznie kusić.

— Kryją się w tej sprawie niebywałe możliwości — odpowiedział po chwili Haig.

— Być może.

— Nie „być może”. Na pewno.

— Wiem o co ci chodzi. Ale władza to nie wszystko.

— Jesteś do dyspozycji, Lew?

Trzymałem go przez moment w niepewności. A może on mnie.

— Jak dla was — cena wynosi czterdzieści — powiedziałem w końcu.

— Quinn może zapłacić teraz dwadzieścia pięć, trzydzieści pięć — kiedy zaczną spływać pieniądze od sponsorów.

— A potem wyrównacie mi wstecznie stawkę do trzydziestu pięciu?

— Dwadzieścia pięć teraz, trzydzieści pięć, kiedy będziemy sobie mogli na to pozwolić — powiedział Mardikian. — Żadnych wstecznych wyrównań.

— Niby dlaczego miałbym się zgodzić na obniżkę zarobków? Mniej pieniędzy za brudniejszą pracę?

— Dla Quinna. Dla tego przeklętego miasta, Lew. To jedyny człowiek, który potrafi…

— Jasne. Ale czy j a jestem jedynym człowiekiem, który może mu w tym pomóc?

— Nie mamy nikogo lepszego. Nie, to źle brzmi. Jesteś najlepszy, Lew, i kropka. Bez żadnej lipy.

— Jaki będzie zespół?

— Wszystko będzie pod kontrolą pięciu osób. Ja będę jedną z nich, ty drugą.

— Jako szef kampanii wyborczej?

— Tak. Missakian koordynuje kontakty z centralami informacyjnymi i środkami przekazu. Ephrikian jest szefem łączności na dzielnicę.

— Co to znaczy?

— Załatwia protektorów i sponsorów. Za finanse odpowiada niejaki Bob Lombroso, ostatnio bardzo ważna postać na Wall Street…

— Lombroso? Włoch? Nie. Czekaj. Cóż za genialny pomysł! Udało się wam znaleźć Portorykańczyka z Wall Street na stanowisko kierownika finansowego.

— Jest Żydem — powiedział Mardikian z cichym, suchym śmiechem. — Twierdzi, że Lombroso to stare żydowskie nazwisko. Mamy wspaniały zespół: Lombroso, Ephrikian, Missakian, Mardikian i Nichols. Jesteś naszym pokazowym WASP-em[17].

— Skąd wiesz, że wchodzę w tę sprawę, Haig?

— Nigdy nie wątpiłem, że się zgodzisz.

— Skąd wiesz?

— Myślisz, że tylko ty widzisz przyszłość?

9

Na początku 1996 roku założyliśmy kwaterę główną na dziewiątym piętrze nadgryzionego zębem czasu wieżowca na Park Avenue, skąd roztaczał się wspaniały widok na obrzmiałą, środkową część gmachu linii lotniczych Pan Am, i zaczęliśmy się przygotowywać do wprowadzenia Paula Quinna na stanowisko burmistrza tego absurdalnego miasta. Z pozoru nie było to trudne zadanie. Musieliśmy tylko zebrać odpowiednią liczbę petycji — zupełna łatwizna, nowojorczyków można nakłonić do podpisania wszystkiego — i zapewnić naszemu człowiekowi odpowiednio szeroki rozgłos w mieście, żeby poznano go na terenie wszystkich pięciu głównych dzielnic przed wyborami wstępnymi. Kandydat był przystojny, inteligentny, oddany, ambitny i oczywiście zdolny; nie musieliśmy zatem tworzyć jego wizerunku, nie musieliśmy dokonywać żadnych kosmetycznych zabiegów z zakresu chirurgii plastycznej.

Nasze miasto tak często uważano już za konające i tak często dawało ono dowody żywotności, że stereotypowe pojęcie Nowego Jorku jako umierającej metropolii wyszło nareszcie z mody. Kwestię podnosili obecnie jedynie głupcy lub demagodzy. Nowy Jork miał zginąć za czasów poprzedniego pokolenia, kiedy to miasto znalazło się w garści uciskających je bezlitośnie urzędniczych związków zawodowych. Długonogi, bezkompromisowy Lindsay wskrzesił Nowy Jork jako Miasto Zabaw, lecz zabawa przerodziła się w koszmar, gdy zewsząd wypełzać zaczęły zmory z granatami w rękach. Wtedy dopiero Nowy Jork odkrył, jak naprawdę wygląda umierające miasto; poprzedni okres upadku uznano teraz za złoty wiek. Podzieleni biali przedstawiciele klasy średniej zaczęli opuszczać miasto w masowej panice. Aby umożliwić funkcjonowanie podstawowych służb publicznych drakońsko podniesiono podatki, chociaż połowa mieszkańców była zbyt uboga, żeby opłacić koszty własnego utrzymania. Większe firmy przeniosły swoje siedziby na zielone przedmieścia, co jeszcze bardziej obniżyło wpływy z podatków. We wszystkich dzielnicach wybuchały bizantyjskie konflikty etniczne. Za każdą latarnią czaili się uliczni rabusie. Jak mogło przetrwać miasto trapione podobnymi plagami? Nastroje były nienawistne, obywatele źli, powietrze wstrętne, architektura haniebna, a zespół samonapędzających się procesów ekonomicznych niepokojąco wstrząsnął gospodarczą podstawą metropolii.

Miasto jednak ocalało, a nawet kwitło. Mieliśmy zatokę, rzekę i dogodne położenie geograficzne, które czyniło z Nowego Jorku niezastąpione ogniwo nerwowe dla całego Wschodniego Wybrzeża, ganglionową tablice rozdzielczą, z której w żadnym razie nie można było zrezygnować. Ponadto miasto w swoim niesamowitym, dusznym zagęszczeniu osiągnęło coś w rodzaju masy krytycznej, poziom aktywności kulturalnej, który uczynił je samowzbogacającym się, samoczynnym reaktorem dla duszy, ponieważ nawet w konającym Nowym Jorku działo się tak wiele, że miasto po prostu nie mogło umrzeć, musiało pulsować rzygając gorączką życia, powstając wciąż z popiołów i odnawiając się nieustannie. W sercu metropolii tliła się wciąż — i tlić się będzie zawsze — szalona, niepohamowana energia.

Więc miasto nie umierało. Istniały jednak pewne problemy.

Z zanieczyszczonym powietrzem można sobie było radzić za pomocą masek i filtrów. Do przestępczości można było podejść jak do śnieżnych zadymek lub upałów — w sposób negatywny: unikając jej, bądź pozytywnie: przechodząc do technologicznego kontrataku. Należało albo nie nosić przy sobie żadnych cennych przedmiotów, poruszać się ostrożnie po mieście i siedzieć w domu pozamykanym na cztery spusty, albo stawić czoła bandytyzmowi na ulicach, zaopatrzywszy się w reagujące na ruch systemy alarmowe, pałki obezwładniające i stożki bezpieczeństwa, promieniujące z obwodów elektrycznych umieszczonych w szwach ubrania. Można było dać sobie jakoś radę. Ale zniknęła biała klasa średnia, prawdopodobnie na zawsze, a to spowodowało trudności, których nie potrafili usunąć spece od elektroniki. W 1990 roku ludność miasta stanowili głównie Murzyni i Portorykańczycy, obok dwóch innych enklaw, z których jedna, złożona ze. starzejących się Żydów, Irlandczyków i Włochów, stale topniała, druga zaś, składająca się ze wspaniałych wysepek zamożnych grup menedżerskich i twórczych, nieustannie rosła w liczbę i siłę. Miasto zamieszkałe wyłącznie przez bogatych i ubogich doświadcza pewnych nieprzyjemnych zaburzeń duchowych i minie jeszcze trochę czasu, zanim kształtująca się dopiero kolorowa burżuazja stanie się podstawą ładu społecznego. Większa część Nowego Jorku świeci blaskiem, jakim świeciły w przeszłości jedynie Ateny, Konstantynopol, Rzym, Babilon i Persepolis; reszta to dosłownie dżungla, cuchnąca i plugawa, w której jedynym prawem jest siła. Nie jest to miasto umierające, raczej nieposkromione, siedem milionów dusz poruszających się po siedmiu milionach orbit pod niebywałym ciśnieniem odśrodkowym, grożącym w każdej chwili przekształceniem nas wszystkich w hiperbole.

Witamy w Ratuszu, burmistrzu Quinn.

Kto potrafi rządzić nieposkromionym miastem? Są tacy, którzy próbują, niech Bóg ma ich w swojej opiece. Na przeszło stu naszych burmistrzów było kilku uczciwych i wielu oszustów, i tylko mniej więcej siedmiu oceniano powszechnie jako kompetentnych i skutecznych administratorów. Dwaj z nich byli złodziejami, ale ich moralność się nie liczy, ponieważ umieli doskonale zapewnić sprawne funkcjonowanie miasta. Niektórzy byli gwiazdorami, inni nieudacznikami, ale w sumie wszyscy mieli swój udział w doprowadzeniu Nowego Jorku do ostatecznego, entropicznego upadku. A teraz przyszedł Quinn. Obiecywał wielkość, łącząc, jak się wydawało, siłę i energię Gottfrieda, urok Lindsaya oraz szlachetność i litościwość LaGuardii[18].

A zatem wysunęliśmy jego kandydaturę z ramienia Nowych Demokratów w kampanii wstępnej przeciwko nieudolnemu i bezbronnemu DiLaurenzio. Bob Lombroso doił miliony z domów bankowych, George Missakian przygotował serię bezpretensjonalnych audycji telewizyjnych z udziałem wielu sławnych osobistości, które brały udział w owym pamiętnym przyjęciu, Ara Ephrikian handlował urzędami w zamian za poparcie klubów politycznych, a ja wpadałem od czasu do czasu do sztabu z prościutkimi raportami prognostycznymi, które nie głosiły nic poważniejszego, niż:

nie ryzykować;

tak trzymać;

jesteśmy górą,

Wszyscy spodziewali się niekwestionowanego zwycięstwa Quinna — i rzeczywiście Paul wygrał wybory wstępne absolutną większością głosów, bijąc pozostałych kandydatów z listy swojej partii. Republikanie znaleźli jakiegoś bankiera nazwiskiem Burgess, który przyjął od nich nominację. Burgess był nieznanym nowicjuszem politycznym i nie wiem, czy kierowali się zdrowym rozsądkiem, czy ogarnęły ich nastroje samobójcze. Wyniki przeprowadzonych na miesiąc przed wyborami badań dawały Quinnowi 83 procent głosów. Drażniło go te brakujące 17 procent. Chciał zdobyć wszystko i przysiągł wyjść z kampanią wyborczą między ludzi. Od dwudziestu lat żaden kandydat nie przejeżdżał tu samochodem i nie ściskał dłoni zgromadzonych, ale Quinn uparł się żeby postawić na swoim, wbrew Mardikianowi, który obawiał się zamachu.

— Jakie są szansę, że ktoś mnie zastrzeli, jeżeli wybiorę się na przechadzkę po Times Square? — indagował mnie Quinn.

Nie wyczuwałem wokół niego żadnych śmiercionośnych wibracji i powiedziałem mu o tym. Ale powiedziałem także: — Wolałbym jednak, żebyś tego nie robił, Paul. Nie jestem nieomylny, a ty nie jesteś nieśmiertelny.

— Jeżeli kandydat nie może w Nowym Jorku spotykać się bezpiecznie z wyborcami — odparł Quinn — to można wykorzystać to miasto jako poligon doświadczalny do eksplozji bomby Z.

— Zamordowano tu burmistrza zaledwie dwa lata temu.

— Gottfried był przez wszystkich znienawidzony. Był najprawdziwszym faszystą spod znaku Żelaznego Krzyża. Dlaczego ludzie mieliby oceniać mnie podobnie, Lew? Idę na miasto.

Quinn wyruszył między mieszkańców i ściskał dłonie. Może to pomogło. Odniósł największe w historii Nowego Jorku zwycięstwo wyborcze, uzyskując 88-procentową większość. Pierwszego stycznia 1998 roku, nienaturalnie łagodnego dnia, jak na Florydzie, Haig Mardikian, Bob Lombroso i cała reszta naszego zespołu zbiła się w gromadkę na schodach Ratusza Miejskiego, żeby obejrzeć ceremonię zaprzysiężenia naszego człowieka na stanowisku burmistrza. Kipiał we mnie niejasny niepokój. Czego się bałem? Nie potrafiłem tego określić. Może bomby. Tak, lśniącej, kulistej, czarnej, komiksowej bomby ze skwierczącym lontem, lecącej z gwizdem w powietrzu, żeby rozwalić nas wszystkich na kwarki i mezony. Lecz bomby nie rzucono. Czemu wyglądasz jak puszczyk, Nichols? Raduj się! Wciąż odczuwałem niepokój. Klepano się po plecach i całowano w policzki. Paul Quinn został burmistrzem Nowego Jorku — życzymy wszystkim Szczęśliwego Nowego 1998 Roku.

10

Jeżeli Quinn zwycięży — zapytała Sundara pewnego wieczoru późnym latem 1997 roku — to czy zaoferuje ci jakieś stanowisko w swojej administracji?

— Prawdopodobnie tak.

— Przyjmiesz je?

— W żadnym wypadku — powiedziałem. — Kierowanie kampanią wyborczą to uciecha, ale codzienne rządy miejskie są ponurym nudziarstwem. Po zakończeniu wyborów wracam do stałych klientów.

Trzy dni po wyborach Quinn przysłał po mnie i zaproponował mi stanowisko specjalnego asystenta do spraw administracyjnych, które przyjąłem bez wahania, w ogóle nie zważając na moich klientów, pracowników, ani na błyszczące biuro, pełne urządzeń przetwarzania danych.

Czy okłamałem zatem Sundarę tamtego letniego wieczoru? Nie, oszukiwałem jedynie siebie. Prognoza okazała się fałszywa, ponieważ moja samoocena była nietrafna. W okresie od sierpnia do listopada nauczyłem się, że bliski kontakt z władzą powoduje nałogowe uzależnienie. Przez ponad rok wykorzystywałem życiową energię Paula Quinna. Spędzając tyle czasu w bezpośredniej bliskości tak potężnej władzy, człowiek uzależnia się od strumienia energii, staje się ćpunem zażywającym wpływy polityczne. Niechętnie odchodzi się od prądnicy, która cię wykarmiła. Gdy burmistrz elekt Quinn wynajął mnie, powiedział, że jestem mu potrzebny i mogłem w to uwierzyć, ale prawdę powiedziawszy, to ja potrzebowałem jego. Quinn szykował się do ogromnego, wszechogarniającego skoku, do wspaniałego lotu, niczym kometa w mroku nocy amerykańskiej polityki; a ja chciałem stać się częścią jej ogona, zapłonąć jej ogniem i ogrzać się w nim.

Takie to proste i takie upokarzające. Mogłem swobodnie udawać, że służąc Quinnowi służę całej ludzkości, że biorę udział w wielkiej, fascynującej krucjacie mającej ocalić najwspanialsze z naszych miast, że dopomagam wyciągnąć z przepaści współczesną cywilizację miejską oraz przywrócić jej cel i żywotność. To mogła nawet być prawda. Ale tym, co przyciągało mnie do Quinna, był urok władzy, władzy jako abstrakcji, władzy dla władzy, władzy mogącej modelować, kształtować i zmieniać rzeczywistość. Ratowanie Nowego Jorku było problemem marginalnym, w istocie pragnąłem przejechać się po torach władzy.

Cały nasz sztab kampanii wyborczej trafił do nowej administracji miejskiej. Quinn mianował Haiga Mardikiana swoim zastępcą, Boba Lombroso kierownikiem finansowym, George Missakian został pełnomocnikiem do spraw środków przekazu, a Ara Ephrikian szefem Miejskiej Komisji Planowania. Potem wszyscy usiedliśmy w piątkę wraz z Quinnem i rozdzieliliśmy resztę posad. Ephrikian proponował większość nazwisk, Missakian, Lombroso i Mardikian badali kwalifikacje kandydatów, ja dokonywałem intuicyjnych ocen, a ostateczną decyzję podejmował Quinn. W ten sposób znaleźliśmy odpowiedni asortyment Czarnych, Portorykańczyków, Chińczyków, Włochów, Irlandczyków, Żydów itp., którzy mogli zarządzać Agencją Zasobów Ludzkich, Komisją Budownictwa Mieszkaniowego i Przebudowy, Administracją Ochrony Środowiska, Administracją Środków Kulturalnych i innymi ważnymi instytucjami. Następnie na wysokich stanowiskach w dalszych eszelonach umieściliśmy dyskretnie wielu naszych przyjaciół, w tym znaczną liczbę Ormian, Żydów sefardyjskich i innych osób egzotycznego pochodzenia. Zostawiliśmy najlepszych ludzi z administracji DiLaurenzio — bardzo zresztą nielicznych — i przywróciliśmy do życia kilku surowych, choć oświeconych komisarzy Gottfrieda. Było oszałamiającym uczuciem ustanawiać władze Nowego Jorku, wypędzać przeciętniaków i lizusów i zastępować ich twórczymi, nie bojącymi się ryzyka kobietami i mężczyznami, którzy przypadkiem, wyłącznie przypadkiem, zapewniali nam również tę geograficzną i etniczną różnorodność, jaką powinien posiadać gabinet burmistrza Nowego Jorku.

Moja robota była amorficzna i efemeryczna: byłem osobistym doradcą, wróżem, specjalistą od usuwania wszelkich usterek, niewyraźną postacią ukrytą za tronem. Moim zadaniem było wykorzystać swoje zdolności przewidywania, by Quinn zawsze o kilka kroków wyprzedzał kataklizm w mieście, w mieście w którym na burmistrza rzucały się wilki, jeżeli biuro meteorologiczne pozwoliło wkraść się na ulice nieoczekiwanej zawiei śnieżnej. Zarabiałem o połowę mniej w porównaniu z tym, co mógłbym zarobić jako prywatny konsultant. Ale moja municypalna pensja przynosiła i tak więcej pieniędzy, niż potrzebowałem. Czekała mnie zaś jeszcze jedna nagroda: świadomość, że im wyżej wspina się Paul Quinn, tym wyżej wspinam się i ja.

Wprost do Białego Domu.

Wyczułem prezydenturę Quinna tamtego pierwszego wieczoru w 1995 roku, na przyjęciu u Sarkisiana, a Haig Mardikian jeszcze na długo przedtem. Włosi wymyślili sobie słowo papabile, oznaczające kardynała, który zostanie prawdopodobnie papieżem. Quinn był właśnie takim prezydenckim papabile. Młody, obdarzony ciekawą osobowością, energiczny, niezależny, przypominał klasyczną postać Kennedy’ego, a od czterdziestu lat ludzie w jego typie posiadali jakąś czarowną władzę nad elektoratem. Oczywiście nie znano go poza Nowym Jorkiem, ale nie miało to niemal żadnego znaczenia: biorąc pod uwagę, że wszystkie kryzysy miejskie występowały w natężeniu o 250 procent wyższym niż za życia poprzedniego pokolenia, każdy, kto udowodnił, że jest w stanie zarządzać wielkim miastem, zostawał automatycznie potencjalnym prezydentem; i jeśli Nowy Jork nie złamałby Quinna, tak jak złamał Lindsaya w latach sześćdziesiątych, to za rok lub dwa Paul cieszyłby się ogólnokrajowym rozgłosem. A wtedy…

Wtedy…

Wczesną jesienią 1997 roku, kiedy wybory na stanowisko burmistrza właściwie były już wygrane, zauważyłem, że staję się z wolna obsesyjnie zainteresowany szansami Quinna na uzyskanie nominacji prezydenckiej. Czułem, że zostanie prezydentem, jeżeli nie w roku 2000, to cztery lata później. Ale sama prognoza mi nie wystarczała. Bawiłem się prezydenturą Quinna, jak bawi się ze sobą młody chłopiec, podniecałem się myślą o niej, manipulowałem nią tak, by dostarczała mi rozkoszy.

Oczywiście w tajemnicy i prywatnie — wstydziłem się bowiem swoich przedwczesnych planów; nie chciałem, żeby zimnoocy zawodowcy, jak Mardikian czy Lombroso wiedzieli, że zanurzyłem się już w mglistych, masturbacyjnych marzeniach odległej, lśniącej przyszłości naszego bohatera, chociaż przypuszczam, że sami musieli już wówczas oddawać się podobnym myślom. Tworzyłem nie kończące się listy polityków, którymi warto było się zaopiekować w takich miejscach, jak Kalifornia, Floryda i Teksas, sporządzałem wykresy dynamiki krajowych bloków elektoralnych, przygotowywałem skomplikowane modele przedstawiające wiry władzy w krajowej konwencji nominacyjnej, pisałem nieskończenie wiele symulacyjnych scenariuszy samych wyborów. Jak powiedziałem, wszystkie te działania miały charakter obsesyjny, i w każdej wolnej chwili wracałem nieustannie, skwapliwie, niecierpliwie i nieuchronnie do swoich prognoz i analiz.

Każdy posiada jakąś obsesje panowania, jakąś fiksację, stanowiącą uzbrojenie dla budowli życia: to dzięki niej stajemy się filatelistami, ogrodnikami, lotniarzami, maratończykami, kokainistami i cudzołożnikami. Wszyscy mamy w środku ten sam rodzaj próżni i każdy z nas wypełnia ją zasadniczo w ten sam sposób, bez względu na to, czym zdecydujemy się wypychać pustkę. Chodzi mi o to, że wybieramy lekarstwo, które najbardziej nam się podoba, ale cierpimy wszyscy tę samą chorobę.

Śniłem więc sny o prezydencie Quinnie. Przede wszystkim uważałem, że zasługuje na to stanowisko. Był charyzmatycznym przywódcą, ale był także humanitarny, szczery i otwarty na wymagania narodu. (Jego filozofia polityczna blisko przypominała zatem moje poglądy.) Odnajdywałem także w sobie potrzebę wpływania na rozwój karier innych ludzi — chciałem się wybić jako czyjś namiestnik, oddając po cichu swoje stochastyczne umiejętności na służbę rozmaitych osób. Dawało mi to jakąś podskórną przyjemność, wyrastającą z głodu władzy, połączonego z pragnieniem pozostania w cieniu, poczuciem, że najtrudniej będzie mnie zranić, gdy będę jak najmniej widoczny. Nie mogłem sam zostać prezydentem; nie miałem ochoty poddawać się wstrząsom, naciskom, ekshibicjonizmowi i owej wściekłej, bezinteresownej nienawiści, jaką ludzie tak łaskawie obdarzają tych, którzy poszukują ich miłości. Ale harując, aby uczynić prezydentem Paula Quinna, mogłem i tak wślizgnąć się do Białego Domu, tylnymi drzwiami, nie obnażając się i nie podejmując największego ryzyka. Oto źródło obsesji w całej swej nagości. Zamierzałem wykorzystać Paula Quinna i pozwolić mu myśleć, że to on wykorzystuje mnie. Utożsamiłem się z nim, au fond[19] był moim alter ego, chodzącą maską, parawanem, marionetką, przywódcą. Pragnąłem rządzić.

Pragnąłem władzy. Pragnąłem być Prezydentem, Królem, Cesarzem, Papieżem i Dalaj Lamą. Mogłem wspiąć się na wyżyny wyłącznie dzięki Quinnowi i tylko w ten jeden sposób. Trzymając na wodzy człowieka, który trzymał wodze. Stałbym się swoim własnym ojcem i zostałbym również dobrym wujkiem wszystkich ludzi.

11

Pod koniec marca 1999 roku nadszedł pewien mroźny dzień, który rozpoczął się podobnie do innych dni — od czasu kiedy zacząłem pracować dla Paula Quinna — ale jeszcze przed południem przybrał zupełnie nieoczekiwany przebieg. Wstałem jak zwykle piętnaście po siódmej. Prysznic wzięliśmy razem z Sundarą, pod pretekstem oszczędności wody i energii, ale tak naprawdę oboje byliśmy fetyszystami mydła i uwielbialiśmy mydlić się nawzajem, aż stawaliśmy się śliscy niczym foki. Szybkie śniadanie, o ósmej kapsuła podmiejska na Manhattan. Wstąpiłem najpierw do swojego biura w mieście, biura firmy „Lew Nichols Associates”, które utrzymywałem wraz ze zredukowanym do minimum personelem, w czasie kiedy pozostawałem na liście płac urzędników miejskich. Zająłem się rutynową analizą prognostyczną drobnych problemów administracyjnych — lokalizacją nowej szkoły, zamknięciem starego szpitala, zmianami w planie przestrzennym miasta pozwalającymi na budowę w dzielnicy mieszkalnej ośrodka likwidacji dla kokainistów z uszkodzeniami mózgu — rzeczami trywialnymi, choć potencjalnie wybuchowymi w mieście, w którym nerwy każdego obywatela są napięte bez jakiejkolwiek nadziei na rozluźnienie, a niewielkie nawet rozczarowania zaczynają zaraz wyglądać jak nieznośne klęski. Później, około południa, pojechałem do centrum, do gmachu Urzędu Miejskiego na konferencję i lunch z Bobem Lombroso.

— Pan Lombroso przyjmuje jakiegoś gościa — poinformowała mnie sekretarka — ale prosił, żeby pan od razu wszedł.

Gabinet Lombroso stanowił odpowiednią dla niego scenę. Bob jest wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną pod czterdziestkę, wyglądającym nieco teatralnie: majestatyczna postać z ciemnymi, kędzierzawymi, posrebrzonymi na skroniach siwizną włosami, z szorstką, czarną, krótko przyciętą brodą, jasnym, szerokim uśmiechem i energicznymi, żywymi manierami świetnie prosperującego handlarza dywanów. Biuro, które przemeblował, na własny koszt, ze stylu Wczesnej Biurokracji, było ozdobnym, lewantyńskim gabinetem, ciepłym i pachnącym, o mrocznych, lśniących, obitych skórą ścianach — grube dywany, ciężkie, brunatne, aksamitne zasłony, przyćmione hiszpańskie lampy z brązu z tysiącami perforacji, połyskliwe biurko, wykonane z kilku gatunków ciemnego drewna wykładanego płytkami z tłoczonego marokinu, ogromne, przypominające urny, chińskie wazy podłogowe i przechowywana w oszklonym, barokowym kredensie ukochana przez właściciela kolekcja średniowiecznych judałków — składały się na nią srebrne hełmy, napierśniki, wskaźniki do zwojów Prawa, haftowane zasłony Tory z synagog Tunezji bądź Iranu, filigranowe lampy szabasowe, świeczniki, kandelabry i szkatułki na przyprawy. W tym aromatycznym, klasztornym sanktuarium Lombroso królował nad finansami miejskimi niby książę Syjonu: biada nierozważnemu gojowi, który pogardziłby jego radą.

Gościem Boba był pięćdziesięciopięcio — lub sześćdziesięcioletni drobny mężczyzna o chorobliwym wyglądzie, cherlawy, niepozorny osobnik z wąską, owalną głową, zwieńczoną rzadką strzechą krótkich, siwych włosów. Ubrany był tak pospolicie, w stary, niechlujny, brązowy garnitur z epoki Eisenhowera, że zimny strój Lombroso sprawiał przy nim wrażenie najskrajniejszej, pawiej ekstrawagancji, i nawet ja w swojej pięcioletniej, kasztanowej, przetykanej miedzianą nitką pelerynie czułem się jak dandys. Nieznajomy siedział cichutko, zgarbiony, ze splecionymi na kolanach dłońmi. Wyglądał anonimowo, był niemal niewidzialny, jeden z tych urodzonych przeciętniaków o podeszłej ołowianym półtonem cerze i sflaczałych policzkach, mówiący zarówno z duchowym, jak i fizycznym wyczerpaniem. Widocznie czas pozbawił tego człowieka wszelkich sił, jakie mógł kiedyś posiadać.

— Poznaj Martina Carvajala, Lew — powiedział Lombroso. Carvajal wstał i uścisnął mi dłoń. Miał zimną rękę.

— Przyjemnie mi nareszcie zapoznać pana, panie Nichols — powiedział łagodnym, tępym głosem, dochodzącym do mnie z odległych rejonów wszechświata.

Dziwne było to jego niezwykłe, dwornie sformułowane powitanie. Zastanawiałem się, co on tam robi. Wyglądał na człowieka pozbawionego jakiejkolwiek energii, niczym kandydat na jakąś wyjątkowo skromną posadę biurową, albo — co bardziej prawdopodobne — jak wiszący u klamki Lombroso ubogi krewny, który przyszedł po miesięczne wsparcie; ale do nory Administratora Finansów, Boba Lombroso, wpuszczano jedynie ludzi potężnych.

Carvajal nie był jednak biologicznym reliktem, za jaki go wziąłem. Już w chwili naszego powitania odczuł chyba jakiś nieprawdopodobny przypływ sił witalnych: zrobił się wyższy, rysy jego twarzy ściągnęły się, a cerę rozjaśnił mu nieokreślony, śródziemnomorski rumieniec. Jedynie oczy, martwe i posępne, zdradzały wewnętrzną, życiową pustkę.

— Pan Carvajal był jednym z naszych najhojniejszych sponsorów podczas kampanii wyborczej na stanowisko burmistrza — powiedział sentencjonalnie Lombroso, rzucając mi słodkie, fenickie spojrzenie — mówiące: „Bądź dla niego uprzejmy, Lew, chcemy więcej jego złota”. Fakt, że ten bezbarwny, biednie ubrany nieznajomy okazał się zamożnym dobroczyńcą kampanii wyborczej, któremu prawi się komplementy, nadskakuje i którego wpuszcza się do świątyni zapracowanego urzędnika, wstrząsnął mną do głębi, bo rzadko zdarzało mi się ocenić kogoś tak całkowicie nietrafnie. Udało mi się jednak uśmiechnąć grzecznie i zapytać:

— Czym pan się zajmuje, panie Carvajal?

— Inwestycjami.

— To jeden z najbardziej przenikliwych i najlepszych prywatnych spekulantów giełdowych, jakich znam — podsunął Lombroso.

Carvajal z samozadowoleniem skinął głową.

— Utrzymuje się pan wyłącznie z gry na giełdzie? — spytałem.

— Wyłącznie.

— Nie sądziłem, że ktoś to naprawdę potrafi.

— Ależ tak, tak, to możliwe — powiedział Carvajal. Głos miał cienki i chrapliwy jak pomruk z grobowca. — Wymaga jedynie przyzwoitej znajomości aktualnych trendów i odrobinę odwagi. Nie spekulował pan nigdy na giełdzie, panie Nichols?

— Trochę się w to bawiłem.

— Jak się panu powiodło?

— Nie najgorzej. Posiadam akurat przyzwoitą znajomość aktualnych trendów. Ale nie czuję się swobodnie, kiedy zaczynają się gwałtowne wahania. Wzrost o dwadzieścia punktów, spadek o trzydzieści — nie, dziękuję. Wolę chyba pewniki.

— Ja też — odparł Carvajal nadając swojemu oświadczeniu impulsywną nutkę — cień znaczenia ukrytego za znaczeniem, który mnie zakłopotał i zaniepokoił.

W tej samej chwili słodko zadźwięczał dzwonek w wewnętrznym gabinecie, do którego wchodziło się z krótkiego korytarzyka na lewo od biurka. Wiedziałem, że dzwonił burmistrz — sekretarka zawsze przełączała telefony Quinna do małego gabinetu, jeżeli Lombroso oficjalnie przyjmował nieznajomych gości. Bob przeprosił nas i szybkimi, ciężkimi krokami, które wstrząsnęły wyłożoną dywanami podłogą, poszedł odebrać telefon. Kiedy znalazłem się sarn na sam z Carvajalem, ogarnął mnie nagle dziwny niepokój; paliła mnie skóra i czułem ucisk w gardle, jak gdyby w chwili, w której zniknęła neutralizująca obecność Lombroso, zaczęła płynąć do mnie od Carvajala jakaś potężna, nieprzeparta emanacja psychiczna. Nie mogłem zostać z nim dłużej.

Przeprosiłem go i pospiesznie poszedłem w ślad za Lombroso do drugiego pokoju — wąskiej jaskini o kształcie kolanka — zastawionego od podłogi do sufitu książkami — ciężkimi, ozdobnymi, jednolicie oprawionymi tomami, które mogły być kolejnymi wydaniami Talmudu lub podręcznikami Moody’ego, traktującymi o giełdzie i obligacjach. Biblioteka Boba zawierała prawdopodobnie jedne i drugie. Zaskoczony i zirytowany moim wtargnięciem, Lombroso ze złością wycelował palec w ekran telefoniczny, na którym ujrzałem głowę i ramiona burmistrza Quinna. Zamiast wyjść, wykonałem jednak pantomimę przeprosin, dziką plątaninę podskoków, przysiadów, wzruszeń ramionami i idiotycznych grymasów, co w końcu skłoniło Boba do poproszenia burmistrza, żeby się nie rozłączał i chwilę zaczekał. Ekran zgasł. Lombroso zmierzył mnie groźnym spojrzeniem.

— No? — rzucił. — Co się stało?

— Nic. Nie wiem. Przepraszam cię. Nie mogłem tam zostać. Kim on jest, Bob?

— Mówiłem ci. Wielkie pieniądze. Silny poplecznik Quinna. Musimy być dla niego mili. Słuchaj, rozmawiam przez telefon. Burmistrz musi się dowiedzieć…

— Nie chcę być tam z nim sam. Jest jak chodzący trup. Przyprawia mnie o dreszcze.

— Co takiego?

— Mówię poważnie, Bob. Czuję, jak gdyby biła od niego jakaś zimna, śmiercionośna moc. Skóra swędzi mnie na jego widok. On wydaje przerażające wibracje.

— Jezus Maria, Lew.

— Nic na to nie poradzę. Wiesz, że wyczuwam takie rzeczy.

— To nieszkodliwy stary dziadek, który zrobił wielką forsę na giełdzie i lubi naszego człowieka. N i c więcej.

— Po co tu przyszedł?

— Żeby cię poznać — powiedział Lombroso.

— Tylko dlatego? Żeby mnie poznać?

— Bardzo chciał z tobą porozmawiać. Mówił, że to spotkanie jest dla niego ważne.

— Czego on ode mnie chce?

— Powiedziałem ci, że to wszystko, co wiem, Lew.

— Czy mój czas jest na sprzedaż dla każdego, kto kiedyś tam dał pięć dolców na fundusz kampanii Quinna?

Lombroso westchnął. — Nie uwierzyłbyś, gdybym ci powiedział, ile pieniędzy dał nam Carvajal, a poza tym — tak, uważam, że mógłbyś mu poświęcić trochę czasu.

— Ale…

— Lew, słuchaj, jeśli chcesz więcej odpowiedzi, będziesz je musiał uzyskać od Carvajala. Wracaj do niego. Bądź kochany i pozwól mi porozmawiać z burmistrzem. No idź. Carvajal nie zrobi ci krzywdy. Przecież to cherlak. — Lombroso odwrócił się ode mnie zamaszyście i włączył telefon. Quinn znów pojawił się na ekranie. Lombroso powiedział: — Przepraszam, Paul. Lew przeszedł właśnie małe załamanie nerwowe, ale myślę, że się z tego wyliże. A więc tak…

Wróciłem do Carvajala. Siedział bez ruchu, z opuszczoną głową i bezwładnymi ramionami, jak gdyby podczas mojej nieobecności przez pokój przeszedł lodowaty podmuch, pozostawiając za sobą zwarzonego i zwiędniętego staruszka. Powoli, z wyraźnym wysiłkiem, zebrał się w sobie, usiadł prosto i nabrał powietrza do płuc udając ożywienie. Zdradzały go jednak puste, przerażające oczy. Tak, to z pewnością jeden z tych chodzących trupów.

— Czy zje pan z nami lunch? — spytałem.

— Nie. Nie, nie śmiałbym się narzucać. Chciałem jedynie zamienić z panem kilka słów, panie Nichols.

— Jestem do usług.

— Doprawdy? Wspaniale. — Uśmiechnął się szarym uśmiechem. — Wie pan, wiele o panu słyszałem. Jeszcze zanim zajął się pan polityką. W pewnym sensie obaj pracowaliśmy w tej samej branży.

— Ma pan na myśli giełdę?

Jego uśmiech stał się jaśniejszy i bardziej niepokojący.

— Prognozy — powiedział. — Ja grałem na giełdzie. Pan pracował jako konsultant ludzi biznesu i polityków. Utrzymywaliśmy się obaj dzięki naszym zdolnościom umysłowym i, och, przyzwoitej znajomości aktualnych trendów.

W żaden sposób nie potrafiłem go przejrzeć. Był enigmą, nieprzezroczystą tajemnicą.

— Wiec stoi pan teraz u boku burmistrza, przepowiadając mu jego przyszłą drogę. Niech mi pan powie, jaką przewiduje pan karierę dla burmistrza Quinna? — zapytał.

— Wspaniałą — odparłem.

— A więc powiedzie mu się na tym stanowisku?

— Będzie jednym z najlepszych burmistrzów w historii miasta.

Lombroso wrócił do pokoju.

— A potem? — spytał Carvajal.

Spojrzałem niepewnie na Boba, ale miał przymknięte oczy. Musiałem sobie radzić sam.

— Po upływie terminu kadencji?

— Tak.

— Jest jeszcze młody, panie Carvajal. Może pozostać na stanowisku przez trzy lub cztery kadencje. Nie umiem podać panu sensownej prognozy dotyczącej wydarzeń, które mają się rozegrać za dwanaście lat.

— Dwanaście lat w Ratuszu Miejskim? Sądzi pan, że Quinn będzie usatysfakcjonowany siedząc tam tak długo?

Carvajal bawił się ze mną. Czułem, że nieświadomie dałem się wciągnąć w coś w rodzaju pojedynku. Posłałem mu przeciągłe spojrzenie i spostrzegłem coś strasznego i nieokreślonego, coś potężnego i niezrozumiałego, co nakazało mi wykonać pierwsze możliwe posunięcie obronne.

— A co pan myśli na ten temat, panie Carvajal? — zapytałem.

Po raz pierwszy w jego oczach pojawiły się przebłyski życia. Nasza gra sprawiała mu przyjemność.

— Że burmistrz Quinn zmierza ku wyższemu urzędowi — odrzekł miękko.

— Gubernatora?

— Wyżej.

Nie udzieliłem natychmiastowej odpowiedzi, a potem już nie mogłem odpowiedzieć, bo z obitych skórą ścian sączyła się pochłaniająca nas ogromna cisza i obawiałem się być tym, który ją przekłuje. Pragnąłem w duchu, żeby chociaż zadzwonił telefon, ale wszystko trwało nieruchomo, zastygłe jak powietrze mroźną nocą, dopóki nie wybawił nas Lombroso mówiąc:

— My również uważamy, że Quinn posiada znaczne możliwości.

— Mamy dla niego wielkie plany — wypaliłem.

— Wiem — powiedział Carvajal. — Dlatego tu jestem. Chcę wam zaoferować pomoc.

Lombroso powiedział: — Pańskie poparcie finansowe już okazało się dla nas niezmiernie pomocne i…

— Mam na myśli coś więcej niż pomoc finansową. Teraz Lombroso spojrzał na mnie, szukając ratunku. Ale ja nic nie rozumiałem.

— Wydaje mi się, że nie wiemy, o co panu chodzi, panie Cravajal — powiedziałem.

— W takim razie może moglibyśmy zostać na chwile sami. Popatrzyłem na Lombroso. Nawet jeżeli zirytował się, że ktoś wyprasza go z jego własnego biura, niczego nie dał po sobie poznać. Z właściwym mu wdziękiem ukłonił się i wycofał do wewnętrznego gabinetu. Raz jeszcze pozostałem sam na sam z Carvajalem i raz jeszcze czułem się skrępowany, zakłopotany dziwacznymi nićmi z niezniszczalnej stali, które zdawały się spowijać jego zeschniętą i osłabioną duszę. Nowym, zastanawiającym i poufnym tonem Carvajal powiedział:

— Jak już wspomniałem, obaj pracujemy w tej samej branży. Sądzę jednakże, panie Nichols, że nasze metody są zasadniczo różne. Pańska technika jest intuitywna i probabilistyczna, a moja… No cóż, moja jest inna. Uważam, że niektóre z moich przeczuć mogą dopełnić pańskie, to właśnie chciałem powiedzieć.

— Ma pan na myśli analizy prognostyczne?

— Oczywiście. Nie chciałbym wkraczać na teren pańskich obowiązków. Ale może mógłbym udzielić panu kilku rad, które, jak sądzę, okazałyby się przydatne.

Drgnąłem. Enigma odsłoniła się ukazując swą pospolicie antykulminacyjną zawartość. Carvajal był tylko bogatym amatorem politycznym, który uważał, że pieniądze czynią go uniwersalnym ekspertem i zapragnął wmieszać się w sprawy zawodowców. Hobbista. Kanapowy polityk. Boże! Cóż, Lombroso powiedział, że powinniśmy być dla niego mili. Będę miły. Na oślep szukając w sobie taktu powiedziałem sztywno:

— Naturalnie. Pan Quinn i jego zespół zawsze z przyjemnością słuchają dobrych rad.

Oczy Carvajala poszukały moich, ale unikałem jego wzroku.

— Dziękuję — wyszeptał. — Na początek wynotowałem sobie parę rzeczy. Nieznacznie drżącą dłonią wręczył mi złożony kawałek białego papieru. Wziąłem kartkę nie patrząc na nią. Wydawało się, że nagle opuściły go wszystkie siły, jak gdyby wyczerpał ostatnie złoża swej energii. Jego twarz przybrała odcień szarości, napięte dotąd mięśnie zwiotczały.

— Dziękuję — mruknął znowu. — Bardzo panu dziękuję. Myślę, że wkrótce znów się zobaczymy.

I poszedł. Wychodząc kłaniał się tyłem jak japoński ambasador.

W tej branży spotyka się najrozmaitszych ludzi. Kręcąc głową rozłożyłem kartkę. Pajęczym charakterem pisma zanotowano na niej trzy następujące informacje:

1. Uważać na Gilmartina.

2. Obowiązkowe na terenie kraju żelowanie ropy — poprzeć wkrótce.

3. Socorro za Leydeckera przed nadejściem lata. Dostać się do niego wcześnie.

Przeczytałem tekst dwukrotnie, nic nie zrozumiałem; czekałem na znajomy przebłysk intuicji, ale i on nie nastąpił. Było w Carvajalu coś takiego, co całkowicie paraliżowało moje zdolności. Ten upiorny uśmiech, wypalone oczy, zagadkowe notatki — wszystko, co było z nim związane, niepokoiło mnie i zaskakiwało.

— Wyszedł — zawołałem do Lombroso, który wynurzył się natychmiast z gabinetu.

— No i co?

— Nie wiem. Zupełnie nie wiem. Zostawił mi to — powiedziałem podając mu kartkę.

— Gilmartin. Żelowanie. Leydecker. — Lombroso zmarszczył brwi. — Dobra, czarodzieju. Co to znaczy?

Gilmartin to z pewnością kontroler stanowy, Anthony Gilmartin, który już kilkakrotnie starł się z Quinnem w kwestii fiskalnej polityki miasta, ale od kilku miesięcy było o nim zupełnie cicho.

— Carvajal przypuszcza, że w sprawie pieniędzy będziemy mieli kolejne problemy z Albany — zaryzykowałem. — Ale ty powinieneś wiedzieć na ten temat więcej ode mnie. Czy Gilmartin narzeka znowu na wydatki miasta?

— Nie padło z jego strony ani jedno słowo.

— Czy przygotowujemy wiązkę nowych podatków, które mu się nie spodobają?

— Gdyby tak było, to już byśmy cię o tym poinformowali, Lew.

— Więc nie szykuje się żaden ewentualny konflikt pomiędzy Quinnem i urzędem kontrolera?

— W najbliższej przyszłości niczego takiego nie widzę — powiedział Lombroso. — A ty?

— Ja też nie. Jeżeli chodzi o obowiązkowe żelowanie ropy…

— Rzeczywiście, prowadzimy właśnie rozmowy na temat przepchnięcia trudnej ustawy lokalnej — powiedział Lombroso. — Żaden tankowiec z nie zżelowaną ropą na pokładzie nie będzie mógł wpłynąć do Zatoki Nowojorskiej. Quinn nie jest pewien, czy to taka dobra koncepcja, na jaką wygląda, i zbieraliśmy się właśnie, żeby zwrócić się do ciebie z prośbą o prognozę. Ale narodowa ustawa o żelowaniu ropy?

Quinn nie wypowiadał się zbyt szeroko o zagadnieniach polityki ogólnokrajowej.

— Jeszcze nie.

— Nie, jeszcze nie. Może już pora. Może Carvajal wpadł tu na jakiś pomysł. A punkt trzeci…

— Leydecker — powiedziałem. Chodziło niewątpliwie o gubernatora Kalifornii, Richarda Leydeckera, jednego z najpotężniejszych ludzi w Partii Nowych Demokratów i pierwszego kandydata do nominacji prezydenckiej w roku 2000.

— Socorro to po hiszpańsku „pomoc”, prawda, Bob? Pomagać Leydeckerowi, który nie potrzebuje żadnej pomocy? Dlaczego? A zresztą jak Paul Quinn miałby dopomóc Leydeckerowi? Popierając jego kandydaturę na prezydenta? Nie licząc życzliwości Leydeckera, nie widzę, co Quinn mógłby na tym zyskać; samemu Leydeckerowi zaś nie da to nic, czego by i tak nie miał już w kieszeni, więc…

— Soccoro to zastępca gubernatora Kalifornii — powiedział łagodnie Lombroso. — Carlos Socorro. Facet tak się nazywa, Lew.

Carlos. Socorro. Zamknąłem oczy. Naturalnie. Paliły mnie policzki. Sporządziłem tyle list, przygotowałem tyle wykazów ośrodków władzy w Partii Nowych Demokratów, półtora roku spędziłem pisząc w pocie czoła rozmaite analizy, a mimo to udało mi się zapomnieć prawowitego następcę tronu Leydeckera. Nie socorro, tylko Socorro, idioto!

— No dobrze, ale co on tu sugeruje? Że Leydecker ustąpi, przyjmując nominację, i zrobi Socorro gubernatorem? W porządku, to się zgadza. Ale dostać się do niego wcześnie? Do kogo? — Zawahałem się. — Do Socorro? Do Leydeckera? Wszystko to bardzo mętne, Bob. Nie przychodzi mi na myśl żadna interpretacja, która miałaby jakikolwiek sens.

— Co myślisz o Carvajalu?

— To wariat — powiedziałem. — Bogaty wariat. Zdziwaczały facecik chory umysłowo na politykę, — Schowałem notatkę do portfela. Huczało mi w głowie. — Zostawmy tę sprawę. Przymilałem się do niego, bo powiedziałeś, że powinienem być przymilny. Byłem dziś bardzo grzecznym chłopcem, prawda, Bob? Ale nie mam obowiązku traktować tych historii poważnie i nawet nie będę próbował. Chodźmy teraz na lunch, zapalmy dobrej kości, napijmy się porządnie wzmocnionego martini i pogadajmy o naszych sprawach.

Lombroso uśmiechnął się najpromienniejszym ze swych uśmiechów, poklepał mnie pocieszająco po plecach i wyprowadził z gabinetu. Wygnałem Carvajala z pamięci. Poczułem jednak chłód, jak gdybym wkroczył w nową porę roku — z pewnością nie była to wiosna, a chłód trzymał mnie jeszcze długo po zakończeniu lunchu.

12

Wciągu kilku najbliższych tygodni na serio zabraliśmy się do pracy nad planem wprowadzenia Paula Quinna — i nas samych — do Białego Domu. Nie musiałem już skrywać kompulsywnego pragnienia uczynienia burmistrza prezydentem; w tym czasie każdy w naszym gronie otwarcie przyznawał się już do tej samej namiętności, której tak się wstydziłem półtora roku temu. Odsłoniliśmy wszyscy nasze prawdziwe twarze.

Proces tworzenia prezydentów niewiele się zmienił od połowy dziewiętnastego wieku, choć w czasach siatek informacyjnych, prognoz stochastycznych i oddziaływania mass mediów na psychikę stosuje się nieco inne techniki. Punktem wyjścia jest oczywiście kandydat, najlepiej taki, który posiada mocne oparcie w jakimś gęsto zaludnionym stanie. Wasz człowiek musi być wiarygodnie prezydencki — powinien wyglądać i przemawiać jak prezydent. Jeśli nie jest to jego naturalny styl, należy wykształcić w nim umiejętność kreowania wokół siebie aury wiarygodności. Najlepsi kandydaci obdarzeni są przyrodzonymi zdolnościami. McKinley, Lyndon Johnson, Franklin D. Roosevelt i Wilson posiadali ów dramatyczny, prezydencki wygląd, podobnie jak Harding. Nikt nigdy nie przypominał prezydenta bardziej od Hardinga. Była to jego jedyna kwalifikacja na to stanowisko, ale wystarczyła, żeby zdołał je osiągnąć. Dewey, Al Smith, McGovern i Humphrey nie mieli tej cechy i przegrali, a Stevenson i Wilkie musieli zmierzyć się z kandydatami, którzy odznaczali się nią w większym stopniu niż oni. John F. Kennedy nie przystawał do ideału prezydenta z lat sześćdziesiątych — nie był paternalistycznym mędrcem — posiadał jednak inne atuty i zwyciężając w wyborach odmienił nieco model prezydenta, co okazało się korzystne dla, między innymi, Paula Quinna, zyskującego prezydencką wiarygodność dzięki podobieństwu do Kennedy’ego. Przyszły kandydat musi również przemawiać jak prezydent. Aby sprawiać wrażenie stanowczego, poważnego i energicznego, a zarazem życzliwego i elastycznego, powinien posługiwać się tonem niosącym ciepło i mądrość Lincolna, śmiałość Trumana, spokój Roosevelta i inteligencję Keenedy’ego. Tu Quinn nie potrzebował niczyjej pomocy.

Człowiek, który chce zostać prezydentem, musi zgromadzić wokół siebie zespół — kogoś, kto będzie zdobywał pieniądze (Lombroso), kogoś, kto oczaruje środki masowego przekazu (Missakian), kogoś, kto umiałby dokonać analizy sytuacji i podsuwać najkorzystniejsze posunięcia polityczne (ja), kogoś, kto zmontowałby ogólnokrajowy sojusz kacyków politycznych (Ephrikian), i kogoś, kto koordynowałby te wszystkie działania (Mardikian). Następnie zespół występuje z gotowym produktem, nawiązuje odpowiednie stosunki w świecie polityki, dziennikarstwa i finansów, po czym zaszczepia ludziom ideę, że To Jest Właśnie Odpowiedni Człowiek Na To Stanowisko. Do chwili rozpoczęcia konwencji nominacyjnej należy zjednać sobie otwartymi lub sekretnymi obietnicami odpowiednią liczbę delegatów, aby przepchnąć kandydata w pierwszym, a najdalej w trzecim głosowaniu; jeśli się to nie uda, wszelkie sojusze pękają i nocami zaczynają hasać czarne konie. Kiedy kandydat już otrzyma nominację, dobiera mu się rywala, który jest zupełnie do niego niepodobny jeśli chodzi o filozofie, wygląd i pochodzenie geograficzne — dlatego też szanowny przeciwnik zostaje następnie bez trudu wdeptany w ziemie.

Na początku kwietnia 1999 roku odbyliśmy pierwszą oficjalną naradę strategiczną w biurze zastępcy burmistrza, Mardikiana, w zachodnim skrzydle ratusza: Haig Mardikian, Bob Lombroso, George Missakian, Ara Ephrikian i ja. Quinna nie było; Quinn był w Waszyngtonie. Wykłócał się z Departamentem Zdrowia, Oświaty i Opieki Społecznej o zwiększenie kredytów dla miasta w oparciu o Ustawę o równowadze psychicznej. W powietrzu trzaskały elektryczne ogniki nie mające nic wspólnego z ozonem produkowanym w wewnętrznym układzie oczyszczającym. To były ogniki władzy, tej aktualnej i tej potencjalnej. Zebraliśmy się, żeby zająć się kształtowaniem historii.

Stół był okrągły, ale czułem, że zajmuję miejsce pośrodku naszej grupy. Pozostała czwórka, znająca już tajniki władzy i wpływów o wiele lepiej niż ja, oczekiwała ode mnie wskazówek, ponieważ przyszłość była mgłą i oni mogli jedynie próbować odgadnąć zagadki dni, które jeszcze nie wstały, wierzyli natomiast, że ja widzę, że wiem. Nie miałem zamiaru wyjaśniać im różnicy pomiędzy widzeniem czegoś a posiadaniem zwykłych zdolności przewidywania. Rozkoszowałem się tym poczuciem wyższości. Władza uzależnia, och tak, bez względu na stanowisko czy pozycję. Siedziałem wśród milionerów — dwóch prawników, makler giełdowy i potentat sieci informacyjnej. Trzech śniadych Ormian i śniady hiszpański Żyd. Każdy z nich, podobnie jak ja, łaknął smaku głośnego triumfu po udanej licytacji prezydenckiej, każdy z nich podobnie jak ja pożądał części należnej nam jako namiestnikom chwały, każdy wykrawał już sobie imperia wewnątrz przyszłego rządu — i wszyscy czekali, żebym im powiedział, jak zabrać się do tego, co miało stać się w istocie podbojem Stanów Zjednoczonych Ameryki.

— Zacznijmy od analizy, Lew. Jak oceniasz realne szansę Quinna na uzyskanie nominacji w przyszłym roku? — zapytał Mardikian.

Odczekałem chwilę, jak na jasnowidza przystało, zrobiłem minę, jak gdybym usiłował przywołać skądś stochastyczne totemy, wpatrzyłem się w bezkres przestrzeni, poszukując wzrokiem wieszczych znaków w tańczących w powietrzu pyłkach kurzu — odegrałem całą tę nikczemną, imponującą rolę i odpowiedziałem poważnie dopiero po dłuższej przerwie:

— Szansę na nominację mają się mniej więcej jak jeden do ośmiu. Na zwycięstwo w wyborach — jak jeden do pięćdziesięciu.

— To nie za dobrze.

— Nie.

— To bardzo niedobrze — powiedział Lombroso. Skonsternowany Mardikian skubał koniuszek swojego mięsistego, cesarskiego nosa.

— Czy chcesz nam powiedzieć, że powinniśmy w ogóle dać sobie spokój? Takie jest twoje zdanie?

— Jeżeli chodzi o przyszły rok, to tak. Zapomnijmy o prezydenturze.

— Więc mamy po prostu zrezygnować? — spytał Ephrikian. — Zostajemy w Ratuszu i nie zawracamy sobie głowy całą sprawą?

— Poczekaj — mruknął do niego Mardikian i ponownie zwrócił się do mnie. — A start w wyborach w 2004?

— Lepiej. O wiele lepiej.

Ephrikian, krzepki mężczyzna z czarną brodą i ogoloną zgodnie z najnowszą modą głową, wydawał się zniecierpliwiony i zaniepokojony.

— Media trąbią teraz o tym, co Quinn osiągnął przez pierwszy rok pracy na stanowisku burmistrza. Uważam, że to właściwa chwila, żeby wskoczyć na następny szczebel. Lew — powiedział z nachmurzoną miną.

— Zgadzam się — odrzekłem uprzejmie.

— Ale twierdzisz, że Quinn przegra w roku 2000.

— Twierdzę, że przegra każdy kandydat Nowych Demokratów — powiedziałem. — Każdy. Quinn, Leydecker, Keats, Kane, Pownell, wszystko jedno. To rzeczywiście odpowiednia chwila, żeby Quinn wskoczył wyżej, ale następny szczebel to niekoniecznie szczebel najwyższy.

Missakian, przysadzisty, precyzyjny, o wąskich wargach, ekspert od łączności i trzeźwo patrzący człowiek, zapytał:

— Czy mógłbyś to nieco uściślić?

— Tak — odpowiedziałem i przystąpiłem do wyjaśnień. Przedłożyłem im niezbyt ryzykowną prognozę, głoszącą, że ktokolwiek wystartuje przeciwko prezydentowi Mortonsonowi w roku 2000 — a byłby to najprawdopodobniej Leydecker — poniesie porażkę. Będący u władzy prezydenci nie przegrywają w tym kraju wyborów, chyba że ich pierwsza kadencja kończy się podobną katastrofą jak za czasów Hoovera[20]. Mortonson natomiast wykonał przeciętną, solidną, czystą i ospałą robotę, co wielu Amerykanów aprobuje. Leydecker stanowiłby dla Mortonsona niełatwe wyzwanie, ale nie było w zasadzie między nimi kwestii spornych i Leydecker mógł przegrać, i to wysoko, chociaż był niewątpliwie kandydatem prezydenckiego kalibru. Twierdziłem zatem, że lepiej nie wchodzić Leydeckerowi w drogę. Niech sobie spokojnie startuje.

Jakakolwiek próba ze strony Quinna odebrania Leydeckerowi nominacji w przyszłym roku przypuszczalnie i tak by się nie powiodła, za to z pewnością wrogo usposobiłaby Leydeckera, co byłoby wielce niepożądane. Udzielmy Leydeckerowi poparcia, niech się sam zniszczy w wyborach, próbując pokonać niezwyciężonego Mortonsona. Poczekamy, żeby wciąż młodego i nie splamionego klęską Quinna wylansować w 2004 roku, kiedy to Konstytucja nie pozwoli Mortonsonowi startować w wyborach po raz kolejny.

— Więc Quinn udziela silnego wsparcia Leydeckerowi w roku 2000, a potem odchodzi, żeby siedzieć z założonymi rękami? — zapytał Ephrikian.

— Nie tylko — powiedziałem. Spojrzałem na Boba Lombroso. Przedyskutowaliśmy już między sobą strategię działania i doszliśmy do porozumienia, więc pochylając teraz ramiona do przodu i ogarniając ormiańską część stołu eleganckim spojrzeniem spod ciężkich powiek, Lombroso zaczął wyłuszczać im nasz plan.

Quinn miałby rozpocząć otwartą walkę o ogólnokrajowy rozgłos w ciągu następnych kilku miesięcy. Jej punktem kulminacyjnym miała być podróż po kraju, kończąca się serią poważnych przemówień, wygłaszanych wczesnym latem 1999 roku w Memphis, Chicago, Denver i San Francisco. Mając za sobą trwałe i zwracające publiczną uwagę osiągnięcia w Nowym Jorku (reorganizacja enklaw, usprawnienie programów nauczania, degottfriedyzacja policji itd.), Quinn zacząłby poruszać szersze kwestie, jak polityka regionalnej wymiany energii termojądrowej czy przywrócenie uchylonych Praw prywatności z 1982 roku, a także — czemu nie? — obowiązkowe żelowanie ropy. Jesienią rozpocząłby bezpośredni atak na republikanów, choć nie tyle na Mortonsona, ile na wybranych członków jego gabinetu (zwłaszcza na Hospersa, sekretarza ds. energii, Theissa, sekretarza ds. informacji i Perlmana, sekretarza ds. środowiska naturalnego). W ten sposób wdałby się z wolna w powszechny spór, stając się postacią rangi krajowej — robiącym karierę młodym przywódcą, człowiekiem, z którym należałoby się liczyć. Ludzie zaczęliby dyskusję o jego szansach na prezydenturę, chociaż we wszystkich ankietach zajmowałby pozycję daleko za Leydeckerem — już my byśmy tego dopilnowali — a poza tym w ogóle nie zgłosiłby chęci uczestniczenia w wyborach. Pozwoliłby środkom przekazu uznać, że woli Leydeckera od wszystkich innych oficjalnych kandydatów, mimo iż dokładałby starań, aby nie udzielać Leydeckerowi żadnego bezpośredniego poparcia. Na konwencji Nowych Demokratów w San Francisco w roku 2000, kiedy Leydecker uzyskałby już nominację i wygłosił tradycyjne przemówienie, w którym odmówiłby podania nazwiska swojego partyjnego współkandydata, Quinn rozpocząłby odważną i dramatyczną, lecz ostatecznie nieskuteczną walkę o nominacje wiceprezydencką. Dlaczego wiceprezydencką? Ponieważ zmagania na sali obrad zapewniłyby mu wiele miejsca w środkach masowego przekazu, nie odsłaniając go, jak stałoby się w walce o fotel prezydencki, nie narażając go na zarzut przedwczesnych ambicji i nie rozdrażniając potężnego Leydeckera. Dlaczego nieskuteczną? Ponieważ Leydecker i tak przegra wybory na rzecz Mortonsona, a Quinn nie zyskałby nic, ponosząc wraz z nim klęskę jako współkandydat. Lepiej zostać odsuniętym podczas konwencji — stwarzając przy tym wizerunek znakomitego, obiecującego nowego przywódcy, utrąconego przez polityczne miernoty — niż przegrać przy urnach wyborczych.

— Naszym wzorem — zakonkludował Lombroso — jest John F. Kennedy, który tak właśnie stracił szansę na wiceprezydenturę w 1956 roku, a w 1960 był już górą. Lew przeprowadził badania symulacyjne, pokazujące rozkład dynamiki — jeden do jednego, możemy wam przedstawić przekroje.

— Świetnie — powiedział Ephrikian. — Kiedy nastąpi zamach: w 2003?

— Mówmy poważnie — rzekł łagodnie Lombroso.

— W porządku — odparł Ephrikian. — Już jestem poważny. Co będzie, jeżeli Leydecker zechce startować ponownie w 2004 roku?

— Będzie miał wtedy sześćdziesiąt jeden lat — powiedział Lombroso — i będzie miał już na koncie jedną porażkę. Quinn będzie miał czterdzieści trzy lata i będzie nadal nie pokonany. Jeden z nich znajdzie się na drodze w dół, drugi będzie ewidentnie wspinał się na szczyt, a partia żądna będzie zwycięstwa po ośmiu latach odsunięcia od władzy.

Zapadło długie milczenie.

— Podoba mi się — oznajmił w końcu Missakian.

— A tobie, Haig? — spytałem.

Mardikian przez chwilę nie odpowiadał. Potem kiwnął głową i rzekł:

— Quinn nie jest jeszcze gotowy, żeby rządzić krajem w roku 2000. Będzie gotowy w 2004.

— A kraj gotowy będzie na przyjęcie Quinna — powiedział Missakian.

13

Jakiś mędrzec powiedział kiedyś, że polityka łączy najdziwniejszych kochanków. Gdyby nie polityka, Sundara i ja z pewnością nie wdalibyśmy się tej wiosny w seks w zmontowanej ad hoc czteroosobowej grupie z Cataliną Yarber, pełnomocniczką Wyznania Transgresji, i Lamentem Friedmanem, wielce przebojowym, młodym geniuszem finansowym. Gdyby nie Cataliną Yarber, Sundara nie przeszłaby chyba na wiarę Transgresji. A gdyby się nie nawróciła, prawdopodobnie byłaby nadal moją żoną. I tak dalej, i tak dalej, nitki przyczynowości, wszystko wiedzie z powrotem do tego samego punktu w czasie.

A było to tak, że jako członek zespołu Paula Quinna, dostałem dwie darmowe karty wstępu, warte pięćset dolarów na głowę, na wydawany corocznie w połowie kwietnia obiad z okazji Dnia Nicholasa Roswella, organizowany przez Partię Nowych Demokratów stanu Nowy Jork. Jest to nie tylko hołd upamiętniający osobę zamordowanego gubernatora, lecz przede wszystkim okazja do zebrania funduszy i zaprezentowania aktualnej partyjnej supergwiazdy. Najważniejszym mówcą był tym razem oczywiście Quinn.

— Pora już chyba, żebym poszła na jeden z tych twoich politycznych obiadów — powiedziała Sundara.

— To jak oglądanie eksponatów zakonserwowanych w aldehydzie.

— Nie szkodzi.

— Nie będzie ci się podobało, kochanie.

— A ty idziesz? — spytała.

— Muszę.

— Więc myślę, że ja wykorzystam drugą kartę. Gdybym zasnęła, trąć mnie łokciem, kiedy zacznie przemawiać burmistrz. On mnie podnieca.

I tak, ciepłego, deszczowego wieczora pojechaliśmy kapsułą do hotelu Harbor Hilton, ogromnej, rozświetlonej piramidy położonej na elastycznej, pontonowej platformie, pół kilometra od czubka wyspy Manhattan. Zebraliśmy się wraz ze śmietanką liberalnego towarzystwa Wschodniego Wybrzeża w roziskrzonej Sali Szczytowej, z której widać było między innymi wieżowiec Sarkisiana po drugiej stronie zatoki, gdzie cztery lata temu poznałem Paula Quinna. Na dzisiejszym obiedzie pojawić się miało wielu uczestników tamtego wystawnego przyjęcia. Sundara i ja wylosowaliśmy miejsca przy tym samym stole co dwoje z nich — Friedman i panna Yarber.

Podczas wstępnej sesji koktajli i palenia kości Sundara ściągała na siebie więcej uwagi, niż którykolwiek z obecnych na obiedzie senatorów, gubernatorów i burmistrzów, nie wyłączając Quinna. Była to po części kwestia ciekawości, jako że wszyscy z nowojorskiej sceny politycznej słyszeli o mojej egzotycznej żonie, choć znało ją tylko niewielu, a z drugiej strony Sundara była niewątpliwie najpiękniejszą kobietą na sali. Nie wydawała się zaskoczona ani zirytowana. Była przecież pięknością przez całe życie i miała dość czasu, by przyzwyczaić się do reakcji, jakie wywołuje jej uroda. Poza tym nie ubrała się jak ktoś, kto nie lubi, żeby się na niego gapić. Założyła prawdziwy haremowy strój, ciemny, luźny i zwiewny, okrywający jej ciało od palców stóp po gardło; pod spodem była jednak naga i kiedy przechodziła pod światło, wyglądała zniewalająco. Lśniła niczym promienna ćma pośrodku olbrzymiej sali balowej, giętka, elegancka, posępna i tajemnicza, a cienie grające w jej hebanowych włosach i zarys piersi oraz pachwin dręczyły nieznośnie wszystkich patrzących.

Och, bawiła się wybornie! Quinn podszedł, żeby się z nami przywitać, i wtedy on i Sundara przekształcili niewinne uściski i pocałunki w tak skomplikowany pas de deux[21] charyzmy erotycznej, że kilku starszych mężów stanu sapnęło, zaczerwieniło się i rozluźniło kołnierzyki. Nawet Laraine, żona Quinna, słynąca ze swego uśmiechu Giocondy, wydawała się nieco zaniepokojona, choć pozostaje w najbardziej trwałym małżeństwie politycznym, jakie znam. (A może żar Quinna tylko ją rozbawił? Ach, ten nieprzenikniony uśmieszek!)

Kiedy zajęliśmy miejsca, Sundara emanowała nadal czystą Kamasutrą. Siedzący naprzeciw niej za okrągłym stołem Lamont Friedman drżał i trząsł się, gdy spotykały się ich oczy, ale wpatrywał się w nią ze wściekłą siłą i wtedy mięśnie jego długiej, cienkiej szyi dygotały mu szaleńczo. Tymczasem towarzyszka Friedmana na dzisiejszy wieczór, panna Yarber, również uważnie przyglądała się Sundarze, czyniąc to jednak nieco bardziej powściągliwie.

Friedman. Miał mniej więcej dwadzieścia dziewięć lat, dwa metry trzydzieści centymetrów wzrostu, wystające jabłko Adama, szalone, egzoftalmiczne oczy i był niesłychanie chudy. Jego głowę otaczała gęsta masa skręconych, brązowych włosów, przypominających jakąś napastującą go kudłatą istotę z innej planety. Ukończył Harvard z opinią monetarnego czarodzieja i w wieku lat dziewiętnastu rozpoczął pracę na Wall Street, gdzie stał się głównym magiem grupy zwariowanych finansistów, znanych pod nazwą Asgard Equities. Dzięki kilku błyskawicznym, mistrzowskim posunięciom, jak pompowanie opcji, symulacja środków płatniczych, podwójne transakcje różniczkowe i wielu innym technikom, o których mam tylko mgliste pojęcie, udało im się w ciągu pięciu lat uzyskać kontrolę nad wartym biliony dolarów imperium korporacji, która posiadała liczne akcje i udziały na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy. (I nie zdumiałoby mnie, gdybym się dowiedział, że Asgard kontroluje koncesje celne dla firmy McMurdo Sound.)

Panna Yarber była drobną, szczupłą, energiczną i bystrooką blondynką koło trzydziestki, o wąskich ustach i dosyć twardych rysach. Jej chłopięco krótkie włosy opadały rzadkimi kosmykami na wysokie, zdradzające wścibstwo czoło. Prawie nie stosowała makijażu, dostrzegłem jedynie niewyraźną, niebieską obwódkę wokół jej ust. Ubrana była z surową prostotą — w kaftan koloru słomy i zwykłą, brunatną spódnicę sięgającą kolan. W wyniku tego połączenia wyglądała skromnie, a nawet ascetycznie, ale kiedy zasiadaliśmy do stołu, spostrzegłem, że zgrabnie zrównoważyła swój aseksualny wizerunek pewnym zaskakującym, erotycznym szczegółem: jej spódnica była rozcięta z lewej strony od bioder po brzeg, odsłaniając przy każdym ruchu lśniącą, muskularną nogę, gładkie, opalone udo albo kawałek pośladka. Na łańcuszku wokół uda nosiła abstrakcyjny medalionik Wyznania Transgresji.

Przejdźmy do obiadu. Zwyczajny jadłospis bankietowy: sałatka owocowa, consomme, filet z protosoi, groszek i marchewka hodowane na stole parowym, karafki kalifornijskiego burgunda, gruzłowata, pieczona Alaska, a wszystko to podawane z maksimum hałasu i minimum wdzięku przez niewzruszonych przedstawicieli gnębionych mniejszości etnicznych. Smaku brakowało zarówno jedzeniu, jak i oprawie, ale nikomu to nie przeszkadzało; wszyscy byliśmy tak nawaleni, że menu stało się ambrozją, a hotel Walhallą[22]. Jedliśmy i gawędziliśmy, podczas gdy między stołami krążyła grupka drugorzędnych zawodowych polityków, poklepujących ludzi po plecach i ściskających dłonie. Przeżyliśmy także procesję ich zarozumiałych żon, w większości pod sześćdziesiątkę, przysadzistych, groteskowo wystrojonych wedle najnowszej mody, pałętających się po sali i zachwyconych, że znajdują się tak blisko osób sławnych i potężnych. Natężenie hałasu było o dwadzieścia decybeli wyższe niż nad Niagarą. Od tego lub owego stołu tryskały gejzery dzikiego śmiechu, kiedy jakiś srebrnogrzywy jurysta albo wielebny ustawodawca opowiadał swój ulubiony dowcip: republikanin/pedał/czarny/Portorykańczyk/Żyd/Irlandczyk/ Włoch/lekarz/prawnik/rabin/kobieta-polityk. Mafijny kawał w najlepszym stylu z 1965 roku. Czułem się, jak zawsze w takich sytuacjach, niczym przybysz z Mongolii, którego wrzucono bez rozmówek językowych w sam środek jakiegoś nieznanego amerykańskiego rytuału plemiennego. Byłoby to nie do zniesienia, gdyby nie podawano ciągle tulei ze znakomitą kością. Partia Nowych Demokratów skąpi być może na wino, ale potrafi kupować narkotyki.

Kiedy około wpół do dziesiątej nadszedł czas przemówień, rozpoczął się rytuał wewnątrz rytuału: Lamont Friedman słał Sundarze prawie rozpaczliwe sygnały pożądania, a Catalina Yarber w chłodny, opanowany i niewerbalny sposób zaproponowała swoją osobę mnie, chociaż i ona była najwyraźniej zainteresowana Sundarą.

Lombroso jako mistrz ceremonii, godząc znakomicie elegancję i prostactwo, przeszedł do zasadniczej części swojego przedstawienia, na przemian wymierzając szydercze ciosy w najdostojniejszych członków partii obecnych na sali i recytując żałobne treny ku czci tradycyjnych męczenników, jak Roosevelt, Kennedy, Kennedy, King, Roswell i Gottfried. Sundarą pochyliła się ku mnie i szepnęła:

— Przyglądałeś się Friedmanowi?

— Powiedziałbym, że ma ciężki atak chcicy.

— Myślałam, że geniusze są troszkę subtelniejsi.

— Być może sądzi, że najsubtelniejsza postawa to postawa najmniej subtelna — zauważyłem.

— Wydaje mi się, że zachowuje się jak dojrzewający smarkacz.

— Wiec będzie miał czego żałować.

— Och, nie — powiedziała Sundara. — Podoba mi się. Jest dziwny, ale nie odpychający, rozumiesz? Niemal fascynujący.

— A zatem jego bezpośrednie podejście przynosi mu korzyść. Widzisz? To jednak geniusz.

Sundara roześmiała się. — Yarber cię chce. Czy ona też jest genialna?

— Myślę, że tak naprawdę chce ciebie, kochana. To się nazywa podejście pośrednie.

— Co zamierzasz zrobić?

Wzruszyłem ramionami. — To zależy od ciebie.

— Jestem za. Co myślisz o Yarber?

— Przypuszczam, że kryje się w niej mnóstwo energii.

— Ja też. Więc dzisiaj w grupie czteroosobowej?

— Czemu nie — powiedziałem w tej samej chwili, kiedy Lombroso wzbudził ogłuszającą wesołość sali zawiłą, wieloetniczno-perwersyjną puentą zapowiedzi wystąpienia Paula Quinna.

Powitaliśmy burmistrza owacją na stojąco, zręcznie kierowaną z estrady przez Haiga Mardikiana. Zajmując ponownie swoje miejsce posłałem w języku ciała Catalinie Yarber telegram, który zaróżowił jej blade policzki. Uśmiechnęła się. Małe, ostre, równe i ciasno osadzone zęby. Wiadomość dotarła do adresata. Gotowe. Sundara i ja mieliśmy zatem przeżyć dziś przygodę z tą parą. Byliśmy bardziej monogamiczni niż większość małżeństw, stąd nasza podstawowa licencja grupy dwuosobowej: nie dla nas awantury gospodarstw domowych liczących wielu członków, sprzeczki o własność prywatną i stadka dzieciaków w komunach. Monogamiczność to wszakże jedna sprawa, a czystość druga, i jeśli nawet przekształcona w duchu epoki monogamiczność istnieje nadal, to czystość wymarła wraz z ptakami dodo i trylobitami. Z przyjemnością powitałem perspektywę skrzyżowania szpad z drobną, tryskającą energią panną Yarber. Mimo to zazdrościłem Friedmanowi, jak zawsze każdemu partnerowi Sundary na jedną noc; bo on posiądzie jedyną w swoim rodzaju Sundarę, która wciąż była dla mnie najbardziej godną pożądania kobietą na świecie, ja zaś będę się musiał zadowolić kimś, kogo pragnąłem, lecz nie tak mocno jak jej. Była to, jak sądzę, miara miłości. Miłość w kontekście wierności pozamałżeńskiej. Szczęściarz z tego Friedmana! Z taką kobietą jak Sundara zbliżyć się po raz pierwszy można tylko raz.

Quinn rozpoczął przemówienie. Komik z niego żaden, wtrącił więc tylko kilka powierzchownych dowcipów, na które słuchacze zareagowali z taktowną przesadą. Następnie przeszedł już do spraw poważnych, do przyszłości Nowego Jorku, przyszłości Stanów Zjednoczonych, przyszłości ludzkości w nadchodzącym stuleciu. Mówił, że rok dwutysięczny posiada ogromną wartość symboliczną, oznacza początek kolejnego tysiąclecia. „Gdy zmienią się cyfry, wytrzyjmy do czysta tablicę i zacznijmy od nowa, pamiętając o błędach przeszłości, ale nie powtarzając ich. W dwudziestym wieku przeżyliśmy próbę ognia, przetrwaliśmy ogromny nieład społeczny, krzywdy i przemiany; kilkakrotnie byliśmy bliscy zniszczenia wszelkiego życia na Ziemi; staliśmy twarzą w twarz z możliwością powszechnego głodu i ubóstwa; chowając głowy w piasek, na całe dziesięciolecia pogrążaliśmy się nierozsądnie w chaosie politycznym; staliśmy się ofiarami własnej chciwości, nienawiści, strachu i niewiedzy. Obecnie jednak — gdy opanowaliśmy energię słoneczną; przy ustabilizowanym wzroście populacji i realnej równowadze pomiędzy ekspansją ekonomiczną i ochroną środowiska — nadszedł wreszcie czas budowy ostatecznego społeczeństwa, świata, w którym panuje rozum i triumfuje prawo, świata, w którym zrealizują się w pełni ludzkie możliwości i umiejętności”.

I tak dalej, wspaniała wizja nadchodzącej epoki. Szlachetna retoryka, szczególnie w ustach burmistrza Nowego Jorku, tradycyjnie przejętego bardziej problemami systemu oświaty i niepokojami wśród urzędniczych związków zawodowych niż przyszłym losem ludzkości. Nie byłoby trudno określić przemówienie jako trywialnie bombastyczne; ale nie, to niemożliwe, mowa Quinna posiadała znaczenie wykraczające poza jej motyw przewodni, albowiem to, co usłyszeliśmy, było pierwszym hejnałem odegranym przez przyszłego przywódcę świata. Stojąc na estradzie Quinn zdawał się o pół metra wyższy niż w rzeczywistości, twarz miał rumianą, oczy błyszczące, ręce splecione w charakterystycznej pozie odpoczywającego mocarza i mierzył w nas ostro dźwięczącymi sformułowaniami:

„Gdy zmienią się cyfry, wytrzyjmy do czysta tablice…”

„…przeżyliśmy próbę ognia…”

„…nadszedł wreszcie czas budowy ostatecznego społeczeństwa…”

Ostateczne Społeczeństwo. Usłyszałem trzask i furkot, i nie był to dźwięk zmieniających się cyfr, a raczej erupcja nowego sloganu politycznego. Nie trzeba było wielkich zdolności stochastycznych, aby odgadnąć, że zanim Paul Quinn z nami skończy, nieraz usłyszymy jeszcze o Ostatecznym Społeczeństwie.

Cholera, jaki on był jednak urzekający! Miałem ochotę już wyjść i podjąć nocne gry, a mimo to siedziałem oczarowany, bez ruchu, podobnie jak cała publiczność złożona z pijanych polityków i naćpanych gwiazdorów — nawet kelnerzy przestali pobrzękiwać tacami, kiedy na sali rozbrzmiewał wspaniały głos Quinna. Od czasu tamtego pierwszego wieczoru u Sarkisiana widziałem, jak Paul stopniowo rośnie w siłę i potężnieje, jak gdyby osiągnięcie eksponowanego stanowiska umocniło jego własną, wysoką samoocenę i wypaliło w nim resztki nieśmiałości. Lśnił teraz w blasku reflektorów i zdawał się nośnikiem jakichś kosmicznych energii; z niego i przez niego płynęła nieodparta moc, która wstrząsnęła mną do głębi. Nowy Roosevelt? Nowy Kennedy? Zadrżałem. Nowy Karol Wielki, nowy Mahomet, a może nowy Dżyngis-chan.

Zakończył mowę szerokim gestem i wszyscy zerwaliśmy się na nogi, wrzeszcząc już bez zbędnej choreografii Mardikłana. Dziennikarze rzucali się do swoich kaset, twardzi chłopcy z klubów politycznych klaskali i mówili o Białym Domu, panie szlochały, a spocony Quinn rozpostarłszy ramiona przyjmował nasze hołdy z cichą satysfakcją. I wtedy po raz pierwszy poczułem dudniące drgania ślepej, niszczycielskiej siły, przetaczającej się przez cały kraj.

Upłynęła jeszcze godzina, zanim Sundara, Friedman, Catalina i ja opuściliśmy hotel. Kapsuła i szybko do domu. Dziwne, zażenowane milczenie; wszyscy czworo mieliśmy chęć wziąć się od razu do dzieła, ale przeważają na razie konwencje społeczne i symulujemy opanowanie. A poza tym Quinn nas przytłoczył. Jesteśmy tak pełni jego osobowości, jego donośnych słów, jego przedsiębiorczej obecności, że staliśmy się niewrażliwymi, bezosobowymi, oszołomionymi miernotami. Nikt nie jest w stanie wykonać pierwszego ruchu. Gawędzimy. Brandy, potem kość; wycieczka po mieszkaniu; Sundara i ja chwalimy się naszymi obrazami, rzeźbami prymitywnym wyposażeniem, widokiem na wieżowce Brooklynu. Czujemy się już nieco swobodniej, ale nadal brak seksualnego napięcia. Wpływ przemówienia Quinna całkowicie zniweczył tworzący się przed trzema godzinami podniecający nastrój erotycznego oczekiwania. Czy Hitler dostarczał słuchaczom uniesień seksualnych? A Cezar? Kładziemy się wygodnie na grubym, białym dywanie. Trochę więcej brandy, trochę więcej kości. Quinn, Quinn, Quinn: zamiast się kochać, rozmawiamy o polityce. W końcu Friedman bez jakiejkolwiek spontaniczności przesuwa dłoń po kostce Sundary i wyżej, wzdłuż jej łydki. To sygnał. Zmusimy się do namiętności.

— On musi koniecznie startować w przyszłym roku — mówi Catalina Yarber, ostentacyjnie układając się w ten sposób, że otwiera się rozcięcie w jej spódnicy, odsłaniając płaski brzuch i złote loki włosów.

— Leydecker ma nominację w kieszeni — opiniuje ośmielony Friedman, pieszcząc piersi Sundary. Dotykam przełącznika przyciemniającego oświetlenie, wciskając nogą reostat światła zmiennego, i pokój nabiera błyszczącej, psychodelicznej barwy. Dokoła wirują tańczące, czarodziejskie ogniki. Yarber podaje nam nową tuleję z kością:

— Od Sikkima — oznajmia. — Najlepsza, jaka jest. — Następnie zwraca się do Friedmana: — Wiem, że Leydecker jest na prowadzeniu, ale Quinn mógłby go zepchnąć z tej pozycji, gdyby spróbował. Nie możemy czekać na niego kolejne cztery lata.

Zaciągam się mocno z tulei i narkotyk Sikkima wywołuje w moim umyśle reakcję rozpłodową.

— W przyszłym roku będzie jeszcze za wcześnie — mówię. — Quinn robił dzisiaj piorunujące wrażenie, ale nie mamy wystarczająco dużo czasu — licząc od dzisiaj do przyszłego listopada — żeby pokazać go całemu krajowi. Mortonson i tak wygra wybory w cuglach. Pozwolimy Leydeckerowi wypalić się w przyszłym roku i wyniesiemy Quinna na stanowisko w 2004.

Mówiłbym dalej, przedstawiając zarysy naszej całej strategii udawanych starań o wiceprezydenturę, ale Sundara i Friedman zniknęli gdzieś w cieniu, a Catalina nie była już dłużej zainteresowana polityką.

Zrzuciliśmy ubrania. Ciało miała szczupłe, wysportowane, chłopięco gładkie i muskularne, o węższych biodrach i cięższych piersiach, niż oczekiwałem. Nie zdjęła z uda łańcuszka z emblematem Wyznania Transgresji. Oczy Cataliny lśniły, ale jej skóra była chłodna i sucha, a brodawki jej sutek nie stwardniały; cokolwiek teraz czuła, nie było to silne fizyczne pożądanie Lew Nicholsa. Jeśli chodzi o mnie, to odczuwałem ciekawość i jakąś odległą chęć cudzołóstwa; niewątpliwie i w jej stosunku do mnie nie kryło się nic więcej. Splątaliśmy się ciałami, gładziliśmy się wzajemnie, złączyliśmy usta i łaskotliwe języki. Było to wszystko niesłychanie bezosobowe i obawiałem się, że nigdy mi nie stanie, ale w końcu zawładnęły mną znajome reakcje, stare, niezawodne mechanizmy hydrauliczne zaczęły tłoczyć krew do moich lędźwi, poczułem stosowne pulsowanie i stosowną sztywność. „Chodź — powiedziała — narodź się dla mnie”. — Niezwykłe zdanie. Dowiedziałem się później, że to gwara Wyznania. Pochyliłem się nad Cataliną, ścisnęły mnie jej szczupłe, silne uda i wszedłem w nią.

Nasze ciała poruszały się w górę i w dół, tam i z powrotem. Przybieraliśmy rozmaite pozycje, ze smutkiem odgrywając standardowy repertuar. Posiadała niezwykłe umiejętności, ale uprawiała miłość z tak zaraźliwym chłodem, że pozostała mi tylko rola maszyny do pieprzenia, niestrudzonego tłoka nieustannie walącego w cylinder, kopulowałem więc bez przyjemności i niemal bez żadnego wrażenia. Co ona z tego miała? Sądziłem, że niewiele. Przypuszczałem, że to dlatego, iż tak naprawdę zależy jej na Sundarze, a pozostała ze mną tylko po to, aby mieć szansę dobrać się właśnie do niej. Miałem rację i jednocześnie byłem w błędzie, jak się bowiem później dowiedziałem, stalowa i beznamiętna technika panny Yarber nie wynikała z jej braku zainteresowania moją osobą, lecz była rezultatem nauk Wyznania. Seksualność — powiadają jego dobrzy cenzorzy — chwyta człowieka w pułapkę „tu i teraz”, opóźniając przemianę, która jest wszystkim: stan stabilności to śmierć. Przeto odbywaj stosunki, jeśli musisz, lub jeśli możesz dzięki nim osiągnąć jakiś wyższy cel, ale bacz, byś nie pogrążył się w ekstazie, bo mógłbyś ugrzęznąć grzesznie w nieprzemiennym stanie.

Tak czy inaczej, zdawało się, że uprawiamy już nasz lodowaty balet całymi tygodniami, i wtedy Cataliną doznała orgazmu, czy raczej pozwoliła sobie na jego przeżycie, a ja z milczącą ulgą przepchnąłem się przez granicę ku spełnieniu i rozdzieliliśmy się, nie dysząc niemal wcale.

— Poproszę jeszcze trochę brandy — powiedziała po chwili. Sięgnąłem po koniak. Z oddali dobiegały odgłosy bardziej ortodoksyjnych rozkoszy: to Sundara i Friedman oddawali się miłości.

— Jesteś bardzo kompetentny — powiedziała Cataliną.

— Dziękuję — odparłem niepewnie. Nikt nigdy przedtem nie powiedział mi czegoś takiego. Zastanawiałem się, jak zareagować i zdecydowałem się w ogóle zrezygnować z odpowiedzi. Koniak we dwoje. Catalina usiadła, skrzyżowała nogi, przygładziła włosy i popijała alkohol. Nie była spocona ani rozczochrana, właściwie nie było po niej widać, że ktoś ją przed chwilą pieprzył. Dziwne, bo przecież mimo to pałała seksualną energią; zdawała się być szczerze zadowolona z tego, co zrobiliśmy, i zdawała się być szczerze zadowolona ze mnie.

— Mówię serio — powiedziała. — Jesteś fantastyczny. Robisz to z mocą i obojętnością.

— Obojętnością?

— Powinnam raczej powiedzieć: bez zaangażowania. Cenimy to. W Wyznaniu poszukujemy niezaangażowania. Wszystkie procesy Wyznania zmierzają ku wytworzeniu nieustannego przepływu, ku ciągłym, ewolucyjnym zmianom, a jeśli przywiążemy się do jakiegokolwiek aspektu teraźniejszości, jeżeli pozwolimy sobie na przykład na zaangażowanie w rozkosz seksualną, jeśli przywiążemy się do bogactwa albo do jakiegoś aspektu ego, utrzymującego nas w stanie nieprzemienności…

— Catalina…

— Tak?

— Jestem strasznie zalany. Nie poradzę sobie teraz z teologią. Uśmiechnęła się.

— Przywiązać się do niezaangażowania to najgorsze ze wszystkich głupstw — powiedziała. — Okażę ci litość. Nie będziemy mówili więcej o Wyznaniu.

— Jestem ci bardzo wdzięczny.

— Może innym razem? Ty i Sundara. Chciałabym objaśnić wam naszą naukę, jeżeli…

— Oczywiście — powiedziałem. — Nie teraz.

Piliśmy, paliliśmy i w końcu znów zaczęliśmy cudzołożyć — broniłem się w ten sposób przed jej pragnieniem nawrócenia mnie. Tym razem dogmaty Cataliny zapewne nie tkwiły już tak mocno w jej świadomości, bo nasz stosunek przypominał teraz bardziej uprawianie miłości niż tylko zwyczajną kopulację. Przed świtem pojawili się Sundara i Friedman: ona wyglądała wspaniale i promiennie, on był kościsty, wycieńczony, a nawet nieco oszołomiony. Sundara posłała mi pocałunek z odległości dwunastu metrów, złożone usta i wibracja powietrza: „Dzień dobry, kochany, dzień dobry, tylko ciebie kocham”. Podszedłem do niej, przytuliłem ją mocno, połaskotałem płatek jej ucha i zapytałem:

— Dobrze się bawiłaś?

Skinęła w rozmarzeniu głową. Friedman z pewnością posiada nie byle jakie umiejętności, nie tylko finansowe.

— Rozmawiał z tobą o Wyznaniu? — indagowałem dalej Sundarę. Potrząsnęła głową. Friedman nie zainteresował się jeszcze Wyznaniem — szepnęła — choć Catalina już nad nim pracowała.

— Nade mną też pracowała — powiedziałem. Friedman opadł na kanapę i szklistymi oczami tępo oglądał wschód słońca nad Brooklynem. Sundara, wyszkolona w klasycznej hinduskiej erotyce, stanowiła ciężki orzech do zgryzienia dla każdego mężczyzny.

…kiedy kobieta obejmuje kochanka tak mocno, jak wąż wijący się wokół drzewa, i przyciąga jego głowę ku swym spragnionym ustom, i jeśli całuje go wtedy, wydając lekki syczący odgłos „soutt soutt”, i spogląda nań czule i przeciągle zwężonymi z pożądania źrenicami, to taka pozycja znana jest jako Uścisk Węża…

— Czy ktoś ma ochotę na śniadanie? — zapytałem. Catalina uśmiechnęła się zagadkowo. Sundara ledwie pochyliła głowę. Friedman nie okazał żadnego entuzjazmu.

— Później — powiedział prawie szeptem. Wypalona łuska człowieka.

…kiedy kobieta stawia jedną stopę na stopie kochanka, a drugą oplata jego udo, i kiedy jedną ręką obejmuje jego szyję, a drugą jego lędźwie, jękiem wyrażając pożądanie, jak gdyby chciała wspiąć się po twardej łodydze jego ciała i ukraść pocałunek, to taka pozycja znana jest jako pozycja Drzewnego Wspinacza…

Pozostawiłem ich rozłożonych w różnych miejscach pokoju i poszedłem pod prysznic. Nie spałem całą noc, ale umysł miałem czujny i aktywny. Dziwna noc, pracowita noc: nie byłem tak pobudzony od wielu tygodni i czułem stochastyczne łaskotanie, wstrząs jasnowidztwa sygnalizujący, że stoję u progu jakiejś nowej transformacji. Odkręciłem prysznic na pełną moc, wystawiając się na ciosy najsilniejszych, ożywczych wibracji, by fale ultradźwięków wpijały się w mój pulsujący, obnażony system nerwowy, i wyszedłem z kąpieli w poszukiwaniu nowych światów do zdobycia.

W pokoju nie było nikogo oprócz Friedmana, który wciąż nagi i ze szklistymi oczami leżał na wznak na kanapie.

— Dokąd poszły? — spytałem.

Machnął leniwie palcem w stronę naszej sypialni. Więc Catalinie udało się jednak strzelić bramkę.

Czy należało okazać podobną gościnność Friedmanowi? Współczynnik biseksualności mam niski, a w tej akurat chwili Friedman nie wzbudzał we mnie ani odrobiny homoerotyzmu. Nie, Sundara rozbroiła jego libido; nie wykazywał żadnych oznak poza ogólnym wyczerpaniem.

— Szczęśliwy z ciebie człowiek — zamruczał po chwili. — Co za wspaniała kobieta… Co… za… wspaniała… — Sądziłem, że zapadł w drzemkę. — …kobieta. Czy jest na sprzedaż?

— Sprzedaż?

— Chodzi o twoją wschodnią niewolnicę. — Jego głos brzmiał niemal poważnie.

— Masz na myśli moją żonę?

— Kupiłeś ją na targu w Bagdadzie. Dam ci za nią pięćset dinarów, Nichols.

— Nie ma o czym mówić.

— Tysiąc.

— Nie sprzedam jej nawet za dwa cesarstwa — powiedziałem. Roześmiał się. — Gdzie ją znalazłeś?

— W Kalifornii.

— A jest tam więcej takich kobiet?

— Sundara jest jedyna w swoim rodzaju — powiedziałem. — Tak samo jak ja, ty i Catalina. Nie istnieją standardowe wzorce ludzkie, Friedman. Masz już chęć na śniadanie?

Friedman ziewnął. — Jeżeli pragniemy odrodzić się na odpowiednim poziomie, musimy się oczyścić z potrzeb ciała. Tak powiada Wyznanie. Na początek umartwię swoje ciało odmawiając śniadania. — Zamknął oczy i odpłynął w sen.

Zjadłem śniadanie sam i przyglądałem się świtowi, pędzącemu ku nam znad Atlantyku. Ze szpary w drzwiach wyjąłem porannego „Timesa” i z satysfakcją zauważyłem, że przemówienie Quinna znalazło się na pierwszej stronie, wprawdzie w dolnej połowie, ale z fotografią na dwie kolumny. BURMISTRZ WZYWA DO UAKTYWNIENIA WSZYSTKICH LUDZKICH MOŻLIWOŚCI. Tak brzmiał nagłówek, nieco poniżej zwykłego poziomu zjadliwości „Timesa”. Artykuł eksponował hasło Ostatecznego Społeczeństwa i w pierwszych dwudziestu wersach zawierał sześć błyskotliwych cytatów. Następnie przenosił się na stronę 21, gdzie obok w ramce opublikowano także pełny tekst przemówienia. Zacząłem je czytać i zastanawiałem się, co mnie tak w nim poruszyło, ponieważ w druku wystąpienie Quinna wydało mi się pozbawione jakiejkolwiek treści. Był to tekst czysto werbalny, zbiór chwytliwych zdań bez jakiegokolwiek programu i bez konkretnych propozycji. A wczoraj wieczorem myślałem, że słucham projektu nowej Utopii. Przeszył mnie dreszcz. Quinn zaprezentował jedynie szkielet koncepcji; to ja go udekorowałem, wieszając na nim mgliste marzenia o reformie społecznej i tysiącletnich przemianach. Wystąpienie Quinna opierało się na czystej charyzmie, było żywiołem, oddziaływającym na nas z estrady. Podobnie jest z innymi wielkimi przywódcami: towar, który sprzedają — to osobowość. Myśl — pozostawia się ludziom mniejszego formatu.

Telefon zadzwonił kilka chwil po ósmej. Mardikian chciał rozprowadzić wśród organizacji zrzeszających Nowych Demokratów w całym kraju tysiąc wideokaset z nagranym przemówieniem — co o tym myślę? Lombroso donosił o deklaracjach na sumę pół miliona dolarów, mających wesprzeć nie istniejący jeszcze fundusz prezydenckiej kampanii wyborczej Quinna. Missakian… Ephrikian… Sarkisian…

Kiedy znalazłem wreszcie chwile spokoju, natknąłem się na Cataline Yarber. Miała na sobie bluzkę i nadal nosiła łańcuszek wokół uda. Szturchała właśnie Friedmana, żeby przywrócić go do przytomności. Posłała mi lisi uśmiech. „Wiem, że będziemy się teraz widywali częściej” — powiedziała gardłowym głosem.

Friedman i Catalina poszli. Sundara spała dalej. Nie było więcej telefonów. Przemówienie Quinna odbiło się szerokim echem. W końcu Sundara wyłoniła się z sypialni naga, rozkoszna, zaspana lecz doskonała w swej piękności, nie miała nawet podpuchniętych oczu.

— Chcę się dowiedzieć czegoś więcej o Wyznaniu — powiedziała.

14

Trzy dni później, wróciwszy do domu, zastałem zaskoczony Sundarę i Cataline klęczące obok siebie nago na dywanie w pokoju. Jakże pięknie wyglądały razem, blade ciało obok czekoladowego, krótkie, jasne włosy i kaskada długich, czarnych pukli, ciemne i różowe brodawki piersi. Nie był to jednak żaden wstęp do orgii wschodniego paszy. W powietrzu unosiła się woń kadzideł, a Catalina i Sundara powtarzały Wyznaniowe litanie.

— Wszystko przemija — intonowała Yarber, Sundara zaś odpowiadała jak echo:

— Wszystko przemija. — Smagły atłas lewego uda mojej żony opinał złoty łańcuszek z medalionem Wyznania Transgresji.

Zachowywały się tak, jak gdyby chciały dać mi do zrozumienia, żebym nie zwracał na nie uwagi, i kontynuowały swoje zajęcie, którym była najprawdopodobniej nauka jakiejś poszerzonej wersji katechizmu. Myślałem, że w pewnym momencie wstaną i znikną w sypialni, ale nie, nagość była tu jedynie rytualna, bo kiedy skończyły nauki, ubrały się, zaparzyły herbatę i zaczęły plotkować jak stare przyjaciółki. Gdy tego wieczora wyciągnąłem rękę do Sundary, odpowiedziała łagodnie, że teraz nie może się kochać. Nie — że nie będzie, że nie chce, ale że nie może. Jak gdyby znajdowała się w stanie czystości, której nie wolno było zbrukać lubieżnością.

W ten sposób Sundara została wyznawczynią Transgresji. Z początku uprawiała tylko poranną medytację — dziesięć minut milczenia. Później nastały wieczorne lektury z jakichś tajemniczych, tanio oprawnych książek, licho drukowanych na kiepskim papierze. W następnym tygodniu oznajmiła, że co wtorek wieczorem odbywać się będą w mieście specjalne spotkania, więc czy dam sobie radę bez niej? Wtorki stały się także dla nas dniami abstynencji seksualnej; Sundara przepraszała mnie, lecz była w tej kwestii stanowcza. Zdawała się jakby nieobecna, pochłonięta i zaabsorbowana swoim nawróceniem. Przestała się dla niej liczyć nawet praca w galerii sztuki, którą tak znakomicie zarządzała. Podejrzewałem, że często widuje się z Cataliną w mieście w ciągu dnia, i miałem rację, choć na swój naiwny, materialistyczny sposób wyobrażałem sobie, że przeżywają zwyczajny romans, spotykając się w hotelowych pokojach na chwile spoconych uścisków i francuskiej miłości. Ale w rzeczywistości Cataliną uwiodła duszę Sundry daleko skuteczniej niż jej ciało. Starzy przyjaciele ostrzegali mnie kiedyś: jeżeli ożenisz się z Hinduską, będziesz kręcił młynki modlitewne od świtu do zmroku, zostaniesz wegetarianinem i będziesz śpiewał hymny ku czci Kryszny. Wyśmiałem ich. Sundara była Amerykanką, rozsądną kobietą Zachodu. Lecz teraz doczekałem się zemsty jej sanskryckich genów.

Transgresja nie była oczywiście formą hinduizmu — raczej mieszanką buddyzmu i faszyzmu, gulaszem z zenu, tantryzmu, platonizmu, psychologii postaci, ekonomii Ponda i mnóstwa innych rzeczy. Nie występował w jej wierzeniach Kryszna, Allach, Jehowa, ani żadne inne bóstwo. Religia ta pojawiła się oczywiście w Kalifornii, jakieś sześć czy siedem lat temu, jako charakterystyczny produkt Dzikich Lat Dziewięćdziesiątych, następujących po Głupkowatych Latach Osiemdziesiątych, następujących z kolei po Straszliwych Latach Siedemdziesiątych — i pilnie głoszona przez nieustannie powiększające się stado jej oddanych cenzorów, rozprzestrzeniła się gwałtownie w mniej oświeconych częściach kraju. Nie zwracałem na nią większej uwagi do chwili nawrócenia Sundary; była mi nie tyle odrażająca, co raczej obojętna. Lecz kiedy zrozumiałem, że Wyznanie pochłania coraz więcej życiowej energii mojej żony, zacząłem przypatrywać mu się bliżej.

Tamtej nocy, kiedy poszliśmy razem do łóżka, Catalinie Yarber udało się przedstawić jego podstawowe dogmaty w pięć minut. Ludzie Transgresji utrzymują, że ten świat jest nieistotny, a nasze życie na nim to zaledwie krótki bieg, szybka, trywialna podróż. Odchodzimy, rodzimy się ponownie, znów odchodzimy i tak dalej, i dalej, aż wreszcie opuszczamy krąg karmy[23] i kiedy jednoczymy się z kosmosem, osiągamy nareszcie błogosławioną anihilicję, czyli nirwanę. Z kołem karmy wiąże nas zaangażowanie ego: uzależniamy się od przedmiotów, potrzeb, przyjemności i samozaspokojenia, tak długo zaś, jak posiadamy jaźń wymagającą nasycenia, będziemy odradzać się na nowo na tej ponurej, bezsensownej, bagnistej kulce Ziemi. Jeżeli pragniemy przejść na wyższy poziom bytu, aby osiągnąć ostatecznie poziom Najwyższy, musimy oczyścić nasze dusze poddając się próbie wyrzeczeń.

Wszystko to brzmi jak jakaś całkiem ortodoksyjna teologia Wschodu. Jednakże cichą niespodzianką Transgresji jest jej nacisk na zmienność i niestałość. Transgresja jest wszystkim.

Przemiana jest zasadą świata. Zastój zabija. Niewzruszona stałość to droga do powtórnych, niepożądanych odrodzin. Metody Trangresji zmierzają do nieustannej ewolucji, ku wiecznemu, merkuriuszowemu przepływowi ducha i zachęcają do przyjmowania nieprzewidywalnych i ekscentrycznych postaw. Wyznanie nawołuje do uświęcenia szaleństwa. Cenzorzy powiadają, że wszechświat to wieczny przepływ; nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki; musimy dryfować i poddać się prądowi; musimy być elastyczni, proteuszowi, kalejdoskopowi, merkuriuszowi; musimy uświadomić sobie, że trwałość jest ohydną ułudą i wszystko, także i my, znajduje się w stanie zawrotnej, nieskończonej przemiany. Ale mimo iż wszechświat jest płynny i nieobliczalny, nie jesteśmy skazani na przypadkowe podmuchy jego wiatrów. Nie — powiadają wyznawcy Transgresji: ponieważ nic nie jest zdeterminowane, nic nie jest niezmiennie postanowione z góry, wszystko pozostaje pod naszą indywidualną kontrolą. Jesteśmy egzystencjalnymi kowalami własnych losów, możemy swobodnie sięgać ku Prawdzie i działać zgodnie z nią. Co jest Prawdą? Prawdą jest, że musimy z własnej woli zdecydować się, by nie być sobą, że trzeba nam odrzucić trwałe wizerunki własnej osobowości, albowiem tylko przez niezakłócony niczym przepływ procesów Transgresji będziemy w stanie zerwać więzi łączące ego i niezmienne, niskie stany bytu.

Te nauki stanowiły dla mnie zagrożenie. Nie czuję się swobodnie w obliczu chaosu. Wierzę w ład i przewidywalność. Mój dar intuicji i moje wrodzone zdolności stochastyczne opierają się na założeniu, że istnieje w świecie harmonia, a prawdopodobieństwa są realne. Wolę wierzyć, że chociaż nie ma pewności, iż nad płomieniem ugotuje się herbata, albo że rzucony w górę kamień spadnie z powrotem na ziemię, to jest to jednak wysoce prawdopodobne. Uważałem, że ludzie Transgresji działali na rzecz obalenia powyższej możliwości: ich celem było ugotowanie na kuchennym ogniu zimnego napoju.

Powroty do domu stały się teraz dla mnie przygodą.

Któregoś dnia zastałem w mieszkaniu przestawione meble. Co do jednego. Sundara zniweczyła cały nasz starannie obmyślony wystrój apartamentu. Trzy dni później meble zostały poprzesuwane ponownie, tym razem jeszcze bardziej bezładnie. W obu przypadkach powstrzymałem się od komentarza i mniej więcej po tygodniu Sundara na powrót ustawiła meble w ich pierwotnym porządku.

Ufarbowała sobie włosy na czerwono. Z okropnym skutkiem.

Przez sześć dni trzymała w domu białego, zezowatego kocura.

Błagała, żebym jej towarzyszył na sesję procesyjną we wtorek wieczorem, ale kiedy wyraziłem zgodę, odwołała zaproszenie na godzinę przed wyjściem i poszła sama, nie udzielając żadnych wyjaśnień.

Wpadła w ręce apostołów chaosu. Miłość rodzi cierpliwość, więc byłem dla niej cierpliwy. Byłem cierpliwy, jakkolwiek usiłowałaby wojować z niezmiennością. Wmawiałem sobie, że w jej życiu to tylko okres przejściowy. To tylko okres przejściowy.

15

Dziewiątego dnia maja 1999 roku pomiędzy czwartą i piątą nad ranem śniło mi się, że kontroler stanowy Gilmartin został rozstrzelany przez pluton egzekucyjny. Mogę podać dokładną datę i czas, ponieważ sen obudził mnie i był tak plastyczny, jak gdyby na ekranie mego umysłu wyświetlano wieczorne wiadomości. Na podręcznym magnetofonie nagrałem na ten temat krótką, szeptaną informację. Już dawno temu nauczyłem się sporządzać notatki o snach podobnej intensywności, albowiem często okazują się one prorocze. Prawda ujawnia się w snach. Faraon Józefa śnił, że stoi nad brzegiem rzeki, z której wychodzi siedem krów tłustych i siedem krów chudych — razem czternaście wieszczych znaków. W nocy poprzedzającej Idy Marcowe Kalpurnia widziała krew tryskającą z posągu jej męża, Juliusza Cezara. Lincolnowi śniło się, że słyszy stłumione szlochy niewidzialnych żałobników i zobaczył, jak schodzi po schodach do Sali Wschodniej Białego Domu, gdzie ujrzał zgromadzoną wokół katafalku Gwardię Honorową, ciało w szatach pogrzebowych na marach i tłum łkających obywateli. „Kim jest ten zmarły w Białym Domu?” — pyta Lincoln we śnie i otrzymuje odpowiedź, że zmarłym jest prezydent, zamordowany przez zamachowca. Na długo przedtem zanim wkroczył w moje życie Carvajal, wiedziałem, że cumy przyszłości są słabe, że kra czasu pęka, dryfując przez wielkie morza ku naszym śpiącym umysłom. Zwróciłem zatem uwagę na sen o Gilmartinie.

Widziałem go, pulchnego, bladego, spoconego, wysokiego mężczyznę o okrągłej twarzy i zimnych, niebieskich oczach, wleczonego na pusty, zapylony podwórzec ostrych, nieprzyjemnych cieni i palącego słońca. Ciągnęli go z wyciem żołnierze w czarnych mundurach. Widziałem, jak się szamocze i wykręca próbując zerwać więzy, sapie, błaga i zapewnia uroczyście o swojej niewinności. Żołnierze stają ramię przy ramieniu, unoszą karabiny i celują przez nieskończenie długą chwilę. Gilmartin jęczy, modli się, skomli, w ostatnim momencie odzyskuje resztki godności, podnosi się, prostuje ramiona i staje twarzą w twarz ze swymi zabójcami. Na rozkaz padają strzały, rozlega się huk karabinów, spętane ciało drży i wije się ohydnie, powoli osuwając się na ziemię…

Jak to należy rozumieć? Jako zapowiedź problemów dla Gilmartina, który przysporzył wielu kłopotów administracji Quinna i którego osobiście nie lubiłem, czy tylko jako nadzieję na jego upadek? A może szykuje się jakiś zamach? Zamachy we wczesnych latach dziewięćdziesiątych stały się niezwykle popularne, popularniejsze nawet niż za krwawych czasów Kennedy’ego, ale sądziłem, że ta mania wyszła ostatnio z mody. Kto zresztą miałby zabijać taką flejtuchowatą miernotę, jak Gilmartin? Być może przeczuwałem po prostu, że umrze z przyczyn naturalnych. Ale on pysznił się zawsze dobrym zdrowiem. Więc może wypadek? Albo śmierć metaforyczna — proces sądowy, awantura polityczna, skandal, oskarżenie przed Kongresem?

Nie wiedziałem, jak mam interpretować swój sen ani co w tej sprawie począć, i ostatecznie zdecydowałem się nie robić nic. Dlatego nie załapaliśmy się na aferę Gilmartina. To, co przeczuwałem, okazało się właśnie aferą — nie było plutonu egzekucyjnego ani zamachu na Kontrolera, lecz wstyd, dymisja i więzienie. Quinn zbiłby na tej historii olbrzymi kapitał polityczny, gdyby to śledczy miejscy odkryli oszustwa Gilmartina, a burmistrz w słusznym gniewie ujawnił, że miasto jest kantowane i że zachodzi konieczność rewizji ksiąg rachunkowych. Nie udało mi się dostrzec szerszego tła i w rezultacie to księgowy stanowy, a nie żaden z naszych ludzi, wyniuchał tę historię — historię o tym, jak to Gilmartin systematycznie kierował miliony dolarów, przeznaczonych dla Nowego Jorku z funduszu stanowego, do miejskich kas kilku miasteczek na północy, czyli do kieszeni własnej i paru prowincjonalnych urzędników. Dopiero poniewczasie zorientowałem się, że miałem aż dwie okazje, żeby znokautować Gilmartina, i obie zaprzepaściłem. Carvajal dał mi tę swoją tajemniczą karteczkę na miesiąc przed moim snem. Sugerował, żeby mieć na niego oko. Gilmartin, żelowanie ropy, Leydecker? No?

— Porozmawiajmy o Carvajalu — zagadnąłem Boba Lombroso.

— Co chciałbyś wiedzieć?

— Jak naprawdę powodziło mu się na giełdzie?

— Przerażająco dobrze. O ile wiem, zgarnął jakieś dziewięć czy dziesięć milionów, i to tylko od 1993. A może dużo więcej. Na pewno działa za pośrednictwem sieci firm maklerskich. Numerowane konta, podstawieni pełnomocnicy i cały repertuar podobnych sztuczek, żeby tylko ukryć, ile rzeczywiście wyciągnął z gry.

— Zarabia wszystko na handlu papierami?

— Wszystko. Wchodzi, akcja idzie w górę, wychodzi. Miałem w biurze ludzi, którzy dorobili się fortun, idąc po prostu za jego wyborem.

— Czy to możliwe, żeby ktokolwiek przewidywał ruchy na giełdzie z podobną skutecznością przez tyle lat?

Lombroso wzruszył ramionami. — Myślę, że udało się to już przedtem kilku osobom. Od czasów Gatesa Postaw-Milion[24] krążą legendy o wielkich graczach. Nie znam jednak nikogo, kto byłby równie skuteczny jak Carvajal.

— Ma jakieś przecieki z wewnątrz?

— Nie może mieć. Nie z tylu różnych firm. To musi być czysta intuicja. Po prostu kupuje, sprzedaje, sprzedaje, kupuje i zgarnia zyski. Przyszedł któregoś dnia nie wiadomo skąd, otworzył konto, bez referencji bankowych i bez kontaktów na Wall Street. Transakcje zawsze gotówkowe, żadnej marży. Aż strach człowieka oblatuje.

— Fakt — powiedziałem.

— Opanowany. Obejrzał kasetę, rzucił parę uwag. Nie ma gadania, poruszenia, entuzjazmu.

— Pomylił się kiedyś?

— Owszem, doznał paru porażek. Drobnych. Małe porażki, duże zwycięstwa.

— Ciekawe, dlaczego?

— Co dlaczego? — zapytał Lombroso.

— Dlaczego w ogóle ponosił jakieś porażki?

— Nawet Carvajal musi być omylny.

— Doprawdy? — powiedziałem. — A może przegrywa z powodów strategicznych? Celowe niepowodzenia, żeby pokazać ludziom, że jest tylko człowiekiem. Albo żeby inni nie wykorzystywali automatycznie jego wyboru i nie zakłócali normalnych wahań giełdowych.

— A ty nie wierzysz, że jest tylko człowiekiem, Lew?

— Myślę, że jest człowiekiem, tak.

— Ale…?

— Ale posiadającym niezwykły dar.

— Dar umiejętności wyboru akcji, które pójdą w górę. Faktycznie, niezwykły dar.

— Chodzi o coś więcej.

— Dużo więcej?

— Nie umiem ci jeszcze powiedzieć.

— Czemu ty się go boisz, Lew? — spytał Lombroso.

— Czy powiedziałem coś takiego? Kiedy?

— Kiedy tu był tamtego dnia, opowiadałeś mi, że czujesz się przy nim nieswojo, że wywołuje niepokojące wibracje, pamiętasz?

— Może i tak.

— Myślisz, że uprawia czary? Że jest kimś w rodzaju czarnoksiężnika?

— Znam się na teorii prawdopodobieństwa, Bob. Może nie znam się na niczym innym, ale znam się na teorii prawdopodobieństwa. Carvajal dokonał dwóch rzeczy, które wykraczają poza zwyczajne krzywe probabilistyczne. Jedna z nich to jego wyniki na giełdzie. Druga to ta historia z Gilmartinem.

— Pewnie dostaje gazety o miesiąc wcześniej od innych — powiedział Lombroso.

On się roześmiał. Ja nie.

— Nie stawiam żadnych hipotez — powiedziałem. — Wiem tylko, że Carvajal i ja pracujemy w tym samym fachu i że on jest ode mnie o niebo lepszy, nie mogę się z nim nawet porównywać. Chcę ci po prostu powiedzieć, że niewiele z tego rozumiem i że jestem trochę przestraszony.

Przechadzający się po swoim dostojnym gabinecie Lombroso, którego spokój graniczył niemal z protekcjonalnością, przystanął i wpatrywał się przez chwilę w gablotę ze swymi średniowiecznymi skarbami.

— Robisz się nazbyt melodramatyczny, Lew — powiedział po dłuższej chwili, wciąż stojąc do mnie plecami. — Na świecie jest mnóstwo ludzi, którym często udają się szczęśliwe przepowiednie. Sam należysz do takich osób. Carvajal ma więcej szczęścia od innych, jasne, ale to przecież nie znaczy, że widzi przyszłość.

— W porządku, Bob.

— Mam rację? Kiedy przychodzisz do mnie i mówisz, że prawdopodobieństwo niechętnej reakcji społecznej na taką to a taką ustawę jest takie i takie, to czy widzisz przyszłość, czy po prostu przewidujesz? Nigdy nie słyszałem, żebyś przyznawał się do jasnowidztwa, Lew. A Carvajal…

— W porządku!

— Spokojnie, stary.

— Przepraszam.

— Napijesz się czegoś?

— Chciałbym zmienić temat — powiedziałem.

— A o czym chciałbyś teraz porozmawiać?

— O sprawie żelowania ropy.

Lombroso skinął uprzejmie głową i powiedział:

— Rada Miejska już na wiosnę zgłosiła do komitetu ustawę nakazującą żelowanie wszystkich zapasów ropy na pokładach tankowców wpływających do Zatoki Nowojorskiej. Oczywiście popierają ją Zieloni; kompanie naftowe są oczywiście przeciw. Organizacje konsumentów nie wyrażają zachwytu, ponieważ ustawa z pewnością podniesie koszty rafinacji, co oznacza wzrost cen hurtowych. I…

— Czy nasze tankowce nie są już wyposażone w urządzenia żelujące?

— Tak, owszem. Przepisy federalne obowiązują bodajże od 1983 roku. Od czasu kiedy zaczęło się masowe wydobycie ropy w pasie przybrzeżnym na Atlantyku. Jeśli tankowiec ulega uszkodzeniu — na przykład następuje rozdarcie kadłuba — i zachodzi groźba wycieku, system specjalnych dysz spryskuje ropę w uszkodzonym zbiorniku substancjami żelotwórczymi, które zamieniają ropę w kulę o stałej konsystencji, prawda? Dzięki temu ropa nadal pozostaje w zbiorniku i nawet jeśli statek przełamie się na pół, to bez trudności można zebrać zżelowaną ropę, pływającą w kawałkach po powierzchni wody. Potem należy po prostu podgrzać żel — do temperatury 130 stopni Fahrenheita, tak? — i znów otrzymujemy ropę. Jednak samo spryskanie ładunku w dużym zbiorniku zajmuje od trzech do czterech godzin, a na zżelowanie ropy trzeba czekać dalszych siedem — osiem godzin, czyli cały proces, podczas którego ropa wciąż pozostaje w stanie płynnym, trwa mniej więcej godzin dwanaście. Sporo ładunku może wyciec przez ten czas. Radny Ladrone opracował wiec projekt, zgodnie z którym w morskim transporcie paliw należałoby żelować ropę w ramach czynności rutynowych, a nie tylko w sytuacjach krytycznych — kiedy pęka tankowiec. Ale wiążą się z tym, niestety, takie problemy polityczne, jak…

— Zróbcie to — powiedziałem.

— Mam tu stos dokumentów prezentujących stanowiska za i przeciw tej propozycji i chciałbym, żebyś je zobaczył, zanim…

— Daj sobie z nimi spokój. Zróbcie to, Bob. Wyciągnijcie projekt ustawy z komitetu i zróbcie z niej prawo. Obowiązujące, powiedzmy, od pierwszego czerwca. Niech sobie kompanie naftowe wrzeszczą ile wola. Wprowadźcie ustawę w życie, dajcie ją Quinnowi do podpisu i wywołajcie wokół sprawy dużo szumu.

— Problem polega na tym — powiedział Lombroso — że jeśli Nowy Jork wprowadzi taką ustawę, a inne miasta portowe na Wschodnim Wybrzeżu nie, to Nowy Jork przestanie służyć jako port docelowy w transporcie ropy naftowej przeznaczonej dla rafinerii w okolicach miasta, i dochody, które utracimy…

— Nie martw się o to. Pionierzy muszą ponosić jakieś ryzyko. Przepchnijcie ustawę w Radzie, a kiedy Quinn ją podpisze, niech wezwie prezydenta Mortonsona do przedłożenia podobnej ustawy Kongresowi. Quinn powinien podkreślić, że Nowy Jork będzie chronił swoje zatoki i plaże bez względu na wszystko, oraz wyrazić nadzieję, że reszta kraju nie pozostanie w tyle. Rozumiesz?

— Nie spieszysz się zbytnio, Lew? To do ciebie niepodobne, żeby w ten sposób udzielać nam instrukcji ex cathedra, kiedy nie zapoznałeś się nawet z…

— Być może ja również widzę przyszłość — powiedziałem. Ja się roześmiałem. On nie.

Lombroso, choć był zaniepokojony naciskiem, jaki kładłem na pośpiech, zrobił, co trzeba. Odbyliśmy konferencję z Mardikianem, Mardikian rozmawiał z Quinnem, Quinn szepnął słówko Radzie Miejskiej i projekt ustawy stał się prawem. W dniu, w którym Quinn miał ją podpisać, przybyła do jego biura delegacja prawników kompanii naftowych, którzy na swój uprzejmy, naftowy sposób zagrozili męczącą rozprawą sądową, jeżeli Quinn nie skorzysta wobec swej ustawy z prawa weta. Paul posłał po mnie i odbyliśmy dwuminutową dyskusję. „Naprawdę mi zależy na tej ustawie?” — zapytał, a ja odpowiedziałem: „Naprawdę”, i Quinn odprawił naftowych prawników z kwitkiem. Podczas ceremonii podpisywania wygłosił zaimprowizowaną i płomienną mowę o obowiązku żelowania ropy na terenie całego kraju. Był to ospały dzień sieci telewizyjnych, i sedno przemówienia Quinna — barwny dwuipółminutowy fragment dotyczący gwałtu na środowisku naturalnym oraz apel, by nie pozostawać obojętnym w tej kwestii — przekazały dopiero nocne programy informacyjne w całych Stanach Zjednoczonych.

Zdążyliśmy w samą porę. Dwa dni później japoński supertankowiec „Exxon Maru” rozbił się u wybrzeży Kalifornii, rozpadając się widowiskowo na kawałki. Urządzenia żelujące zawiodły, w wyniku czego miliony baryłek ropy zanieczyściło wybrzeże od Mendocino po Big Sur. Tego samego wieczoru tankowiec wenezuelski, płynący do Port Arthur w Teksasie, uległ jakiejś tajemniczej katastrofie w Zatoce Meksykańskiej, wylewając ładunek nie zżelowanej ropy w pobliżu rezerwatu żurawi koło Corpus Christi. Następnego dnia odnotowano poważny wyciek gdzieś u brzegów Alaski. I tak, jak gdyby te trzy straszliwe katastrofy były pierwszymi na świecie, nagle wszyscy w Kongresie zaczęli ubolewać nad powstałym skażeniem i mówić głośno o obowiązku żelowania ropy — a świeżą nowojorską ustawę Quinna wymieniano przy tym często jako wzór dla proponowanego obecnie prawa federalnego.

Gilmartin.

Żelowanie ropy.

Pozostała jeszcze jedna wskazówka: „Socorro za Leydeckera przed nadejściem lata. Dostać się do niego wcześnie”.

Tajemnicze i niezrozumiałe, jak większość wieszczych przepowiedni. Byłem ciemny jak tabaka w rogu. Żadna znana mi technika stochastyczna nie pozwalała na postawienie użytecznej prognozy. Rozpatrywałem kilkanaście różnych scenariuszy i wszystkie okazywały się niejasne i bezsensowne. Co ze mnie za zawodowy prorok, skoro otrzymałem trzy solidne wskazówki dotyczące przyszłych zdarzeń, a potrafiłem wykorzystać tylko jedną?

Pomyślałem, że powinienem chyba złożyć Carvajalowi wizytę. Jednak zanim zdołałem cokolwiek przedsięwziąć, z Zachodu nadeszły szokujące wiadomości. Oto Richard Leydecker, gubernator Kalifornii, tytularny przywódca Partii Nowych Demokratów, pierwszy kandydat do następnej nominacji prezydenckiej, wyciągnął kopyta na polu golfowym w Palm Springs w Dniu Pamięci Narodowej, w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat. Jego urząd i władzę objął dotychczasowy zastępca gubernatora, Carlos Socorro, który sprawując kontrolę nad najbogatszym i najbardziej wpływowym stanem w państwie, stał się zarazem nową potężną siłą polityczną kraju.

Socorro, który miał przewodzić licznej kalifornijskiej delegacji na powszechną konwencję Nowych Demokratów w przyszłym roku, zasygnalizował chęć powołania nowego króla już na swej pierwszej konferencji prasowej, dwa dni po śmierci Leydeckera. Dał mianowicie do zrozumienia, że uważa senatora Eli Kane’a z Illinois za najbardziej obiecującego kandydata do przyszłorocznej nominacji prezydenckiej z ramienia Nowych Demokratów. Natychmiast też rzucono hasło „Kane na prezydenta”, które w ciągu następnych kilku tygodni stało się w kraju wprost przytłaczająco głośne.

Sam kiedyś myślałem o Kanie. Gdy tylko nadeszła wieść o śmierci Leydeckera, moje pierwsze kalkulacje wskazywały, że Quinn powinien zagrać o najwyższą nominację zamiast wiceprezydenckiej. Dlaczego nie skorzystać z dodatkowego rozgłosu, teraz kiedy nie musieliśmy się już dłużej obawiać morderczej walki z wszechpotężnym Leydeckerem? Ale pomyślałem jednocześnie, że należało tak się ustawić, by Quinn przegrał podczas konwencji na rzecz jakiegoś starszego, niezbyt błyskotliwego kandydata, którego w listopadzie załatwiłby prezydent Mortonson. Quinn odziedziczyłby zatem podzieloną partię, którą musiałby odbudować na 2004 rok. Ktoś taki jak Kane, sprawiający dostojne wrażenie, lecz pusty, twardogłowy polityk, idealnie pasował do roli złoczyńcy, który pozbawia nominacji młodego, obdarzonego fantazją burmistrza.

Jednak aby Quinn mógł sobie pozwolić na poważne spięcie z Kane’em potrzebowaliśmy poparcia Socorro. Quinn pozostawał nadal dla wielu postacią nie znaną, Kane zaś był sławny i uwielbiany na ogromnych obszarach środkowych Stanów. Posiadając wsparcie w Kalifornii i dając Quinnowi delegatów z dwóch największych stanów, moglibyśmy pokusić się o przegraną w dobrym stylu. Kombinowałem, że odczekamy teraz taktownie może tydzień, a potem zaczniemy zalecać się do gubernatora Socorro. Niestety, natychmiastowe poparcie Socorro dla Kane’a zmieniło wszystko z dnia na dzień i całkowicie podważyło pozycję Quinna. Bo oto ni z tego, ni z owego senator Kane objeżdża Kalifornię u boku nowego gubernatora, becząc bombastycznie na cześć umiejętności administracyjnych Socorro.

Układ zawarto i Quinn już się nie liczył. Najwyraźniej kroił się nam sojusz Kane-Socorro i w przyszłym roku obaj zmiażdżyliby przeciwników na konwencji, mając już z góry nominację w kieszeni. Gdyby Quinn próbował walki podczas zjazdu, wyglądałoby to na donkiszoterię i naiwność, albo — co gorsza — na obłudę. Nie udało nam się w porę dotrzeć do Socorro pomimo wskazówki Carvajala, Quinn stracił zaś okazje pozyskania wpływowego sojusznika. Szansę na prezydenturę Quinna w 2004 roku nie zmalały do zera, ale nasza opieszałość mimo wszystko okazała się kosztowna.

Och, co za ból, a jednak, co za hańba! Jakże gorzkie dźwigasz brzemię, Nichols! Tutaj, powiada dziwny staruszek, masz kartkę papieru, na której są zapisane trzy przyszłe wydarzenia. Postępuj tak, jak nakazują ci twoje własne zdolności prognostyczne. Wspaniale, powiadasz, serdeczne dzięki, a ponieważ twoje zdolności nakazują ci nie robić nic, więc nie robisz nic. Tymczasem przyszłość jest coraz bliżej i w końcu staje się teraźniejszością, spostrzegasz, co należało zrobić i sam przed sobą wychodzisz na głupka.

Czułem się upokorzony. Bezwartościowy.

Czułem, że nie zaliczyłem jakiegoś sprawdzianu.

Był mi potrzebny przewodnik. Udałem się więc do Carvajala.

16

To tutaj mieszka milioner, posiadający dar jasnowidzenia? W starym, obskurnym mieszkaniu w przysadzistej, zniszczonej, dziewięćdziesięcioletniej kamienicy tuż przy Flatbush Avenue, w sercu zapomnianej przez Boga i ludzi dzielnicy Brooklynu? Wyprawa w to miejsce stanowiła szaleńczy eksperyment. Jak każdy w administracji miejskiej wiedziałem, które rejony miasta spisano na straty, jako niesforne, pozostające poza prawem i pozbawione nadziei na zbawienie. Znajdowałem się właśnie w takiej okolicy. Pomimo szerzącego się rozkładu widziałem szczątki tutejszej dawnej powagi. Była to niegdyś dzielnica Żydów, koszernych rzeźników i nieudacznych adwokatów, należących do uboższej części klasy średniej; następnie stała się murzyńskim slumsem, prawdopodobnie z enklawami portorykańskimi; obecnie zaś była to po prostu dżungla, gnijąca ziemia jałowa rozsypujących się małych, dwurodzinnych bliźniaków z czerwonej cegły i sześciopiętrowych, okopconych sadzą kamienic, zamieszkałych przez włóczęgów, kokainistów, rabusiów, rabusiów rabusiów, stada zdziczałych kotów, dziecięce gangi, olbrzymie szczury i Martina Carvajala. „Gdzie?” — wykrzyknąłem, kiedy zaproponowałem Carvajalowi spotkanie, a on w odpowiedzi zaprosił mnie do siebie do domu. Sądzę, że dziwiąc się miejscu jego zamieszkania, zachowałem się nietaktownie. Carvajal zapewnił łagodnie, że nie stanie mi się żadna krzywda. „Mimo to wystąpię chyba o eskortę policyjną” — powiedziałem, Carvajal zaś roześmiał się i oświadczył, że to najpewniejszy sposób sprowokowania kłopotów, po czym stanowczo raz jeszcze podkreślił, że nie mam się czego obawiać i że nie grozi mi niebezpieczeństwo, jeżeli przyjadę sam.

Wewnętrzny głos, którego podszeptów zawsze słucham, powiedział mi, żeby nie tracić ducha, wybrałem się więc do Carvajala bez eskorty policyjnej, ale nie bez obawy.

W te okolice Brooklynu nie chciała pojechać żadna taksówka, a kapsuła naturalnie nie dociera do podobnych dzielnic. Pożyczyłem więc nie oznakowany samochód z bazy miejskiej i pojechałem sam, nie miałem dość tupetu, żeby narażać jeszcze życie kierowcy. Jak większość nowojorczyków, prowadziłem kiepsko, ryzykowałem więc już podczas jazdy. Przyjechałem jednak pod dom Carvajala na czas, co prawda z duszą na ramieniu, ale przynajmniej bez stłuczek. Prawda, oczekiwałem brudu, gnijących stosów śmieci na ulicach i gruzowisk po wyburzonych budynkach, wyglądających jak szczerbate zęby — ale nie sczerniałych, wyschniętych trupów zwierząt na ulicach: psów, kóz, świń? — nie drzewiastych chwastów, przebijających się przez chodnik jak w wymarłym mieście, nie wyziewów ludzkiego kału i uryny ani głębokich po kostki, piaszczystych wydm. Kiedy nieśmiało i nie bez lęku wyłoniłem się z chłodu swego auta, uderzyła mnie fala gorąca niby z piekarnika. Choć był dopiero początek czerwca, te nędzne ruiny paliło straszliwe sierpniowe słońce. Więc to też jest Nowy Jork? Sto lat temu mogłaby to być strażnica na jakiejś pustyni w Meksyku.

Włączyłem w samochodzie wszystkie urządzenia alarmowe. Sam byłem wyposażony w pałkę obezwładniającą najwyższej mocy i przypasany do uda stożek bezpieczeństwa, nokautujący każdego złoczyńcę z odległości dwunastu metrów. Mimo to, przechodząc przez ponurą ulicę, czułem się nieprzyzwoicie bezbronny, wiedziałem bowiem, że nic nie osłoni mnie przed jakimś przypadkowym snajperem, który zacznie sobie dla zabawy strzelać z góry. Ale chociaż kilku posępnych mieszkańców owej potwornej wioski przyglądało mi się kwaśno z ciemności przez spękane i złuszczone okna, chociaż kilku wąskich w biodrach ulicznych kowbojów posłało mi przeciągłe spojrzenia, to nikt mnie nie zaczepił, nikt nie odezwał się nawet słowem, a na czwartym piętrze nie rozpętała się jednak strzelanina. Wchodząc do zapadającej się kamienicy Carvajala czułem się niemal swobodnie: być może opinie o tej okolicy były oszczercze, być może jej mroczna reputacja wynikała tylko z paranoi klasy średniej. Dowiedziałem się później, że nie przeżyłbym nawet sześćdziesięciu sekund po opuszczeniu samochodu, gdyby Carvajal nie wydał odpowiednich poleceń zapewniających mi bezpieczeństwo. Cieszył się niesłychanym autorytetem w tej spieczonej dżungli; dla swoich dzikich sąsiadów był kimś w rodzaju czarownika, świętego totemu, świętego głupca, którego szanowano, którego się bano i któremu okazywano posłuszeństwo. Używany rozsądnie i z niebywałym skutkiem dar przewidywania uczynił go tutaj człowiekiem nietykalnym — nikt przecież w dżungli nie zadziera z szamanem — a dzisiaj akurat Carvajal swoją opiekuńczą opończę rozpostarł nade mną.

Mieszkał na piątym piętrze. Windy nie było. Na schodach na każdym kroku czekała mnie jakaś plugawa niespodzianka. Słyszałem bieganinę olbrzymich szczurów, robiło mi się niedobrze i krztusiłem się czując nie znane mi smrody, a w każdym cieniu widziałem czających się siedmioletnich morderców. Do drzwi dotarłem bez przeszkód. Carvajal otworzył, zanim odnalazłem dzwonek. Pomimo gorąca ubrany był w zapiętą pod szyją białą koszulę, szary, tweedowy garnitur i brązowy krawat. Wyglądał jak nauczyciel, oczekujący, aż wyrecytuje mu łacińskie koniugacje i deklinacje.

— Widzi pan? — powiedział. — Cały i zdrowy. Wiedziałem. Nic się panu nie stanie.

Zajmował trzy pomieszczenia: sypialnię, salon i kuchnię. Mieszkanie było niskie, tynk popękany, a wyblakłe, zielone ściany malowano chyba ostatnio w czasach Szczwanego Rysia Nixona[25]. Meble były jeszcze starsze, pochodziły najprawdopodobniej z epoki Trumana, rozlazłe, nadmiernie wypchane, obite tapicerką w kwieciste wzory i wyposażone w mocne, nosorożcowate nogi. Nie było klimatyzacji, dlatego w powietrzu panowała duchota; nikłe źródło światła stanowiły żarówki, telewizor był archaicznym skrzynkowym modelem, a z kranu w kuchni zamiast ultradźwięków płynęła woda. W czasach mojego dzieciństwa, w połowie lat siedemdziesiątych, miałem bliskiego przyjaciela, którego ojciec zginął w Wietnamie. Mieszkał u dziadków, a ich mieszkanie wyglądało dokładnie tak samo. Mieszkanie Carvajala przerażająco tchnęło Ameryką z połowy stulecia; jak na planie filmowym albo w sali historycznej Smithsonian[26].

Z nieobecną, roztargnioną gościnnością Carvajal posadził mnie na sfatygowanej kanapie w salonie i przeprosił, że nie ma w domu ani alkoholu, ani narkotyku, którym mógłby mnie poczęstować. Wyjaśnił, że nie jest niewolnikiem nałogów, a w tej okolicy trudno cokolwiek kupić.

— Nie szkodzi — odparłem wspaniałomyślnie. — Wystarczy mi szklanka wody.

Była letnia i lekko rdzawa. Powiedziałem sobie, że to też nie szkodzi. Usiadłem nienaturalnie wyprostowany, ze sztywnym kręgosłupem i napiętymi mięśniami nóg. Carvajal, przycupnąwszy z prawej strony na fotelu, zauważył:

— Wygląda pan na zdenerwowanego, panie Nichols.

— Zaraz się rozluźnię. Jazda tutaj…

— Oczywiście.

— Ale nikt mnie nie zaczepił na ulicy. Muszę wyznać, że spodziewałem się kłopotów, choć…

— Mówiłem panu, że nie stanie się nic złego.

— A jednak…

— Przecież mówiłem — powiedział łagodnie Carvajal. — Nie uwierzył mi pan? Trzeba mi było uwierzyć, panie Nichols. Pan przecież wie.

— Ma pan rację — powiedziałem, myśląc: „Gilmartin, żelowanie ropy, Leydecker”. Carvajal chciał mnie jeszcze poczęstować wodą. Uśmiechnąłem się mechanicznie i potrząsnąłem głową. Zapadła lepka cisza. Po chwili powiedziałem:

— Dziwna dzielnica dla takiej osoby jak pan.

— Dziwna? Dlaczego?

— Człowiek z takim majątkiem mógłby mieszkać, gdzie by tylko zechciał.

— Wiem.

— Więc dlaczego tutaj?

— Zawsze tu mieszkałem — powiedział miękko. — To jedyny dom mojego życia. Te meble należały do mojej matki, a niektóre z nich jeszcze do jej matki. Słyszę w tym pokoju echa znajomych głosów, panie Nichols. Czuję żywą obecność przeszłości. Czy to takie dziwne mieszkać gdzieś, gdzie się mieszkało zawsze?

— Ale ta dzielnica…

— Jest zdewastowana, tak. Przez sześćdziesiąt lat zachodzą wielkie zmiany. Dla mnie nie są one jednak zauważalne w żaden istotny sposób. Powolny upadek, z roku na rok, potem może i upadek gwałtowny, ale ja jestem tolerancyjny, biorę na wszystko poprawki, przyzwyczajam się do nowych warunków i czynię je częścią tego, co było zawsze. A wszystko tutaj znam tak dobrze, panie Nichols — nazwiska wpisane w mokry beton, kiedy dawno temu chodnik był jeszcze nowy, wielki bożodrzew na podwórku przed szkołą, zniszczone gargulce nad drzwiami budynku po drugiej stronie ulicy. Rozumie pan, o czym mówię? Dlaczego miałbym to porzucić dla jakiegoś błyszczącego wieżowca na Staten Island?

— Choćby ze względów bezpieczeństwa.

— Nie zagraża mi tu żadne niebezpieczeństwo. Ci ludzie uważają mnie za człowieka, który był tu wiecznie, za symbol stabilności, za stałą — we wszechświecie przepływu entropii. Posiadam dla nich wartość rytualną. Jestem chyba kimś w rodzaju ich maskotki na szczęście. W każdym razie nikt, kto tutaj mieszka, nigdy mnie nie zaczepił. I nigdy tego nie zrobi.

— Może pan być tego pewien?

— Tak — odpowiedział Carvajal z monolityczną stanowczością, patrząc mi prosto w oczy, a wtedy poczułem znowu chłód i wydało mi się, że stoję na krawędzi bezdennej otchłani. Raz jeszcze zapadła długa cisza. Płynęła od Caravajala obezwładniająca moc — siła, kontrastująca całkowicie z jego nieporządnym wyglądem, łagodnym zachowaniem ł drętwym, nijakim wyrazem twarzy. Zdawało mi się, że siedzę tak w bezruchu już od blisko godziny.

— Chciał mi pan zadać kilka pytań — odezwał się w końcu Carvajal.

Skinąłem głową. Odetchnąłem głęboko i skoczyłem w przepaść.

— Wiedział pan, że Leydecker umrze tej wiosny, prawda? To znaczy, że pan po prostu nie odgadł, że on umrze. Pan o tym wiedział.

— Tak.

To samo ostateczne, nie podlegające dyskusji „tak”.

— Wiedział pan, że Gilmartin znajdzie się w opałach. Wiedział pan, że na kilku tankowacach nastąpi wyciek nie zżelowanej ropy.

— Tak. Tak.

— Zdawał pan sobie sprawę, co będzie się działo na giełdzie jutro i pojutrze, i korzystając z tej wiedzy zarobił pan miliony dolarów.

— To także prawda.

— Można wiec w takim razie zasadnie utrzymywać, że widzi pan przyszłe wydarzenia z niezwykłą jasnością, a nawet z nadprzyrodzoną jasnością, panie Carvajal.

— Tak samo jak pan.

— Nie — powiedziałem. — Ja w ogóle nie widzę przyszłych zdarzeń. Nie doznaje żadnych wizji wypadków, które mają nastąpić. Jestem po prostu bardzo, bardzo dobry w przewidywaniu, analizowaniu rozmaitych możliwości i określaniu najbardziej prawdopodobnej struktury przyszłości, ale tak naprawdę niczego nie widzę. Nigdy nie mam pewności, czy się nie mylę, mogę być tylko o tym do pewnego stopnia przekonany. Dlatego — że ja jedynie przewiduję. Pan widzi. Właściwie powiedział mi pan o tym, kiedy spotkaliśmy się u Boba Lombroso: ja przewiduję; pan widzi. Przyszłość jest dla pana jak film, odgrywany w pańskim umyśle. Mam rację?

— Pan wie, że tak, panie Nichols.

— Tak. Wiem, że tak. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Wiem, co można osiągnąć metodami stochastycznymi, ale to, co pan robi, wykracza daleko poza możliwości prognostyczne. Mógłbym może przewidzieć katastrofy kilku tankowców, ale nie śmierć Leydeckera ani zdemaskowanie Gilmartina jako oszusta. Mógłbym przewidzieć, że tej wiosny umrze jakaś ważna postać polityczna, ale nie potrafiłbym nigdy wskazać — która. Mógłbym przewidzieć, że zdarzy się aresztowanie jakiegoś stanowego polityka, ale nie mógłbym znać jego nazwiska. Pańskie prognozy były precyzyjne i dokładne. To nie jest przewidywanie probabilistyczne. To raczej czary, panie Carvajal. Przyszłość jest nam niedostępna z definicji. Ale pan wie chyba o niej bardzo dużo.

— O najbliższej przyszłości, tak. Tak, panie Nichols.

— Tylko o najbliższej? Carvajal roześmiał się.

— Myśli pan, że mój umysł przenika całą przestrzeń i cały czas?

— Nie mam w tej chwili pojęcia, co przenika pański umysł. Chciałbym to wiedzieć. Chciałbym się przekonać, jak funkcjonuje i jakie są granice jego możliwości.

— Funkcjonuje tak, jak pan to opisał — odparł Carvajal. — Kiedy chcę, to widzę. Obraz przyszłych zdarzeń rozgrywa się we mnie jak film. — Miał taki głos, jak gdyby mówił o czymś powszednim. Był niemal znudzony. — Czy przyszedł pan tylko dlatego, żeby się o tym dowiedzieć?

— A nie wie pan? Z pewnością oglądał pan już film z tej rozmowy.

— Oczywiście, że tak.

— Ale zapomniał pan o jakichś szczegółach?

— Rzadko zdarza mi się cokolwiek zapomnieć — powiedział z westchnieniem.

— A zatem musi pan wiedzieć, o co chcę pana jeszcze zapytać.

— Tak — przyznał.

— A mimo to nie odpowie mi pan, dopóki nie zadam panu właściwego pytania?

— Tak.

— Powiedzmy, że tego nie zrobię — powiedziałem. — Powiedzmy, że po prostu wyjdę teraz, nie robiąc tego, co powinienem był zrobić.

— To nie jest możliwe — powiedział spokojnie Carvajal. Pamiętam przebieg, jaki musi przybrać ta rozmowa, i nie wyjdzie pan stąd nie zadając mi kolejnego pytania. Istnieje tylko jedna droga przyszłych wydarzeń. Nie ma pan innego wyboru jak tylko mówić i czynić rzeczy, które widziałem, że pan mówi i czyni.

— Czy jest pan Bogiem, determinującym zdarzenia mego życia?

Carvajal uśmiechnął się słabo i potrząsnął przecząco głową.

— Jestem najzwyklejszym śmiertelnikiem, panie Nichols. Niczego nie determinuję. Powiadam panu tylko, że przyszłości nie można zmienić. A przynajmniej tego, co pan uważa za przyszłość. Obaj jesteśmy postaciami w scenariuszu, którego nie da się napisać na nowo. Grajmy więc dalej zgodnie z tekstem. Niech mnie pan zapyta…

— Nie. Zburzę układ i wyjdę.

— …o przyszłość Paula Quinna — powiedział Carvajal. Byłem już przy drzwiach. Lecz kiedy Carvajal wymówił nazwisko Quinna, oszołomiony otworzyłem ze zdumienia usta, zatrzymałem się i odwróciłem. Było to oczywiście pytanie, które istotnie zamierzałem mu zadać, pytanie, które przede wszystkim przyszedłem mu zadać, pytanie, którego zdecydowałem się nie zadawać, gdy rozpocząłem grę z niezmienną przyszłością. Jakże kiepsko zagrałem! Jakże rozkosznie Carvajal mnie wymanewrował! Zostałem bowiem bezbronny, pokonany, unieruchomiony. Myślicie może, że mogłem nadal swobodnie wyjść, ale nie, nie, nie teraz, kiedy Carvajal przywołał nazwisko Quinna, nie teraz, kiedy udręczył mnie obietnicą upragnionej wiedzy, nie teraz, kiedy ponownie druzgocąco i ostatecznie zademonstrował precyzję swojego wieszczego daru.

— Niech pan to powie — mruknąłem. — Niech pan zada to pytanie.

Westchnął. — Skoro pan nalega.

— Tak.

— Chciał mnie pan zapytać o to, czy Paul Quinn zostanie prezydentem.

— Zgadza się — odpowiedziałem głucho.

— Myślę, że tak.

— Myśli pan? Tylko tyle może mi pan powiedzieć? Myśli pan, że Quinn zostanie prezydentem?

— Nie wiem.

— Pan wie wszystko!

— Nie — powiedział Carvajal. — Nie wszystko. Istnieją pewne granice, a pańskie pytanie je przekracza. Jedyną odpowiedzią, jakiej mogę panu udzielić, jest zwykła prognoza, oparta na tych samych elementach, które wziąłby pod uwagę każdy, kto interesuje się trochę polityką. Biorąc owe elementy pod uwagę sądzę, że Quinn prawdopodobnie zostanie prezydentem.

— Ale nie wie pan tego na pewno. Nie widzi pan, jak zostaje prezydentem.

— Właśnie.

— To wydarzenie jest poza pana zasięgiem? Nie leży w najbliższej przyszłości?

— Jest poza moim zasięgiem, tak.

— A zatem twierdzi pan, że Quinn nie zostanie wybrany w roku 2000, ale są szansę, że powiedzie mu się w 2004, choć nie jest pan w stanie sięgnąć tak daleko w przyszłość, żeby zobaczyć te wydarzenia.

— Wierzył pan kiedyś, że Quinn zostanie wybrany w roku 2000? — spytał Carvajal.

— Ani przez chwilę. Mortonson jest nie do pobicia. Chyba, że przypadkiem wyciągnie kopyta, jak Leydecker, a wtedy każdy może wygrać wybory, i Quinn… — urwałem. — Co widzi pan w przyszłości dla Mortonsona? Dożyje do wyborów w 2000 roku?

— Nie wiem — odpowiedział cicho Carvajal.

— Tego pan również nie wie? Wybory odbędą się za siedemnaście miesięcy. Zasięg pańskiego jasnowidzenia jest krótszy niż siedemnaście miesięcy, czy tak?

— Obecnie tak.

— A czy był kiedykolwiek większy?

— Ależ naturalnie — powiedział. — O wiele większy. Dawniej widziałem trzydzieści czy czterdzieści lat naprzód. Teraz już nie.

Czułem, że Carvajal znowu się ze mną bawi.

— Czy istnieje szansa, że pańskie dalekosiężne wizje powrócą? — zapytałem rozdrażniony. — I pozwolą panu zobaczyć wybory roku 2004? Albo chociaż 2000?

— Raczej nie.

Cały spływałem potem.

— Niech mi pan pomoże. Jest dla mnie niezwykle ważne, czy Quinnowi uda się dostać do Białego Domu.

— Dlaczego?

— No boja… — urwałem zdumiony, zdając sobie sprawę, że nie miałem żadnego innego uzasadnienia, jak tylko zwyczajną ciekawość. Z całego serca pracowałem na rzecz elekcji Quinna, a moje oddanie nie wynikało z pewności, że pracuje dla zwycięzcy. A jednak kiedy zrozumiałem, że Carvajal może udzielić mi odpowiedzi, rozpaczliwie zapragnąłem ją poznać. Powiedziałem niezdarnie:

— Cóż, jestem głęboko zaangażowany w jego karierę i czułbym się lepiej, gdybym wiedział, jaki przybierze kierunek, a zwłaszcza gdybym miał pewność, że nasze wysiłki nie idą na marne. Ja… — zrobiło mi się głupio i przerwałem.

— Udzieliłem panu najlepszej odpowiedzi, jaką znam. Wydaje mi się, że wasz człowiek zostanie prezydentem.

— W przyszłym roku czy w 2004?

— Jeśli nic nie przydarzy się Mortonsonowi, to sądzę, że Quinn do 2004 nie ma szans.

— Nie wie pan jednak, czy Mortonsonowi nic się nie stanie? — nalegałem.

— Mówiłem już: w żaden sposób nie mogę się tego dowiedzieć. Niech mi pan wierzy, że nie widzę następnych wyborów. A jak pan sam wspomniał kilka minut temu, techniki probabilistyczne są bezwartościowe przy przewidywaniu daty śmierci człowieka. Rachunek prawdopodobieństwa to wszystko, czym mogę się tu posłużyć. Moja prognoza jest nawet mniej uzasadniona od pańskiej. W kwestii stochastyki pan jest ekspertem, panie Nichols, nie ja.

— Powiada pan zatem, że pańskie poparcie dla Quinna nie wynika z wiedzy absolutnej, tylko z przeczucia?

— Jakie poparcie?

Zbił mnie z tropu tym niewinnym w tonie pytaniem.

— Uważał pan, że będzie z niego dobry burmistrz. Chciałby pan także, by został prezydentem — powiedziałem.

— Naprawdę? Tak?

— Przekazał pan olbrzymie sumy na fundusz kampanii wyborczej, gdy Quinn zabiegał o stanowisko burmistrza. To nie jest poparcie? W marcu pojawił się pan w biurze jednego z jego głównych strategów i podjął się uczynić wszystko, co możliwe, aby wprowadzić Quinna na wyższy urząd. To też nie jest poparcie?

— Zupełnie mnie nie obchodzi, czy Paul Quinn wygra kiedyś jakieś wybory — powiedział Carvajal.

— Naprawdę?

— Jego kariera nic dla mnie nie znaczy. I nigdy nie znaczyła.

— Czemu zatem przekazał pan tyle pieniędzy na jego fundusz wyborczy? Dlaczego z własnej woli udziela pan praktycznych wskazówek co do przyszłości szefom jego biura wyborczego? Dlaczego z własnej woli…

— Z własnej woli?

— Tak. Czy użyłem niewłaściwego sformułowania?

— Moja wola nie ma z tym nic wspólnego, panie Nichols.

— Im dłużej z panem rozmawiam, tym mniej z tego wszystkiego rozumiem.

— Wola zakłada wybór, wolność, samorzutność. Takie pojęcia nie istnieją w moim życiu. Wspomagam Quinna finansowo, ponieważ wiem, że muszę, a nie dlatego, że odpowiada mi bardziej niż inni politycy. Przyszedłem w marcu do Lombroso, bo wiele miesięcy wcześniej widziałem, że tam pójdę; wiedziałem także, że muszę iść do niego właśnie tego dnia, bez względu na to, co akurat miałbym ochotę robić. Mieszkam w tej rozpadającej się dzielnicy, ponieważ nigdy nie ujrzałem siebie mieszkającego gdzie indziej, a zatem wiem, że tu jest moje miejsce. Mówię dziś panu to, co mówię, gdyż naszą rozmowę znam tak dobrze, jak film, który oglądałem już pięćdziesiąt razy; a zatem wiem, że muszę powiedzieć panu to, czego nie zdradziłem jeszcze żadnemu człowiekowi. Ja nigdy nie pytam — dlaczego. Moje życie jest pozbawione niespodzianek, decyzji i samowoli, panie Nichols. Czynię to, co wiem, że muszę czynić, ponieważ widziałem, że będę to czynił.

Spokojne słowa Carvajala przeraziły mnie bardziej od rzeczywistych czy wyimaginowanych okropności mrocznej klatki schodowej za drzwiami. Nigdy przedtem nie spoglądałem w głąb wszechświata, z którego wypędzono wolną wolę, przypadek, zaskoczenie i losowość. Widziałem Carvajala jako bezbronnego, choć nie uskarżającego się człowieka, którego wlokła poprzez teraźniejszość niezłomna wizja niezmiennej przyszłości. Przeraziłem się, ale po chwili zawrotny strach przeminął, by nie powrócić już nigdy więcej. Na początku postrzegałem Carvajala jako tragiczną ofiarę, później jednak z pewną egzaltacją ujrzałem w nim kogoś, kto posiadł dar będący ostatecznym udoskonaleniem moich własnych zdolności, kto pokonał niejasności przypadku i wkroczył w królestwo całkowitej przewidywalności. Jego samowiedza pociągała mnie nieodparcie. Czułem, jak przenikają się wzajemnie nasze dusze i zrozumiałem, że już nigdy się od niego nie uwolnię.

Było to tak, jak gdyby emanująca z niego zimna siła, mroźne promieniowanie zrodzone z jego niezwykłości, odpychające początkowo — zmieniło wartość i zaczęło mnie przyciągać.

— Zawsze odgrywa pan te sceny, które pan widzi? — zapytałem.

— Zawsze.

— Nie próbuje pan nigdy zmienić scenariusza?

— Nie.

— Ponieważ obawia się pan tego, co mogłoby się stać, gdyby pan tak postąpił?

Carvajal potrząsnął głową.

— Jak mógłbym się czegokolwiek bać? Boimy się przecież nieznanego, prawda? Nie: ja posłusznie czytam scenariusz, ponieważ wiem, że nie istnieje żadna alternatywa. To, co pan uważa za przyszłość, jest dla mnie raczej przeszłością, czymś, co już przeżyłem, czymś, czego nie można zmienić. Daję Quinnowi pieniądze, ponieważ już mu je dałem i widziałem, jak to robię. Jak mógłbym widzieć siebie ofiarującego pieniądze, gdybym rzeczywiście ich nie podarował? Chwila mojej wizji przecina się z chwilą mojej „teraźniejszości”.

— Nie obawia się pan nigdy, że zapomni scenariusz i uczyni coś niewłaściwego, gdy nadejdzie czas?

Carvajal zachichotał.

— Gdyby mógł pan kiedykolwiek choćby na chwilę zobaczyć, tak jak ja widzę, zrozumiałby pan bezsens tego pytania. Nie ma możliwości uczynienia „czegoś niewłaściwego”. Istnieje jedynie „rzecz właściwa”, ta, która się dzieje, która jest rzeczywista. Postrzegam to, co nastąpi; później wydarzenie to ma miejsce. Tak jak pan — jak my wszyscy — jestem aktorem dramatu, w którym improwizacje nie są możliwe.

— I nigdy nie próbował pan zmienić scenariusza? Choćby w jakimś drobnym szczególe? Ani razu?

— Och, tak, więcej niż raz, panie Nichols, i nie tylko w drobnych szczegółach. Kiedy byłem o wiele, wiele młodszy, jeszcze zanim zacząłem wszystko rozumieć. Czasami miewałem wizje jakichś tragedii, widziałem na przykład dziecko wpadające pod ciężarówkę, albo płonący dom, i wtedy usiłowałem bawić się w Boga, żeby zapobiec nieszczęściu.

— No i co?

— Nic z tego. Jakkolwiek zaplanowałbym działanie, gdy tylko nadchodził właściwy moment, wszystko odbywało się tak, jak to widziałem. Zawsze. Okoliczności nie pozwalały mi niczemu zapobiec. Wielokrotnie eksperymentowałem ze zmianą predestynowanego biegu wydarzeń, nigdy mi się nie powiodło i w końcu przestałem. Od tamtej pory gram po prostu swoją rolę, recytując własne kwestie tak, jak wiem, że muszą zostać wyrecytowane.

— I godzi się pan z tym całkowicie? — spytałem. Rozgorączkowany, niespokojny i podekscytowany zacząłem chodzić po pokoju. — Księga czasu jest dla pana spisana, zamknięta i niezmienna? Kismet[27] i nie ma dyskusji?

— Kismet i nie ma dyskusji — powiedział.

— Czy to nie dosyć beznadziejna filozofia?

Carvajal wydawał się nieco ubawiony.

— To nie jest filozofia, panie Nichols. Raczej przystosowanie do natury rzeczywistości. Niech pan posłucha — czy „akceptuje” pan teraźniejszość?

— Co?

— Gdy przytrafiają się panu różne zdarzenia, to czy uważa je pan za konieczne? Czy może postrzega je pan jako uwarunkowane i zmienne, ma pan poczucie, że mógłby je pan zmienić w chwili, kiedy następują?

— Oczywiście, że nie. Jak ktoś mógłby zmienić…

— No właśnie. Można próbować odwrócić bieg własnej przyszłości, można także zredagować i przebudować minione wspomnienia, ale nic nie można zrobić z chwilą, która się obecnie staje i urzeczywistnia.

— A więc?

— Ludzie uważają, że przyszłość można zmienić, ponieważ jest im niedostępna. Istnieje złudzenie zdolności kreowania własnej przyszłości, przez wycięcie jej z matrycy nie narodzonego jeszcze czasu. Ale to, co ja postrzegam, kiedy widzę — mówił Carvajal — to przyszłość pojmowana jedynie z punktu widzenia mojego chwilowego usytuowania w nurcie czasu. Prawdę rzekłszy, jest to zarazem „teraźniejszość”, niezmienna, bezpośrednia teraźniejszość mnie samego, tylko że znajdującego się w innym punkcie biegu czasu. Albo może moja pozycja jest ta sama, natomiast nurt czasu jest inny. Ja mam wiele sprytnych teorii, panie Nichols. Ale wszystkie wiodą do tego samego wniosku: to, co widzę, nie jest hipotetyczną i uwarunkowaną przyszłością, podlegającą modyfikacjom wskutek przestawienia poprzedzających ją czynników, lecz raczej rzeczywistym i niezmiennym zdarzeniem, równie niewzruszonym jak teraźniejszość czy przeszłość. Nie jestem w stanie zmienić przyszłości, tak jak pan nie potrafi zmienić filmu, który ogląda pan w kinie. Udało mi się to zrozumieć już dawno temu. I zaakceptować. I zaakceptować.

— Kiedy posiadł pan moc widzenia?

Carvajal wzruszył ramionami i powiedział:

— Miałem ją chyba przez całe życie. Nie pojmowałem jej, gdy byłem dzieckiem; zdawała mi się ogarniającą mnie gorączką, plastycznym snem, delirium. Nie wiedziałem, że doświadczam — no, powiedzmy, przebłysków przyszłości? Ale później okazało się, że przeżywałem wydarzenia, które uprzednio „wyśniłem”. Codziennie towarzyszyło mi wrażenie deja vu, którego od czasu do czasu zapewne i pan doświadcza, panie Nichols. Bywało tak, że czułem się jak marionetka tańcząca na sznurkach, a ktoś wypowiadał za mnie z nieba moje kwestie. Stopniowo przekonałem się, że nikt inny nie przeżywa doznania deja vu równie często i z taką intensywnością, jak ja. Wydaje mi się, że miałem jakieś dwadzieścia lat, zanim w pełni zrozumiałem, kim jestem; i blisko trzydzieści, zanim naprawdę się z tym pogodziłem. Naturalnie nigdy nie odkryłem się przed nikim; to znaczy, aż do dzisiejszego dnia.

— Dlatego, że nikomu pan nie ufał?

— Dlatego, że nie było tego w scenariuszu — powiedział Carvajal z obłąkańczym samozadowoleniem.

— Nie był pan nigdy żonaty?

— Nie. Jak mógłbym pragnąć małżeństwa? Jak mógłbym pragnąć czegoś, czego najwyraźniej nie pragnąłem? Nigdy nie widziałem dla siebie żony.

— A więc widocznie żona nie była panu pisana.

— Nie była mi pisana? — Oczy Carvajala zabłysły dziwnie.

— Nie podoba mi się to określenie, panie Nichols. Zakłada, że istnieje we wszechświecie jakiś świadomy wzór, autor wielkiego scenariusza. Nie sądzę, żeby tak było. Nie ma potrzeby wprowadzania do naszych rozważań podobnego utrudnienia. Scenariusz pisze się sam, z minuty na minutę, a scenariusz wykazał, że będę żył samotnie. Nie należy mówić, że kawalerstwo było moim przeznaczeniem. Wystarczy zauważyć, że widziałem siebie jako kawalera, więc będę kawalerem, a zatem byłem kawalerem i jestem kawalerem.

— W jeżyku brak odpowiednich czasów gramatycznych, żeby opisać taki przypadek jak pański.

— Rozumie pan jednak, o co mi chodzi?

— Sądzę, że tak. Czy można byłoby powiedzieć, że „przyszłość” i „teraźniejszość” to po prostu inne nazwy dla tych samych wydarzeń, widzianych z rozmaitych punktów widzenia?

— To bliskie prawdy — powiedział Carvajal. — Ja jednak wolę myśleć, że wszystkie wydarzenia są jednoczesnością, a to, co pozostaje w ruchu, to nasze postrzeganie, ruchomy punkt świadomości, nie zaś same zdarzenia.

— I czasami ktoś posiada dar postrzegania wydarzeń z kilku punktów widzenia równocześnie, czy tak?

— Mam wiele teorii na ten temat — odpowiedział wymijająco Carvajal. — Być może jedna z nich jest poprawna. Naprawdę liczy się tylko wizja, a nie jej objaśnienie. Mnie są dostępne jedynie wizje.

— Mógł pan z nich skorzystać, żeby zarobić miliony — powiedziałem ogarniając szerokim gestem mieszkanie.

— I skorzystałem.

— Nie, ja mam na myśli naprawdę olbrzymią fortunę. Rockefeller plus Getty[28] plus Krezus, imperium finansowe na niespotykaną na świecie skalę. Władza. Absolutny luksus. Rozkosz. Kobiety. Kontrola rozciągająca się na całe kontynenty.

— Tego nie było w scenariuszu — powiedział Carvajal.

— A pan przyjął scenariusz do wiadomości.

— Scenariusz nie dopuszcza innej możliwości. Myślałem, że pan to już zrozumiał.

— A więc dorobił się pan dużych pieniędzy, choć nie tak dużych, jakie mógł pan zarobić, i to wszystko było dla pana bez znaczenia? Stos banknotów rósł po prostu wokół pana jak opadające jesienią liście?

— Nie przynosiły mi żadnego pożytku. Mam skromne potrzeby i niewyszukany gust. Gromadziłem majątek, ponieważ widziałem, że gram na giełdzie i bogacę się. Czynię to, co widzę, że czynię.

— Dokładnie według scenariusza. Nie pytając, dlaczego. Miliony dolarów. Co pan zrobił z tymi pieniędzmi?

— Wykorzystałem je zgodnie z tym, co widziałem. Część z nich oddałem organizacjom charytatywnym, uniwersytetom i politykom.

— Wedle własnych preferencji czy wedle widzianej przez pana struktury wydarzeń?

— Ja nie mam żadnych preferencji — powiedział spokojnie Carvajal.

— A pozostały majątek?

— Jest w bankach. Co niby miałbym z nim zrobić? Pieniądze nie miały dla mnie nigdy żadnej wartości, są, jak pan powiedział, bez znaczenia. Milion dolarów, pięć milionów, dziesięć: to tylko słowa. — W jego głos wkradła się teraz nuta smutku. — Co w ogóle ma znaczenie? Co to znaczy znaczenie? Odgrywamy po prostu swój scenariusz, panie Nichols. Napije się pan jeszcze wody?

— Tak, proszę — powiedziałem i milioner ponownie napełnił mi szklankę.

Czułem zawroty głowy. Przyszedłem po odpowiedzi i otrzymałem ich kilkanaście, lecz każda z nich wywoływała kolejne pytania, na które Carvajal chętnie odpowiadał, choć tylko dlatego, że odpowiedział już na nie kiedyś w wizjach dzisiejszego dnia. Rozmawiając z Carvajalem ślizgałem się pomiędzy przyszłymi i teraźniejszymi czasami gramatycznymi, gubiłem się w syntaktycznym labiryncie poszatkowanego czasu i bezładnych sekwencji wydarzeń. On natomiast zachowywał całkowity spokój, siedział niemal w bezruchu, mówił beznamiętnym i niekiedy prawie niesłyszalnym głosem, a jego twarz pozbawiona była właściwie wyrazu, posiadała jedynie ów swoisty, dziwny, zniszczony wygląd. Tak, właśnie zniszczony. Carvajal mógłby być równie dobrze zmartwychwstałym trupem albo robotem. Żył zamkniętym, predestynowanym, całkowicie zaprogramowanym życiem, nie pytając nigdy o motywy własnych działań, po prostu z dnia na dzień; marionetka dyndająca na linie swej nieuniknionej przyszłości, dryfująca z deterministyczną, egzystencjalną biernością, która dla mnie była niezrozumiała i obca. Przez chwilę zrobiło mi się go żal. Potem przyszło mi do głowy, że moje współczucie kieruje się chyba w niewłaściwym kierunku. Odczułem pokusę egzystencjalnej bierności i jej potężną siłę. Pomyślałem, że życie w świecie uwolnionym od wszelkiej niepewności mogłoby być niezwykle wygodne.

— Myślę, że powinien pan już iść — odezwał się niespodziewanie Carvajal. — Nie przywykłem do długich rozmów i czuję się zmęczony.

— Przepraszam. Nie zamierzałem siedzieć tak długo.

— Proszę mnie nie przepraszać. To, co stało się dzisiaj, odbyło się tak, jak to widziałem. A zatem wszystko jest w porządku.

— Dziękuję, że zechciał pan dobrowolnie tak otwarcie porozmawiać o sobie — powiedziałem.

— Dobrowolnie? — odparł Carvajal z uśmiechem. — Znowu dobrowolnie?

— Brak tego pojęcia w pańskim codziennym słowniku?

— Tak. I mam nadzieję usunąć je z pańskiego. — Carvajal podszedł do drzwi z gestem pożegnania. — Wkrótce porozmawiamy znowu.

— Chętnie.

— Żałuję, że nie mogłem udzielić panu pomocy, jakiej pan oczekiwał. Pańskie pytanie o to, kim będzie Paul Quinn — przykro mi. Odpowiedź pozostaje poza moim zasięgiem i nie posiadam w tej sprawie żadnych informacji. Chodzi o to, że postrzegam jedynie to, co będę postrzegał. Rozumie pan? Postrzegam tylko własne przyszłe postrzeżenia, jak gdybym oglądał przyszłość przez peryskop; a on nie ukazuje mi niczego, co dotyczyłoby przyszłorocznych wyborów. Owszem, znam wiele wydarzeń prowadzących do elekcji, nie znam jednak jej wyniku. Przykro mi.

Przez chwilę przytrzymał mnie za rękę. Przepłynął między nami prąd, wyraźna i nieomal namacalna rzeka kontaktu. Wyczułem w nim ogromne napięcie, spowodowane nie tylko rozmową, lecz również czymś głębszym, walką o podtrzymanie i przedłużenie kontaktu między nami, o dosięgnięcie mojej jaźni na jakimś niezwykle istotnym poziomie istnienia. Uczucie to zaniepokoiło mnie i poruszyło. Trwało zaledwie krótką chwilę, a potem pękło i wpadłem z powrotem w samotność, czując wyraźnie rozdzielającą nas moc. Carvajal uśmiechnął się, dwornie skinął głową, życzył mi bezpiecznego powrotu do domu, po czym wyprowadził mnie na ciemny i wilgotny korytarz.

Dopiero kiedy kilka minut później wsiadałem do samochodu, wszystkie kawałki łamigłówki ułożyły się na swoich miejscach i pojąłem wreszcie, co Carvajal usiłował mi powiedzieć, kiedy staliśmy przy drzwiach. Wtedy dopiero zrozumiałem charakter ostatecznej granicy, rządzącej jego wizjami, czyniącej go bierną marionetką, którą był, odbierającej znaczenie jego wszystkim działaniom. Carvajal widział moment swojej śmierci. Dlatego nie mógł mi powiedzieć, kim będzie następny prezydent. Ale skutki jego wiedzy były znacznie głębsze. Dlatego dryfował przez życie z obojętnym, ślepym posłuszeństwem. Od dziesiątków lat Carvajal żył ze świadomością tego — jak, kiedy i gdzie umrze, z absolutną i niepodważalną pewnością, a owa straszliwa wiedza paraliżowała jego wolę w sposób trudny do pojęcia dla przeciętnego człowieka. Była to moja intuicyjna interpretacja stanu jego ducha, ja zaś zawsze wierzę swoim przeczuciom. Do końca czasu pozostało mu mniej niż siedemnaście miesięcy, a Carvajal płynął ku niemu bez celu i z obojętnością, z całkowitą obojętnością przyjmując oraz odgrywając swój scenariusz.

17

Kręciło mi się w głowie, kiedy wracałem do domu, i jeszcze przez wiele następnych dni. Czułem się odurzony, pijany, upojony przeczuciem nieskończonych możliwości i bezgranicznych przestrzeni. Jak gdybym miał właśnie odkryć jakieś niesamowite źródło energii, ku któremu nieświadomie zmierzałem przez całe życie.

Tym źródłem energii był wizjonerski dar Carvajala.

Udałem się do niego podejrzewając, że jest tym, kim jest, i Carvajal potwierdził moje podejrzenia; ale zrobił także coś więcej. Kiedy skończyliśmy wzajemne testowanie i zabawę, opowiedział mi historię swego życia tak ochoczo, jak gdyby usiłował zwabić mnie w jakiś wspólny związek, oparty na zdolnościach przewidywania, które tak nierówno dzieliliśmy. Był to w końcu człowiek, który żył od dziesięcioleci bez przyjaciół, w celibacie, ukradkiem, potajemnie, jak jakiś odludek po cichu gromadzący grube miliony. Postanowił odszukać mnie w biurze Lombroso, zastawił na mnie pułapkę w postaci trzech dręczących wskazówek, usidlił mnie i wciągnął do swojej nory, odpowiadał chętnie na pytania i wyraził nadzieję, że jeszcze się spotkamy.

Czego Carvajal ode mnie chciał? Jaką wyznaczył mi rolę? Przyjaciela? Zachwyconego widza? Wspólnika? Apostoła?

Spadkobiercy?

Narzucały mi się wszystkie te możliwości. Oszołomił mnie niepohamowany napływ rozmaitych rozstrzygnięć. Nie było jednak wykluczone, że myliłem się całkowicie i że Carvajal nie przeznaczył dla mnie żadnej roli. Role tworzą dramatopisarze, Carvajal był zaś aktorem, a nie dramaturgiem. Wypowiadał tylko swoje kwestie i postępował zgodnie ze scenariuszem. Mogłem być dla niego jedynie nową postacią, wstępującą na scenę zaledwie po to, żeby zająć go rozmową, postacią zjawiającą się z nie znanych mu i nieistotnych przyczyn, które jeśli w ogóle istniały, liczyły się wyłącznie dla niewidzialnego i być może nierealnego autora wielkiego dramatu wszechświata.

Ta strona osobowości Carvajala niepokoiła mnie najbardziej, podobnie jak zawsze niepokoili mnie alkoholicy. Pijak — albo palacz haszyszu, kokainista, wszystko jedno kto — jest w najbardziej dosłownym sensie osobą nie będącą przy zdrowych zmysłach. Jego słów i działań nie należy brać poważnie. Mówi, że cię kocha, że cię nienawidzi, że podziwia twoją pracę, szanuje twoją prawość lub podziela twoje poglądy — ale nigdy nie będziesz wiedział, jak dalece jest szczery, ponieważ słowa podsunął mu alkohol albo haszysz. Proponuje ci interes, ale nie wiadomo, co będzie pamiętał, kiedy wytrzeźwieje. A zatem transakcja zawarta z takim człowiekiem, kiedy pozostaje on pod wpływem narkotyku, jest w zasadzie pusta i nierzeczywista. Należę do uporządkowanych wewnętrznie realistów i kiedy wchodzę z kimś w układy, zależy mi na wzajemnym porozumieniu. Niestety, nie jest ono możliwe wtedy, gdy ja jestem poważny i szczery, a on wygaduje, co tylko wpadnie mu do odurzonej chemikaliami głowy.

Miałem wiele wątpliwości co do Carvajala. Jego słowa wcale nie musiały być koszerne. Wcale nie musiały być sensowne. Wbrew temu, co myślałem, nie działał z pobudek racjonalnych, jak interes własny albo powszechny dobrobyt. Wszystko wydawało mu się nieistotne, łącznie z własnym ocaleniem. Jego postępowanie wymykało się stochastyce i zdrowemu rozsądkowi: był nieprzewidywalny, ponieważ nie działał według czytelnych reguł, ograniczając się do scenariusza, świętego i niezmiennego scenariusza, który objawiał mu się w wybuchach nielogicznego i nieuporządkowanego wizjonerstwa. „Czynię to, co widzę, że czynię” — powiedział. Nie pytając nigdy, dlaczego. Doskonale. Widzi siebie rozdającego pieniądze ubogim, więc rozdaje pieniądze ubogim. Widzi siebie przejeżdżającego most Waszyngtona na hulajnodze, więc przejeżdża most na hulajnodze. Widzi siebie dolewającego H_2SO_4 do szklanki jakiegoś gościa, więc bez wahania dolewa do niej kwasu. Odpowiada na pytania udzielając ustalonych z góry odpowiedzi, bez względu na to, czy mają one sens, czy nie. I tak dalej, i tak dalej. Poddawszy się całkowicie dyktatowi objawionej mu przyszłości, nie widzi potrzeby badania motywów i konsekwencji swego postępowania. W gruncie rzeczy jest gorszy od alkoholika. Pijak zachowuje przynajmniej w głębi duszy resztkę przytłumionej, ale czynnej, racjonalnej świadomości.

Prawdziwy paradoks. Z punktu widzenia Carvajala każdym jego czynem kierowały sztywne, deterministyczne reguły; ale z punktu widzenia otaczających go ludzi jego zachowanie było nieodpowiedzialnie przypadkowe, niczym zachowanie pierwszego lepszego szaleńca. (Albo głęboko oddanego sprawie wyznawcy Transgresji, wierzącego w fatalistyczne przemiany.) W swoich własnych oczach Carvajal był posłuszny nadrzędnej niezmienności strumienia zdarzeń; patrząc z boku można by jednak sądzić, że zachowuje się kapryśnie jak wiatr. Postępując zgodnie z tym, co widział, wywoływał także niewygodne pytania typu — „co było pierwsze, jajko czy kura?” — a dotyczące fundamentalnych motywów jego działania. Czy takie motywy w ogóle istniały? Czy też może jego wizje były samorodnymi proroctwami, całkowicie bezprzyczynowymi, pozbawionymi uzasadnienia i logiki? Widzi siebie przejeżdżającego most na hulajnodze w święto Czwartego Lipca, a zatem kiedy nadchodzi Czwarty Lipca, Carvajal przejeżdża most jedynie z tego powodu, że widział tę scenę już przedtem. Jaki cel miałoby pokonanie mostu poza zgrabnym zamknięciem wizjonerskiego obiegu? Sprawa hulajnogi była samorodna i bezcelowa. Jak można było nawiązać jakieś stosunki z takim człowiekiem? Był dżokerem w nurcie czasu.

Może oceniałem go jednak zbyt surowo. Może istniały jakieś związki, których nie udało mi się dostrzec. Niewykluczone, że Carvajal naprawdę się mną interesował, że rzeczywiście wyznaczył mi jakąś użyteczną rolę w swoim samotnym życiu. Chciał być mi przewodnikiem, namiastką ojca, chciał przez tych kilka miesięcy, które mu jeszcze zostały, nasycić mnie swoją wiedzą.

Tak czy inaczej, ja miałem dla niego użyteczną role. Chciałem go wykorzystać, by pomógł mi uczynić Paula Quinna prezydentem.

Fakt, że Carvajal nie mógł zobaczyć przyszłorocznej elekcji, był okolicznością nie sprzyjającą, choć nie tak bardzo istotną. Wydarzenia równie poważne jak wybory prezydenckie posiadają głębokie korzenie; decyzje podjęte obecnie, rzutować będą na zmiany i zakręty polityki całe lata naprzód. Carvajal prawdopodobnie posiadał już wystarczającą ilość danych dotyczących przyszłorocznych zdarzeń, by umożliwić Quinnowi zbudowanie sojuszy, które z łatwością przyniosłyby mu nominację w roku 2004. Moja obsesja była tak potężna, że zapragnąłem sterować Carvajalem z korzyścią dla Quinna. Przebiegłymi pytaniami i odpowiedziami mógłbym wycisnąć z tego człowieczka wszystkie istotne dla nas informacje.

18

Był to ciężki tydzień. Wiadomości nadchodzące z politycznego frontu nie były dobre. Nowi Demokraci robili wszystko, żeby wyrazić poparcie dla senatora Kane’a, który zamiast zostawić sobie — jak wszyscy wybitni kandydaci — opcje wiceprezydenckie, poczuł się tak pewnie, że na jakiejś konferencji prasowej oznajmił radośnie, iż chciałby, aby Socorro dzielił z nim nominacyjny mandat. Quinn, który zaczynał zdobywać zwolenników w całym kraju po wprowadzeniu ustawy o obowiązkowym żelowaniu ropy, przestał się nagle liczyć dla partyjnych przywódców działających na zachód od rzeki Hudson. Nie napływały już zaproszenia na wystąpienia publiczne, a strumień próśb o zdjęcia z autografem wysechł niemal zupełnie — drobnostki, ale znaczące. Quinn wiedział, co się dzieje i nie był zadowolony.

— Jak to możliwe, żeby pakt Kane-Socorro zawiązał się tak szybko? — pytał natarczywie. — Jednego dnia jestem nadzieją partii, a następnego zatrzaskują mi drzwi klubów przed nosem. — Obrzucił nas słynnym, ciężkim, quinnowskim spojrzeniem, przenosząc wzrok z jednego współpracownika na drugiego w poszukiwaniu osoby, która go zawiodła. Postawa Quinna była równie imponująca jak zawsze; ale jego rozczarowanie odczuliśmy bardzo boleśnie.

Mardikian nie miał dla Quinna żadnych odpowiedzi. Lombroso też nie. Co mogłem im powiedzieć? Że otrzymałem wskazówki i zmarnowałem je? Schroniłem się za wzruszeniem ramion, podając jako alibi, że „taka jest polityka”. Płacono mi, żebym stawiał sensowne prognozy, a nie żebym zachowywał się jak medium.

— Poczekaj — obiecywałem. — Tworzą się nowe układy. Za miesiąc naszkicuję ci wszystkie wydarzenia następnego roku.

— Wystarczy mi następnych sześć tygodni — powiedział gderliwie Quinn.

Po kilku napiętych dniach jego irytacja nieco przycichła. Był zbyt zajęty problemami lokalnymi, których pojawiło się nagle całe mnóstwo — już tradycyjnie każdego gorącego lata niczym chmara komarów uderza Nowy Jork fala niepokojów społecznych — i Quinn nie gryzł się zbyt długo nominacją, na której zdobyciu w gruncie rzeczy wcale mu nie zależało.

Był to ponadto tydzień problemów domowych. Pogłębiające się nieustannie zaangażowanie Sundary w Wyznanie Transgresji zaczynało grać mi na nerwach. Jej zachowanie stało się teraz równie szalone, nieprzewidywalne i pozbawione motywów, jak zachowanie Carvajala; tylko że oboje dochodzili do swojej wariackiej przypadkowości z przeciwnych kierunków: zachowaniem Carvajala rządziło bowiem ślepe posłuszeństwo niewytłumaczalnym objawieniom, natomiast Sundara pragnęła wyzwolić się od wszelkich wzorców i matryc.

Królował kaprys. W dniu, kiedy pojechałem do Carvajala, Sundara wybrała się w tajemnicy do Ratusza, aby uzyskać licencję prostytutki. Zajęło jej to większą część popołudnia, musiała się bowiem poddać badaniom lekarskim, przesłuchaniu w siedzibie związku, zrobić kilka zdjęć, złożyć odciski palców i przejść przez całą resztę tej biurokratycznej plątaniny. Gdy z głową pełną myśli o Carvajalu wróciłem do domu, Sundara triumfalnie pokazała mi maleńką, laminowaną kartę, która pozwalała jej legalnie sprzedawać swoje ciało w każdej z pięciu nowojorskich dzielnic.

— Mój Boże — powiedziałem.

— Coś nie w porządku?

— Stałaś tam po prostu w kolejce jak byle dwudziestodolarowa dziwka z Vegas?

— Miałam wykorzystać wpływy polityczne, żeby otrzymać licencję?

— A gdyby zobaczył cię tam jakiś dziennikarz?

— No to co?

— Małżonka Lew Nicholsa, specjalnego asystenta administracyjnego burmistrza Quinna, zapisuje się do związku zawodowego kurew?

— Uważasz, że jestem tam jedyną zamężną kobietą?

— Nie o to chodzi. Myślę o potencjalnym skandalu politycznym, Sundaro.

— Prostytucja jest legalnym zajęciem, a prostytucję uregulowaną ustawowo uznaje się powszechnie za pracę przynoszącą korzyści społeczne, które…

— Prostytucja jest legalna w Nowym Jorku — powiedziałem. — Nie jest legalna w Kankakee, ani w Tallahassee, ani w Sioux City. Pewnego dnia Quinn będzie szukał głosów w tych i może w innych podobnych miastach, a wtedy jakiś cwaniak wyciągnie na wierzch informację, że jeden z najbliższych doradców Quinna żonaty jest z kobietą, która sprzedaje swoje ciało w domu publicznym, i…

— Czy moim życiem ma kierować Quinn, który musi dostosować się do moralności małomiasteczkowych wyborców? — zapytała z rozpalonym wzrokiem i lśniącym rumieńcem na śniadych policzkach.

— Chcesz zostać kurwą, Sundaro?

— Kierownictwo związku woli używać określenia prostytutka.

— Prostytutka nie jest słowem ani trochę ładniejszym niż kurwa. Nie jesteś zadowolona z umowy między nami? Dlaczego chcesz się sprzedawać?

— Chcę być wolnym człowiekiem, oswobodzonym od wszelkich krępujących związków ego — odparła lodowato.

— Zamierzasz to osiągnąć poprzez prostytucję?

— Prostytutki uczą się rozbrajać swoje ego. Istnieją tylko po to, by zaspokajać potrzeby innych. Tydzień lub dwa w burdelu miejskim nauczy mnie podporządkować żądania ego potrzebom tych, którzy mnie odwiedzą.

— Mogłabyś zostać pielęgniarką. Mogłabyś zostać masażystką. Mogłabyś…

— Wybrałam to, co wybrałam.

— I to masz właśnie teraz zamiar zrobić? Spędzić następny tydzień lub dwa w miejskim burdelu?

— Prawdopodobnie.

— Czy Catalina Yarber podsunęła ci ten pomysł?

— Sama na to wpadłam — powiedziała uroczyście Sundara. Jej oczy ciskały płomienie. Stanęliśmy na skraju najgorszej kłótni naszego życia: „Zabraniam ci/Nie będziesz mi rozkazywał!” Przeszył mnie dreszcz. Wyobraziłem sobie Sundarę, której pożądali zarówno mężczyźni, jak i liczne kobiety, wciskającą minutnik w jednym z tych ponurych, sterylnych pokoików miejskich, Sundarę stojącą przy zlewie i obmywającą krocze płynami antyseptycznymi, Sundarę na wąskim łóżku z kolanami podciągniętymi na piersi, obsługującą jakiegoś nie ogolonego, cuchnącego potem chama, podczas gdy u jej drzwi czeka już niekończąca się kolejka klientów z biletami w rękach. Nie, tego nie mogłem przełknąć. Grupy czteroosobowe, sześcioosobowe, dziesięcioosobowe, seks grupowy w dowolnej konfiguracji, jaką chciała, zgoda, ale nie grupy n-osobowe, nie grupy nieskończone. Nie mogłem się zgodzić, by za pieniądze oddawała swoje drogocenne, delikatne ciało każdej ohydnej nowojorskiej łajzie, którą stać było na zapłacenie za wstęp. Przez chwilę kusiło mnie, żeby unieść się staromodnym mężowskim gniewem i kazać jej skończyć z tymi wszystkimi idiotyzmami. Ale było to oczywiście niemożliwe. Nie powiedziałem więc nic, choć rozwierała się między nami pustka. Znajdowaliśmy się na osobnych wyspach na wzburzonym morzu, niesieni w przeciwnych kierunkach potężnymi prądami, nie mogłem nawet krzyknąć do niej przez stale poszerzającą się otchłań i nadaremnie wyciągałem do niej ręce. Gdzie się podziała nasza kilkuletnia jedność? Dlaczego przepaść stawała się coraz szersza?

— Idź więc do swego burdelu — mruknąłem wychodząc z mieszkania w ślepym, dzikim i wcale nie stochastycznym szale wściekłości i strachu.

Jednak zamiast zarejestrować się w domu publicznym, Sundara pojechała kapsułą na lotnisko im. Kennedy’ego i wsiadła do rakiety lecącej do Indii. Kąpała się w Gangesie na jednej z przystani w Benares, w Bombaju spędziła godzinę bezskutecznie poszukując dzielnicy swoich przodków, zjadła ostro przyprawiony curry obiad w Green’s Hotel i wsiadła w następną rakietę do domu. Jej pielgrzymka trwała ogółem czterdzieści godzin i kosztowała dokładnie czterdzieści dolarów za godzinę, ta symetria nie przyczyniła się bynajmniej do poprawy mojego nastroju. Miałem jednak dość rozsądku, żeby nie robić kolejnej afery. Tak czy inaczej, nic nie mogłem począć; Sundara była wolnym człowiekiem, co dzień stawała się coraz bardziej niezależna, i miała prawo wydawać własne pieniądze na to, na co jej się żywnie podobało, nawet na szalone jednodobowe wycieczki do Indii. Po jej powrocie nie chciałem pytać, czy naprawdę zamierza skorzystać ze swojej nowej licencji prostytutki. Być może już to uczyniła. Wolałem nie wiedzieć.

19

Tydzień po moich odwiedzinach na Brooklynie Carvajal zadzwonił, aby zapytać, czy nie zjadłbym z nim lunchu następnego dnia. Zaproponował Klub Kupców i Spedytorów w dzielnicy bankowej.

Miejsce spotkania zaskoczyło mnie. Klub Kupców i Spedytorów to jedna z tych szacownych knajp odwiedzanych wyłącznie przez swoich członków, czyli najpoważniejszych w mieście bankierów i maklerów. A mówiąc „wyłącznie” — mam na myśli, że nawet Bob Lombroso, Amerykanin w dziesiątym pokoleniu i potęga na Wall Street, posiada cichy zakaz członkostwa ze względu na żydowskie pochodzenie i woli nie podnosić z tego powodu krzyku. Jak we wszystkich podobnych miejscach, bogactwo nie wystarcza, żeby dostać się do środka; należy być prawdziwym klubowiczem, odpowiednim, przyzwoitym, dobrze urodzonym człowiekiem, który uczęszczał do odpowiednich szkół i pracuje we właściwej firmie. O ile było mi wiadomo, Carvajal nie spełniał tych wymagań. Jego richesse było nouveau, a on sam był z natury outsiderem, bez pożądanego wykształcenia i korporacyjnych kontaktów na wysokim szczeblu. W jaki sposób udało mu się więc uzyskać członkostwo?

— Odziedziczyłem je — powiedział z samozadowoleniem, kiedy siadaliśmy pod oknem w przytulnych, sprężystych, miękko wyściełanych fotelach, sześćdziesiąt pięter ponad burzliwą ulicą. — Jeden z moich przodków został członkiem założycielem w 1823 roku. Statut klubu stanowi, że członkostwo jedenastu założycieli przechodzi automatycznie na najstarszych synów ich najstarszych synów, i tak bez końca. Wiele podejrzanych indywiduów skalało świętość organizacji ze względu na tę klauzulę. — Twarz Carvajala niespodziewanie rozjaśniła się łotrowskim uśmiechem. — Przychodzę do klubu raz na pięć lat. Zauważył pan pewnie, że założyłem najlepsze ubranie.

Rzeczywiście — miał na sobie złoto-zielony, plisowany garnitur w jodełkę, który wyszedł z mody przynajmniej dziesięć lat temu, odznaczał się jednak daleko większą elegancją i smakiem niż reszta jego posępnej i zatęchłej garderoby. W ogóle tego dnia Carvajal sprawiał wrażenie całkowicie odmienionego, był ożywiony, pełen energii, a nawet rozbawiony i znacznie bardziej młodzieńczy niż ten przygnębiony, szary człowiek, którego widziałem dotychczas.

— Nie pomyślałem, że ma pan jakichś przodków — powiedziałem.

— Carvajalowie pojawili się w Nowym Świecie na długo przedtem, zanim „Mayflower” pożeglował do Plymouth[29]. Na początku osiemnastego wieku nasza rodzina zajmowała niezwykle ważną pozycję na Florydzie. Kiedy półwysep zaanektowali Anglicy[30], moja gałąź rodziny przeniosła się do Nowego Jorku i w pewnym okresie posiadaliśmy tam połowę nadbrzeża i większą część Upper West Side[31]. Wytracono nas jednak podczas słynnej Paniki w 1837[32] roku i jestem pierwszym członkiem rodziny od stu pięćdziesięciu lat, który wzniósł się ponad szlachetne ubóstwo. Ale nawet w najgorszych czasach utrzymywaliśmy dziedziczne członkostwo tego klubu. — Carvajal szerokim gestem wskazał wspaniałą boazerię z sekwoi, lśniące, chromowane ramy okienne i dyskretne oświetlenie. Wokół nas siedzieli tytani przemysłu i finansów, budujący oraz niszczący imperia pomiędzy jednym drinkiem a drugim. — Nigdy nie zapomnę chwili, kiedy mój ojciec po raz pierwszy przyprowadził mnie tu na koktajl — powiedział Carvajal. — Miałem mniej więcej osiemnaście lat, a zatem musiało to być w 1957 roku. Siedziba klubu mieściła się jeszcze wtedy na Broad Street, w pokrytej pajęczyną dziewiętnastowiecznej kamienicy. Weszliśmy obaj do środka w garniturach za dwadzieścia dolarów i wełnianych krawatach, i wszyscy, nawet kelnerzy, wyglądali w moich oczach na senatorów, ale nikt z nas nie szydził i nikt nie traktował nas z wyższością. Wypiłem wtedy swoje pierwsze martini i zjadłem pierwszy stek z najlepszej polędwicy, jak gdybym pojechał na wycieczkę do Walhalli, wie pan, do Wersalu albo do Xanadu[33]. Odwiedziny w dziwnym, olśniewającym świecie, w którym wszyscy są bogaci, potężni i wspaniali. I kiedy siedziałem tak za ogromnym, dębowym stołem, naprzeciwko ojca, nieoczekiwanie doznałem wizji. Widziałem — ujrzałem siebie jako starego człowieka, którym jestem dziś, wyschniętego, z pasmami siwych włosów na głowie, postarzałego siebie, którego poznałem już i rozpoznałem siedzącego w doprawdy bogato wystrojonej sali, sali eleganckich kształtów i błyskotliwie fantazyjnych mebli, tej samej sali, w której siedzimy teraz. Dzieliłem stół z o wiele młodszym, wysokim, dobrze zbudowanym, ciemnowłosym mężczyzną, który pochylał się w przód, wpatrując się we mnie z napięciem i niepewnością, słuchając uważnie każdego mojego słowa, jak gdyby usiłował wszystko zapamiętać. Później wizja minęła i byłem znowu z ojcem, który mnie pytał, czy wszystko jest w porządku, a ja udawałem, że to martini uderzyło mi do głowy, zaszkliło mi oczy i rozluźniło rysy mojej twarzy. Zastanawiałem się, czy to, co widziałem, nie jest przypadkiem odbitym kontrobrazem mojego ojca i mnie w klubie, to znaczy, czy nie widziałem siebie starego z moim synem w Klubie Kupców i Spedytorów w odległej przyszłości. Przez kilka lat spekulowałem, kim będzie moja żona i jaki będzie mój syn, a potem dowiedziałem się, że nie będę miał ani żony, ani syna. Minęły lata i oto jesteśmy, siedzi pan naprzeciwko mnie, pochyla się pan w przód wpatrując się we mnie z napięciem i niepewnością…

Wzdłuż kręgosłupa przebiegł mi dreszcz.

— Widział mnie pan tutaj, razem z panem, ponad czterdzieści lat temu?

Skinął nonszalancko głową i równie niedbałym gestem przywołał kelnera, dźgając powietrze wskazującym palcem tak władczo, jakby był samym J.P. Morganem[34]. Kelner błyskawicznie pojawił się u boku Carvajala i powitał go niezwykle uprzejmie po nazwisku. Carvajal zamówił dla mnie martini — czy dlatego, że widzial to wiele lat temu? — dla siebie zaś kieliszek wytrawnego sherry.

— Traktują tu pana uniżenie — zauważyłem.

— Jest dla nich punktem honoru traktować każdego członka klubu niczym carskiego kuzyna — powiedział Carvajal. — To, co mówią o mnie prywatnie, jest zapewne mniej pochlebne. Moje członkostwo umrze wraz ze mną i przypuszczam, że klub odetchnie z ulgą, kiedy żaden obdarty Carvajal nie będzie już więcej szpecił wnętrza lokalu.

Drinki podano niemal natychmiast. Uroczyście wznieśliśmy ku sobie kieliszki w nonszalanckim toaście.

— Za przyszłość, za promienną, kuszącą nas przyszłość — powiedział Carvajal wybuchając chrapliwym śmiechem.

— Jesteś dziś w znakomitym humorze.

— Owszem, nie czułem się lepiej od lat. Nadeszła dla starca druga wiosna życia, co? Kelner! Kelner!

Kelner podszedł znów pospiesznie. Ku memu zdumieniu Carvajal zamówił teraz cygara, wybrał dwa najdroższe z tacy, którą przyniosła dziewczyna sprzedająca wyroby tytoniowe. Na jego twarzy ponownie pojawił się łotrowski uśmiech.

— Czy cygara należy palić dopiero po jedzeniu? Mam chęć zapalić teraz.

— Proszę bardzo. Któż mógłby ci zabronić?

Ja również zapaliłem. Ożywienie Carvajala było niepokojące i niemal przerażające. Podczas naszych dwóch poprzednich spotkań zdawał się czerpać siły z dawno już wyeksploatowanych zasobów, ale dziś był żwawy, rozgorączkowany i pełen szalonej energii, uzyskanej z jakiegoś okropnego źródła: myślałem o tajemniczych narkotykach, transfuzjach byczej krwi i nielegalnym przeszczepie organów wyrwanych z ciał młodych, opierających się ofiar.

— Powiedz mi, Lew, czy kiedykolwiek przeżyłeś chwile jasnowidzenia? — odezwał się nagle.

— Sądzę, że tak. Choć nie było to, oczywiście, nic równie plastycznego, jak twoje doświadczenia. Ale wydaje mi się, że wiele moich przeczuć opartych jest na mgnieniach prawdziwego wizjonerstwa — podświadomych mgnieniach, które pojawiają się i znikają tak szybko, że nie jestem w stanie ich zarejestrować.

— Bardzo prawdopodobne.

— Są jeszcze sny — powiedziałem. — Często miewam w snach przeczucia i przywidzenia, które później okazują się trafne. Jak gdyby płynęła ku mnie przyszłość, pukając do bram mojej uśpionej świadomości.

— Śpiący umysł jest o wiele bardziej podatny na tego rodzaju rzeczy, to prawda.

— Ale to, co postrzegam w snach, pojawia się w formie symbolicznej, jest raczej metaforą aniżeli filmem. Na przykład zanim zdemaskowano Gilmartina, śniło mi się, że jacyś żołnierze wloką go przed pluton egzekucyjny. Jak gdyby docierała do mnie właściwa informacja, nie podana jednak w bezpośredni, dosłowny sposób.

— Nie — powiedział Carvajal. — Wiadomość została podana precyzyjnie i dosłownie, ale twój umysł poharatał ją i zaszyfrował, ponieważ spałeś i nie mogłeś odpowiednio kontrolować swoich receptorów. Jedynie racjonalny, trzeźwy umysł może przetworzyć i zintegrować taką informację. Ale większość ludzi odrzuca na jawie podobne wiadomości, a kiedy śpią, ich umysły zniekształcają napływające sygnały.

— Myślisz, że wielu ludzi otrzymuje informacje o przyszłości?

— Sądzę, że każdy z nas — powiedział gwałtownie Carvajal. — Wbrew powszechnym mniemaniom przyszłość nie jest obszarem niedostępnym ani nierzeczywistym. Ale tak niewielu ludzi dopuszcza jej istnienie poza abstrakcyjnym pojęciem! Tak niewielu dopuszcza do siebie pochodzące z przyszłości informacje! — Jego rysy przybrały wyraz niezwykłego napięcia. Zniżył głos i rzekł: — Przyszłość nie jest po prostu werbalną konstrukcją. Jest miejscem posiadającym własne istnienie. Teraz, gdy tu siedzimy, jesteśmy także tam, tam plus jeden, tam plus dwa, tam plus n — istnieje cała nieskończoność tam, wszystkie bytują jednocześnie, zarówno wcześniej, jak i później w stosunku do naszego aktualnego usytuowania na linii czasu. Tamte pozycje nie są ani mniej, ani bardziej „rzeczywiste” od tych. Znajdują się po prostu w miejscu, w którym w tej chwili nie ogniskuje się akurat siedlisko naszej percepcji…

— Ale niekiedy nasze postrzeżenia…

— Krzyżują się — powiedział Carvajal. — Wkraczają zabłąkane w inne odcinki linii czasu. Niosą zdarzenia, nastroje, strzępy rozmów, które nie należą do „teraźniejszości”.

— Czy błąkają się nasze postrzeżenia, czy też to same zdarzenia nie są zakotwiczone ściśle w swojej „teraźniejszości”? — spytałem.

— Co za różnica? — Wzruszył ramionami. — Nie ma sposobu, żeby się tego dowiedzieć.

— Nie obchodzi cię, jak to się dzieje? Te zjawiska ukształtowały całe twoje życie, a ty po prostu…

— Mówiłem ci — powiedział Carvajal — że mam na ten temat wiele różnych teorii. Jest ich tak wiele, że wykluczają się wzajemnie. Lew, Lew, czy sądzisz, że nic mnie to nie obchodzi? Całe życie usiłowałem zrozumieć mój dar, moją moc, i na każde pytanie mogę udzielić ci kilkunastu równie prawdopodobnych odpowiedzi. Myślę na przykład o teorii dwóch linii czasowych. Wspominałem ci już o tym?

— Nie.

— No cóż. — Carvajal wyciągnął z kieszeni długopis i narysował na obrusie dwie równoległe linie. Końce jednej oznaczył X i Y, drugiej X’ i Y’. — Linia łącząca X i Y to bieg historii, którą znamy. Zaczyna się powstaniem wszechświata przy X i kończy przy Y równowagą termodynamiczną, prawda? A oto kilka znaczących dat na tej drodze. — Wyszukanymi, lekkimi pociągnięciami długopisu szkicował poprzeczne kreski, zaczynając od siebie i podążając ku mnie. — To jest epoka człowieka neandertalskiego. To czasy Jezusa. To rok 1939, data rozpoczęcia II wojny światowej. Nawiasem mówiąc, to także początek życia Martina Carvajala. Kiedy się urodziłeś? Około 1970?

— W 1966.

— 1966. W porządku. To ty, rok 1966. A to bieżący rok, 1999. Powiedzmy, że dożyjesz dziewięćdziesiątki. A więc to jest rok twojej śmierci — 2056. Tyle, jeśli idzie o linię X-Y. Teraz druga linia, X’ i Y’. To także droga historii wszechświata, tej samej, którą symbolizuje tamta linia. Tylko że ona biegnie w odwrotnym kierunku.

— Co takiego?

— A dlaczego by nie? Przypuśćmy, że istnieje niezależnie od siebie wiele różnych wszechświatów, zawierających własne, niespotykane nigdzie indziej słońca i planety, na których dzieją się niespotykane nigdzie indziej zdarzenia. Nieskończoność wszechświatów, Lew. Czy jest choć jedna logiczna przyczyna, żeby czas we wszystkich z nich płynął w tym samym kierunku?

— Entropia — wymamrotałem. — Prawa termodynamiki. Czas jest wektorem. Przyczyna i skutek.

— Nie będę się spierał z żadną z tych koncepcji. O ile wiem, są wszystkie prawomocne w ramach układu zamkniętego — powiedział Carvajal. — Ale jeden układ zamknięty nie posiada takiej samej entropii jak drugi, prawda? Czas może biec w jednym wszechświecie od A do Z, a w drugim od Z do A, ale sprawdzić może to jedynie obserwator zewnętrzny w stosunku do obu wszechświatów, pod warunkiem, że w każdym z nich czas biegnie od przyczyny do skutku, nie zaś odwrotnie. Zgadzasz się z logiką tego twierdzenia?

Przymknąłem na chwilę oczy.

— W porządku. Mamy więc nieskończoną liczbę wszechświatów, a kierunek biegu czasu w każdym z nich może wydawać się odwrócony w stosunku do innych. No i co z tego?

— Nieskończoność zawiera wszystkie możliwe przypadki, tak?

— Tak. Na mocy definicji.

— Więc zgodzisz się także — powiedział Carvajal — że w nieskończoności wszechświatów może istnieć świat identyczny z naszym w każdym szczególe, tyle tylko, że czas biegnie tam w odwrotnym, w stosunku do naszego, kierunku.

— Nie jestem pewien, czy chwytam…

— Popatrz — powiedział niecierpliwie Carvajal wskazując linię łączącą X’ i Y’ na obrusie. — Oto inny wszechświat, tuż obok naszego. Wszystko, co się tam dzieje, dzieje się także i u nas, aż do najdrobniejszego szczegółu włącznie. Ale w tym świecie stworzenie nastąpiło w punkcie Y’, a nie w punkcie X; cieplna śmierć kosmosu nastąpi natomiast w punkcie X’, nie w punkcie Y. Tutaj — Carvajal narysował poprzeczną kreskę na drugiej linii z mojej strony stołu — wypada epoka człowieka neandertalskiego. Oto Ukrzyżowanie. Tu lata 1939, 1966, 1999 i 2056. Te same wydarzenia, te same kluczowe daty, biegnące jednak od końca do początku. To znaczy, że one tak po prostu wyglądają, jeżeli żyje się akurat w tym wszechświecie i nadarza się okazja, żeby podejrzeć inny świat. Oczywiście tam wszystko wydaje się podążać w prawidłowym kierunku. — Carvajal przedłużył poprzeczne kreski przy datach 1939 i 1999 na linii X-Y, aż przecięły linię X’-Y’, i zrobił to samo z kreskami oznaczającymi lata 1999 i 1939 na drugiej linii. Potem połączył końce poprzecznych kresek, tworząc następujący wzór:

Przechodzący obok kelner zerknął na to, co Carvajal wyprawiał z obrusem, chrząknął lekko i bez słowa, z kamienną twarzą, poszedł dalej. Carvajal chyba nawet tego nie zauważył.

— Przypuśćmy teraz, że w świecie X-Y rodzi się ktoś, kto, Bóg wie dlaczego, posiada wgląd w świat X’-Y’. Na przykład ja. Jestem tu, żyjąc od 1939 do 1999 roku na linii X-Y, zaglądając czasem na linie X’-Y’ i obserwując wydarzenia dziejące się u nich w latach 1939-1999, które są identyczne z naszymi, tyle tylko, że biegną w drugą stronę, a zatem w chwili moich narodzin wszystkie zdarzenia mojego życia w świecie X-Y rozegrały się już w świecie X’-Y’. Gdy moja świadomość łączy się ze świadomością mojego drugiego „ja” w tamtym świecie, udaje mi się złapać go na wspominaniu swojej przeszłości, która przypadkiem jest także moją przyszłością.

— Sprytnie wykombinowane.

— Tak. Przeciętny człowiek skazany na jeden wszechświat może dowolnie wędrować po swojej pamięci, błąkając się swobodnie po przeszłości. Lecz ja posiadam dostęp do pamięci kogoś, kto żyje w odwrotnym kierunku czasu, a to pozwala mi „pamiętać” zarówno przyszłość, jak i przeszłość. Oczywiście pod warunkiem, że teoria dwóch linii czasowych jest poprawna.

— A jest?

— Skąd mogę wiedzieć? — powiedział Carvajal. — To tylko prawdopodobna hipoteza operacyjna, wyjaśniająca to, co widzę. Jak jednak mógłbym ją potwierdzić?

— Wydarzenia, które widzisz — czy one też zjawiają ci się w odwrotnej kolejności chronologicznej? — zapytałem po chwili. — Czy przyszłość odsłania ci się jak odwijający się nieustannie zwój, czy coś w tym rodzaju?

— Nie. Nigdy. Przecież twoje wspomnienia także nie tworzą jednego, ciągłego zwoju. Widzę kapryśne mgnienia, urywki różnych scen, niekiedy dłuższe fragmenty, trwające na pozór dziesięć do piętnastu minut i więcej, ale to zawsze jest przypadkowa gmatwanina, a nie sekwencja linearna czy coś, co posiadałoby jakąkolwiek ciągłość. Nauczyłem się sam odnajdywać większe całości, zapamiętywać sekwencje i łączyć je w prawdopodobnym porządku. To tak, jak gdyby uczyć się poezji babilońskiej odcyfrowując napisy klinowe na połamanych, strzaskanych tabliczkach z gliny. Stopniowo odkryłem pewne wskazówki, przydatne w moich rekonstrukcjach przyszłości: to moja twarz w wieku lat czterdziestu, to pięćdziesięciu, to znowu sześćdziesięciu, oto ubranie, które nosiłem od 1965 do 1973 roku, to okres, kiedy nosiłem wąsy, to, kiedy miałem jeszcze ciemne włosy, och, wypracowałem sobie całe mnóstwo drobnych odniesień, skojarzeń i przypisów, które stały mi się w końcu tak znajome, że widząc dowolną, choćby najkrótszą scenę umiałem umiejscowić ją w czasie z dokładnością do kilku tygodni lub nawet dni. Z początku nie było to łatwe, ale później pomagała mi już moja druga natura.

— Widzisz coś w tej chwili?

— Nie — powiedział Carvajal. — Wywołanie tego stanu wymaga pewnego wysiłku. To coś w rodzaju transu. — Jego twarz przybrała na moment lodowaty wyraz. — Kiedy jest najsilniejszy, przypomina nieco zjawisko powidoku, jeden świat nakłada się na drugi tak, że nie jestem całkowicie pewien, w którym świecie żyję, a który świat widzę. Nawet teraz, po latach, nie przystosowałem się w pełni do owej dezorientacji i bezładu. — Wydawało mi się, że Carvajalem wstrząsnął dreszcz. — Ale na ogół uczucie nie jest takie intensywne. Za co jestem mu zresztą niesłychanie wdzięczny.

— Mógłbyś mi pokazać, jak to jest?

— Tutaj? Teraz?

— Jeśli możesz.

Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę. Zwilżył usta, zacisnął je i zmarszczył brwi. Potem wyraz jego twarzy uległ gwałtownej zmianie, oczy mu się zaszkliły i Carvajal utkwił wzrok w jednym punkcie, jak gdyby oglądał film z ostatniego rzędu w ogromnym kinie albo jakby zapadał w głęboką medytację. Źrenice zwęziły mu się, a ich szeroka przed chwilą średnica pozostawała niezmienna, choć natężenie światła wahało się, gdy obok naszego stołu przechodzili ludzie. Jego oblicze zdradzało olbrzymie napięcie. Oddychał powoli, równo i chrapliwie. Siedział absolutnie nieruchomo; był Chyba całkowicie nieobecny. Minęła może minuta, która wydawała mi się nieznośnie długa. Potem jego niewzruszoność pękła niczym spadający sopel lodu. Carvajal rozluźnił się, pochylając ramiona wprzód; szybkimi, pulsującymi uderzeniami krwi wróciły mu rumieńce na policzki; oczy zaczęły łzawić i zaraz zmatowiały; drżącą dłonią sięgnął po szklankę z wodą i wypił wszystko duszkiem. Nie wypowiedział ani słowa, a ja nie śmiałem się odezwać.

— Jak długo mnie nie było? — zapytał w końcu.

— Zaledwie kilka minut. Ale zdawały się znacznie dłuższe niż w rzeczywistości.

— Dla mnie trwało to jakieś pół godziny. Co najmniej pół godziny.

— A co widziałeś?

Carvajal wzruszył ramionami. — Nic, czego nie widziałbym już wcześniej. Wiesz, te same sceny powtarzają się po prostu pięć, dziesięć i dwadzieścia razy. Zupełnie jak w pamięci. Ale pamięć przekształca wydarzenia. Sceny, które ja widzę, nie zmieniają się nigdy.

— Chcesz o tym porozmawiać?

— Nic ciekawego — rzekł bezceremonialnie. — Coś, co się zdarzy na wiosnę. Byłeś tam zresztą. To chyba nic zaskakującego, prawda? W trakcie kilku następnych miesięcy spędzimy ze sobą razem wiele czasu.

— Co robiłem?

— Przyglądałeś się.

— Czemu?

— Przyglądałeś się mnie — powiedział Carvajal. Uśmiechnął się uśmiechem szkieletu, potwornym, posępnym uśmiechem, jak ten, którym uśmiechał się tamtego pierwszego dnia w biurze Lombroso. Nieoczekiwana pogoda ducha sprzed dwudziestu minut opuściła go ze szczętem. Zacząłem żałować, że poprosiłem go o tę demonstrację; czułem się tak, jak gdybym namówił umierającego, żeby zatańczył gigę. Jednakże po krótkiej chwili krępującej ciszy Carvajal wrócił do siebie. Buńczucznie zaciągnął się cygarem, skończył sherry i znów usiadł prosto.

— No, teraz mi lepiej — powiedział. — Wizje bywają czasami niesłychanie męczące. Może poprosimy wreszcie o menu, co?

— Naprawdę czujesz się już dobrze?

— Znakomicie.

— Przepraszam, że poprosiłem, abyś…

— Nie przejmuj się — powiedział. — Nie było to takie straszne, jak ci się mogło wydawać.

— Czy to, co widziałeś, było przerażające?

— Przerażające? Nie, nie, przerażające nie. Przecież mówiłem, że to nie było nic, czego nie widziałbym już wcześniej. Opowiem ci o tym pewnego dnia. — Carvajal przywołał kelnera. — Sądzę, że przyszła pora na lunch — powiedział.

Jadłospis nie zawierał cen, co było oznaką klasy. Lista potraw przedstawiała się imponująco: pieczony stek z łososia, homar z Maine, pieczona polędwica, filet z soli, po prostu cały spis niedostępnych gdzie indziej przysmaków zamiast nieapetycznych, wczorajszych sałatek z fasoli sojowej i czekoladek z wodorostami. Każda pierwszorzędna restauracja nowojorska podaje na ogół jeden rodzaj świeżej ryby i jakieś mięso, ale dziewięć czy dziesięć rarytasów w pojedynczej karcie dań dobitnie świadczyło o potędze i bogactwie członków Klubu Kupców i Spedytorów oraz o wysoko postawionych znajomościach szefa kuchni. Nie zdumiałbym się bardziej, gdyby menu zawierało filet z jednorożca i pieczone kotleciki ze sfinksa. Nie mając pojęcia, ile co kosztuje, beztrosko zamówiłem sobie małże z wiśniami i polędwicę wołową. Carvajal wybrał łososia i koktajl z krewetek. Odmówił wina, ale mnie namawiał, żebym wziął dla siebie pół butelki. Karta win była równie bezcenna; zdecydowałem się na Latour rocznik ‘91, pewnie za jakieś dwadzieścia pięć dolarów. Skąpstwo na rachunek Carvajala nie miało sensu. Zostałem zaproszony, a jego było na to stać.

Carvajal przyglądał mi się bacznie. Był teraz jeszcze bardziej zagadkowy. Z pewnością czegoś ode mnie oczekiwał; wyznaczył mi niechybnie jakieś zadanie. Wydawało się, że niemal mi nadskakuje na swój odległy, niewypowiedziany, tajemniczy sposób. Sam nie podsuwał jednak żadnych wskazówek. Czułem się jak pokerzysta z przewiązanymi oczami, grający z przeciwnikiem, który widzi moje karty. Demonstracja widzenia, do której udało mi się nakłonić Carvajala, stała się tak niepokojącym punktem naszej rozmowy, że wahałem się, czy wrócić do tematu; przez jakiś czas gawędziliśmy więc przyjemnie i niezobowiązująco o winie, jedzeniu, giełdzie, gospodarce narodowej, polityce oraz innych, równie neutralnych sprawach. Nieuniknienie poruszyliśmy temat Paula Quinna i atmosfera nagle zrobiła się wyraźnie cięższa.

— Quinn znakomicie się spisuje, prawda? — powiedział Carvajal.

— Tak sądzę.

— Jest niewątpliwie najpopularniejszym burmistrzem Nowego Jorku od wielu lat. Ma wdzięk, co? I niesamowitą energię. Czasami nadmierną, prawda? Jest często niecierpliwy i nie chce korzystać z tradycyjnych kanałów politycznych dla osiągnięcia swoich celów.

— Chyba tak — powiedziałem. — Jest impulsywny, z pewnością. Wada młodości. Pamiętaj, że Quinn nie ma jeszcze nawet czterdziestu lat.

— Powinien działać spokojniej. Niecierpliwość czyni go niekiedy despotycznym. Burmistrz Gottfried był despotą, a przecież pamiętasz, co mu się przytrafiło.

— Gottfried był dyktatorem w każdym calu. Usiłował zmienić Nowy Jork w państwo policyjne i… — urwałem zdumiony. — Zaraz, chwileczkę. Czy sugerujesz, że Quinnowi rzeczywiście grozi zamach?

— Raczej nie. Nie znajduje się w większym niebezpieczeństwie niż jakakolwiek inna znaczna postać polityczna.

— Widziałeś coś, co…

— Nie. Nic.

— Muszę wiedzieć. Jeżeli masz jakieś dane dotyczące zamachu na życie burmistrza, to nie baw się ze mną w kotka i myszkę. Chciałbym usłyszeć, co masz mi na ten temat do powiedzenia.

Te słowa ubawiły Carvajala.

— Źle mnie rozumiesz. O ile wiem, Quinnowi nie zagraża żadne osobiste niebezpieczeństwo, a jeśli odebrałeś to inaczej, to po prostu źle się wyraziłem. Chodziło mi o to, że taktyka Gottfrieda przysparzała mu wrogów. Możliwe, że gdyby go nie zamordowano, miałby problemy z ponownym wyborem. Quinn również przysporzył sobie ostatnio wrogów. Niektóre grupy wyborców są oburzone, że pomija coraz częściej Radę Miejską.

— Owszem, Czarnych tak, ale…

— Nie tylko Czarnych. Zaczyna nie podobać się szczególnie Żydom.

— Z tego nie zdawałem sobie sprawy. Ankiety nie…

— Jeszcze nie. Stanie się to widoczne za kilka miesięcy. Ale stanowisko w sprawie nauki religii w szkołach najwyraźniej już mu zaszkodziło w dzielnicach żydowskich. A jego uwagi pod adresem Izraela, poczynione podczas uroczystego otwarcia nowego wieżowca Banku Kuwejckiego na Lexington Avenue…

— Otwarcie banku odbędzie się dopiero za trzy tygodnie — powiedziałem.

Carvajal zaśmiał się. — Naprawdę? Och, znów wszystko pomyliłem! Oglądałem, zdaje się, jego przemówienie w telewizji, ale może…

— Nie oglądałeś. Widziałeś je.

— Bez wątpienia. Bez wątpienia.

— Co powie Quinn o Izraelu?

— Kilka niewinnych dowcipów. Ale tutejsi Żydzi są wyjątkowo uczuleni na takie uwagi, a ich reakcja nie była — nie będzie — przychylna. Nowojorscy Żydzi tradycyjnie nie dowierzają irlandzkim politykom. Szczególnie irlandzkim burmistrzom, ale przed zamachami nie przepadali nawet za braćmi Kennedy.

— Z Quinna jest taki Irlandczyk, jak z ciebie Hiszpan — powiedziałem.

— Dla Żyda każdy o nazwisku Quinn jest Irlandczykiem, jego potomstwo do pięćdziesiątego pokolenia to także Irlandczycy, a ja istotnie jestem Hiszpanem. Nie podoba im się agresywność Quinna. Wkrótce dojdą do wniosku, że jego ocena Izraela jest niesłuszna. I zaczną szemrać otwarcie.

— Kiedy?

— Jesienią. „Times” opublikuje na pierwszej stronie artykuł o nieprzychylnym Quinnowi stanowisku żydowskiego elektoratu.

— Nie — powiedziałem. — Poślę Lombroso, żeby dokonał otwarcia banku zamiast Quinna. Zamknę Quinnowi usta i przypomnę wszystkim, że jedno z najwyższych stanowisk w administracji miejskiej sprawuje Żyd.

— O nie, nie możesz tego zrobić — powiedział Carvajal.

— Dlaczego nie?

— Bo Quinn wygłosi swoje przemówienie. Widziałem.

— A jeśli uda mi się w tamtym tygodniu wysłać Quinna na Alaskę?

— Proszę cię, Lew. Uwierz mi, że to niemożliwe, by Quinn był w dniu uroczystości gdziekolwiek indziej poza gmachem Banku Kuwejckiego. Niemożliwe.

— Więc nie powstrzyma się także od złośliwostek pod adresem Izraela, nawet jeżeli go przestrzec, żeby tego nie robił?

— Tak.

— Nie wierzę. Sądzę, że jeśli pójdę do niego jutro i powiem: „Hej, Paul, według mnie wyborcy żydowscy zaczynają się niepokoić, więc daruj sobie lepiej tę kuwejcką historię”, to Quinn odpuści bank. Albo przynajmniej złagodzi swoje antyizraelskie uwagi.

— Pójdzie na otwarcie — powiedział cicho Carvajal.

— Bez względu na to, co powiem albo zrobię?

— Bez względu na to, co powiesz albo zrobisz, Lew. Potrząsnąłem głową. — Przyszłość nie jest tak nieelastyczna, jak ci się wydaje. Mamy coś do powiedzenia na temat zbliżających się wydarzeń. Pogadam z Quinnem o tej uroczystości kuwejckiej.

— Nie rób tego, proszę.

— Dlaczego nie? — spytałem szorstko. — Bo musisz koniecznie pokierować przyszłością w prawidłowy, twoim zdaniem, sposób?

Poczuł się chyba urażony.

— Bo wiem, że przyszłość zawsze rozwija się w prawidłowy sposób — rzekł łagodnie. — Upierasz się, żeby to sprawdzić za wszelką cenę?

— Interes Quinna to także mój interes. Jeżeli widziałeś, że on szkodzi własnym interesom, to jak mógłbym mu na to pozwolić i siedzieć spokojnie z założonymi rękami?

— Nie masz innego wyjścia.

— Tego jeszcze nie wiem.

Carvajal westchnął. — Jeżeli podniesiesz kwestię uroczystości kuwejckiej w rozmowie z burmistrzem — powiedział ciężkim głosem — już nigdy więcej nie będę się z tobą dzielił moimi wizjami.

— To ma być groźba?

— Po prostu stwierdzam fakt.

— Fakt, dzięki któremu proroctwo samo się spełni. Wiesz, że chcę twojej pomocy, zamykasz mi zatem usta groźbami i wówczas oczywiście uroczystość przebiega tak, jak ty ją widziałeś. Jaki jest jednak pożytek z tego, że powiesz mi co widzisz, skoro nie wolno mi na tej podstawie działać? Dlaczego nie pozostawisz mi pełnej swobody? Jesteś tak niepewny siły swoich wizji, że musisz się chwytać podobnych metod, żeby przyszłość rzeczywiście się spełniła?

— No dobrze — powiedział Carvajal delikatnie i bez złości. — Masz pełną swobodę. Rób, co chcesz. Zobaczymy, co z tego wyniknie.

— A jeśli rozmówię się z Quinnem, czy będzie to oznaczało zerwanie naszej znajomości?

— Zobaczymy, co z tego wyniknie — powtórzył. Złapał mnie. Okazał się raz jeszcze lepszym graczem; jak mogłem bowiem zaryzykować utratę dostępu do jego wizji, i skąd miałbym wiedzieć, jak zareaguje na moją zdradę? Będę musiał pozwolić Quinnowi zrazić do siebie Żydów w przyszłym miesiącu i mieć nadzieję, że powstałe szkody uda się naprawić później; chyba że zdołałbym jakoś ominąć postulowany przez Carvajala nakaz milczenia. Powinienem chyba przedyskutować tę sprawę z Lombroso.

— Jak bardzo Żydzi rozczarują się do Quinna?

— Wystarczająco, by kosztowało go to sporą liczbę głosów. Planuje ponownie startować w wyborach w 2001, prawda?

— Jeśli nie zostanie w przyszłym roku prezydentem.

— Nie zostanie — powiedział Carvajal. — Obaj o tym wiemy. Nie weźmie nawet udziału w wyborach. Ale jeśli będzie chciał dostać się trzy lata później do Białego Domu, będzie musiał zostać ponownie wybrany burmistrzem w 2001 roku.

— Z całą pewnością.

— A zatem nie powinien narażać się na utratę głosów żydowskiej ludności Nowego Jorku. To wszystko, co mogę ci powiedzieć.

Zapamiętałem sobie, żeby poradzić Quinnowi, by zaczął naprawiać swoje kontakty z nowojorskimi Żydami — niech czasem odwiedzi jakieś koszerne delikatesy albo wpadnie do synagogi w sobotni wieczór.

— Gniewasz się na mnie za to, co powiedziałem kilka minut temu? — spytałem.

— Nie gniewam się nigdy — odparł Carvajal.

— Jesteś więc urażony. Sprawiałeś takie wrażenie, gdy powiedziałem, że musisz koniecznie pokierować przyszłością w prawidłowy, twoim zdaniem, sposób.

— Pewnie tak. Bo pokazałeś, jak mało mnie rozumiesz, Lew. Jak gdybyś sądził, że to jakiś neurotyczny przymus nakazuje mi wypełniać własne wizje. Jak gdybyś sądził, że mógłbym zastosować psychologiczny szantaż, żeby uniemożliwić ci zakłócenie struktury. Nie, Lew. Struktur nie można zakłócić, i dopóki się z tym nie pogodzisz, nie może być mowy o dzieleniu się wizjami i o prawdziwej zbieżności naszych myśli. To, co powiedziałeś, zasmuciło mnie, ponieważ uświadomiłem sobie, jak bardzo naprawdę jesteś mi daleki. Ale nie, nie, nie gniewam się na ciebie. Smaczny stek?

— Wyśmienity — powiedziałem, i Carvajal uśmiechnął się. Skończyliśmy posiłek niemal w całkowitym milczeniu i wyszliśmy nie płacąc. Przypuszczałem, że klub przedstawi mu rachunek później. Wynosił z pewnością ponad sto pięćdziesiąt dolarów.

Kiedy żegnaliśmy się, Carvajal powiedział:

— Pewnego dnia, gdy zaczniesz sam widzieć, zrozumiesz, dlaczego Quinn musi powiedzieć to, co powie podczas uroczystości otwarcia Banku Kuwejckiego.

— Gdy zacznę sam widzieć?

— Tak będzie.

— Ja nie mam twojego daru.

— Dar posiada każdy z nas — rzekł Carvajal. — Ale tylko bardzo nieliczni umieją z niego korzystać. — Szybkim ruchem ścisnął mnie za ramie i zniknął w tłumie na Wall Street.

20

Nie zatelefonowałem od razu do Quinna, choć byłem tego bliski. Gdy tylko Carvajal zniknął mi z oczu, zacząłem się zastanawiać, dlaczego miałbym się wahać. Carvajal udowodnił, że jego wgląd w przyszłość był z gruntu trafny; przekazał mi informacje istotne dla kariery Quinna, a moja lojalność wobec burmistrza unieważniała wszystkie inne względy. Ponadto koncepcja Carvajala, mówiąca o trwałej, niezmiennej naturze przyszłości, wydawała mi się nadal absurdalna. Wszystko, co jeszcze się nie stało, musiało podlegać ewentualnym zmianom; mogłem zmienić przyszłość i zrobiłbym to ze względu na Quinna. Ale nie zatelefonowałem do niego. Carvajal prosił mnie — kazał, groził, przestrzegał — żebym się do tej sprawy nie wtrącał. Jeżeli Quinn nie pojawi się na umówionym spotkaniu z Kuwejtczykami, Carvajal domyśli się, dlaczego, a to mogłoby oznaczać koniec mojego kruchego, dręczącego związku z tym dziwnie potężnym człowieczkiem. Tylko czy Quinn naprawdę mógłby zrezygnować z kuwejckiej uroczystości, nawet gdybym próbował interweniować? Carvajal utrzymywał, że to niemożliwe. Z drugiej strony uprawiał, być może, grę w grze — naprawdę przewidział przyszłość, w której Quinn nie uczestniczy w kuwejckim święcie. W takim wypadku scenariusz przeznacza mi, być może, rolę czynnika zmiany — osoby, która powstrzyma Quinna od wzięcia udziału w spotkaniu — a wówczas Carvajal mógłby liczyć na to, że okażę się na tyle przekorny, iż przyszłość przybierze pożądany przebieg. Nie brzmiało to zbyt prawdopodobnie, ale i taką możliwość musiałem brać pod uwagę. Gubiłem się w labiryncie ślepych uliczek. Mój zmysł stochastyczności nie wystarczał. Nie wiedziałem już, co myśleć o przyszłości czy teraźniejszości i nawet przeszłość rysowała się teraz niepewnie. Jestem zdania, że lunch z Carvajalem rozpoczął we mnie proces rozpadu tego, co uważałem niegdyś za zdrowy rozsądek.

Zastanawiałem się przez kilka dni. Potem pojechałem do sławetnego biura Boba Lombroso i całą sprawę zrzuciłem na niego.

— Mam pewien problem ze sfery taktyki politycznej — powiedziałem.

— Czemu przychodzisz z tym do mnie, zamiast do Haiga Mardikiana? On jest naszym strategiem.

— Ponieważ mój problem dotyczy zatajenia poufnych informacji o Quinnie. Dowiedziałem się czegoś, co zapewne chciałby wiedzieć Quinn, ale nie mogę mu o tym powiedzieć. Mardikian jest tak entuzjastycznym zwolennikiem burmistrza, że może wyciągnąć ze mnie całą tę historię pod przysięgą zachowania tajemnicy, a potem od razu do niego pobiegnie.

— Ja także jestem entuzjastycznym zwolennikiem Quinna — powiedział Lombroso. — Ty jesteś entuzjastycznym zwolennikiem Quinna.

— Tak. Ale nie jesteś aż tak entuzjastyczny, żeby z tego powodu zawieść zaufanie przyjaciela.

— A uważasz, że Haig by to zrobił?

— Mógłby.

— Zmartwiłby się, gdyby wiedział, jak go oceniasz.

— Wiem, że ty mu o tym nie doniesiesz. Po prostu wiem. Lombroso nie odpowiedział, stanął tylko na wspaniałym tle swych średniowiecznych skarbów, zanurzył głęboko palce w gęstą, czarną brodę i przyglądał mi się badawczo swymi przeszywającymi oczami. Zapadła długa, denerwująca cisza. Mimo to czułem, że postąpiłem słusznie przychodząc do niego zamiast do Mardikiana. Lombroso był zrównoważonym, skupionym i nieprzekupnym człowiekiem, najrozsądniejszym i najsolidniejszym członkiem naszego zespołu, zachowującym całkowitą niezależność sądów. Jeżeli się co do niego pomyliłem, byłem skończony.

— Zgoda? Nie powtórzysz niczego, co ci dzisiaj powiem? — spytałem w końcu.

— To zależy.

— Od czego?

— Od tego, czy zgodzę się z tobą, że będzie najlepiej zataić to, co chcesz zataić.

— Powiem ci, o co chodzi, a ty dopiero wtedy podejmiesz decyzje?

— Tak.

— Nie mogę tego zrobić, Bob.

— Więc do mnie również nie masz zaufania? Myślałem przez chwilę. Intuicja mówiła mi, żebym się śmiało przyznał do wszystkiego. Ostrożność natomiast przestrzegała, że istnieje możliwość, iż Lombroso zlekceważy moje racje i powtórzy całą historię Quinnowi.

— No dobra — powiedziałem. — Opowiem ci. Mam nadzieję, że cokolwiek usłyszysz pozostanie między nami.

— Mów — powiedział Lombroso. Odetchnąłem głęboko.

— Kilka dni temu jadłem lunch z Carvajalem. Oznajmił mi, że Quinn poczyni kilka złośliwych uwag pod adresem Izraela podczas przemówienia na uroczystości otwarcia Banku Kuwejckiego na początku przyszłego miesiąca, i że urazi to wielu tutejszych wyborców żydowskich, wzmagając niechęć społeczności żydowskiej do Quinna. Nie wiedziałem nawet, że taka niechęć w ogóle istnieje, ale Carvajal twierdzi, iż jest już poważna i prawdopodobnie w najbliższym czasie jeszcze się pogłębi.

Lombroso zmierzył mnie badawczym spojrzeniem.

— Czyś ty oszalał, Lew?

— Niewykluczone. Dlaczego?

— Naprawdę wierzysz, że Carvajal widzi przyszłość?

— On gra na giełdzie tak, jak gdyby czytał gazety z przyszłego miesiąca, Bob. Podpowiedział nam, że Leydecker umrze i Socorro zajmie jego miejsce. Powiedział nam o Gilmartinie. Powiedział…

— Żelowanie ropy, tak. Wiec facet poprawnie przewiduje. Zdaje się, że kiedyś odbyliśmy już podobną rozmowę, Lew.

— On nie przewiduje. Ja przewiduję. On widzi. Lombroso przyglądał mi się przez dłuższą chwilę. Usiłował sprawiać wrażenie cierpliwego i wyrozumiałego, ale w rzeczywistości był zakłopotany. Bob jest przede wszystkim człowiekiem rozumu, a ja przemawiałem do niego jak szaleniec.

— Uważasz, że Carvajal może przewidzieć treść zaimprowizowanego wystąpienia, które zostanie wygłoszone dopiero za trzy tygodnie?

— Tak.

— Jak to możliwe?

Pomyślałem o wykresie, który Carvajal narysował na obrusie i o dwóch strumieniach czasu, płynących w przeciwnych kierunkach. Nie mogłem nawet spróbować sprzedać tego Lombroso.

— Nie wiem — powiedziałem. — Nie mam pojęcia. Przyjmuję to na wiarę. Przedstawił mi dostateczną ilość dowodów i jestem pewny, że może to zrobić, Bob.

Lombroso nie wyglądał na przekonanego.

— Po raz pierwszy słyszę, że Quinn ma kłopoty z żydowskimi wyborcami — powiedział. — Masz na to dowody? Co wykazują twoje ankiety?

— Nic. Na razie nic.

— Na razie nic? A kiedy pojawią się oznaki niezadowolenia?

— Za kilka miesięcy, Bob. Carvajal utrzymuje, że „Times” opublikuje na jesieni obszerny artykuł o tym, dlaczego Quinn traci poparcie Żydów.

— Nie sądzisz, Lew, że gdyby Quinn istotnie wszedł w konflikt z Żydami, to dowiedziałbym się o tym dość szybko?

A z tego co słyszę, jest wśród nich najpopularniejszym burmistrzem od czasów Beame’a[35], a może nawet LaGuardii.

— Jesteś milionerem, podobnie jak twoi przyjaciele — powiedziałem. — Przestając z milionerami nie masz dostępu do próbki reprezentatywnej opinii społecznej. Nie jesteś nawet przeciętnym Żydem, Bob. Sam mi to mówiłeś: jesteś sefardyjczykiem[36], Żydem łacińskim, sefaradyjczycy zaś stanowią elitę, mniejszość, drobną, arystokratyczną kastę, która ma bardzo niewiele wspólnego z panią Goldstein czy z panem Rosenblumem. Quinn traci być może poparcie stu Rosenblumów dziennie, ale te informacje nie dotrą do twego tłumu Spinozów[37] i Cardozosów[38], dopóki ich nie przeczytają w „Timesie”. Nie mam racji?

Lombroso wzruszył ramionami i powiedział:

— Przyznaję, że jest w tym nieco prawdy. Ale odbiegamy chyba od tematu. W czym leży właściwy problem, Lew?

— Chcę ostrzec Quinna, żeby nie wygłaszał tego kuwejckiego przemówienia, albo żeby powstrzymał się od złośliwości pod adresem Izraela. Tymczasem Carvajal nie pozwała mi wspomnieć Quinnowi o tym ani słowem.

— Nie pozwala?

— Twierdzi, że przemówienie musi zostać wygłoszone tak, jak je usłyszał. Jeżeli zrobię cokolwiek, co mogłoby odwieść Quinna od postępowania zgodnie ze scenariuszem na ten dzień, Carvajal grozi mi zerwaniem znajomości.

Wzburzony i zasępiony Lombroso powoli spacerował w kółko po gabinecie.

— Nie wiem, co tu jest większym szaleństwem — odezwał się w końcu. — Wierzyć, że Carvajal widzi przyszłość, czy bać się, że spełni swoje groźby, jeżeli przekażesz jego przeczucia Quinnowi.

— To nie są przeczucia. To prawdziwe wizje.

— W twoim mniemaniu.

— Bob, niczego nie pragnę bardziej, niż tego, żeby Paul Quinn sięgnął po najwyższy urząd w tym kraju. Nie wolno mi zatajać przed nim informacji, zwłaszcza gdy znalazłem tak unikalne źródło jak Carvajal.

— Carvajal może być tylko…

— Wierzę w niego bez żadnych zastrzeżeń! — odrzekłem z pasją, która zaskoczyła mnie samego, bo do tej chwili żywiłem zastarzałe wątpliwości co do mocy Carvajala, teraz zaś byłem całkowicie przekonany że jest prawdziwa. — Dlatego nie mogę ryzykować zerwania z nim stosunków.

— Więc powiedz Quinnowi o przemówieniu kuwejckim. Jeżeli go nie wygłosi, to skąd Carvajal się dowie, że to ty ponosisz za to odpowiedzialność?

— Dowie się.

— Możemy ogłosić, że Quinn jest chory. Możemy nawet umieścić go na jeden dzień w szpitalu Bellevue i poddać okresowym badaniom lekarskim. Możemy…

— Dowie się.

— No to podsuńmy Quinnowi, żeby złagodził wszelkie uwagi, które można by odczytać jako antyizraelskie.

— Carvajal się dowie, że to moja robota — powiedziałem.

— On chyba naprawdę trzyma cię w garści.

— Co ja mam zrobić, Bob? Carvajal będzie nam niesłychanie przydatny i cokolwiek myślisz teraz na ten temat, nie chciałbym ryzykować zerwania z nim kontaktów.

— Więc nie ryzykuj. Niech przemówienie kuwejckie odbędzie się zgodnie z planem, skoro martwisz się tak bardzo, żeby nie urazić Carvajala. Kilka złośliwostek nie może przecież spowodować trwałych zniszczeń, prawda?

— Pożyteczne to one nie będą.

— Ale nie zaszkodzą nam znowu tak bardzo. Miną dwa lata zanim Quinn ponownie stanie przed wyborcami. Jeżeli będzie musiał, może w tym czasie odbyć pięć pielgrzymek do Tel Awiwu. — Lombroso podszedł bliżej i położył mi rękę na ramieniu. Siła jego potężnej, tryskającej energią osobowości była nieodparta. — Dobrze się ostatnio czujesz, Lew? — zapytał niezwykle ciepło i z naciskiem.

— O co ci chodzi?

— Martwię się o ciebie. Całe to szaleństwo widzenia przyszłości i tyle hałasu o jedno parszywe przemówienie. Powinieneś chyba trochę odpocząć. Wiem, że żyjesz ostatnio w wielkim napięciu i…

— Napięciu?

— Sundara — powiedział. — Nie będę udawał, że nie wiem, co się dzieje.

— Rzeczywiście nie jestem zachwycony jej postępowaniem. Ale jeśli myślisz, że pseudoreligijna działalność mojej żony ma wpływ na moje sądy, moją równowagę psychiczną czy zdolność funkcjonowania jako członka administracyjnego zespołu burmistrza…

— Uważam tylko, że jesteś przemęczony. Ludzie przemęczeni przejmują się mnóstwem różnych, nie zawsze rzeczywistych spraw, a zmartwienia męczą ich jeszcze bardziej. Gwizdnij na obowiązki, Lew. Wyskocz gdzieś na kilka tygodni, powiedzmy do Kanady. Popolujesz trochę, połowisz ryby, i będziesz jak nowo narodzony. Mam przyjaciela, właściciela posiadłości koło Banff, jakieś tysiąc hektarów ziemi w górach i…

— Dzięki, ale znajduję się w znacznie lepszej formie, niż myślisz — powiedziałem. — Przepraszam, że straciłeś dziś przeze mnie tyle czasu.

— Wcale nie straciłem. To ważne, że dzielimy się ze sobą kłopotami. Z tego, co wiem, Carvajal być może istotnie widzi przyszłość. Ale takiemu racjonaliście jak ja trudno jest pogodzić się z tą myślą.

— A jeśli to prawda, to co radzisz robić?

— Zakładając, że to prawda, uważam, że byłoby rozsądnie, gdybyś nie czynił nic, co mogłoby zniechęcić Carvajala. Zakładając, że to prawda. Zakładając, że to prawda, wydojenie z niego dalszych informacji leży w naszym najlepiej pojętym interesie. Dlatego nie powinieneś ryzykować zerwania z nim stosunków z tak banalnego powodu, jak konsekwencje jednego przemówienia.

— Ja też tak myślę — skinąłem głową. — A więc nie wspomnisz Quinnowi, co powinien, a czego nie powinien mówić na tej uroczystości bankowej?

— Oczywiście, że nie.

Lombroso odprowadził mnie ku drzwiom. Trząsłem się, pociłem i, jak mi się zdaje, toczyłem wokół dzikim wzrokiem. Nie mogłem się także zamknąć:

— I nie naopowiadasz ludziom, że tracę zmysły, Bob? Bo ich nie tracę. Znajduję się być może na krawędzi niesłychanego przełomu świadomości, ale nie wariuję. Naprawdę nie wariuję — powiedziałem to tak gwałtownie, że moje słowa wydały się nieprzekonywające nawet mnie samemu.

— Sądzę, że przydałby ci się krótki urlop. Ale nie, nie będę rozpowszechniał plotek, że grozi ci pobyt w domu bez klamek.

— Dziękuję ci, Bob.

— To ja dziękuję, że przyszedłeś do mnie.

— Nie miałem nikogo innego.

— Wszystko się jakoś ułoży — powiedział pocieszająco Lombroso. — Nie martw się o Quinna. Sprawdzę, czy burmistrz rzeczywiście wchodzi w konflikt z panią Goldstein i panem Rosenblumetn. Ty także możesz spróbować ankiet w swoim departamencie. — Lombroso uścisnął mi dłoń. — Odpocznij trochę, Lew. Odpocznij.

21

W ten sposób przyczyniłem się do spełnienia proroctwa, chociaż mogłem je udaremnić. A może jednak nie? Odmówiłem wystawienia lodowatego, nieugiętego determinizmu Carvajala na próbę. Wykonałem coś, co nazywano za moich chłopięcych lat unikiem. Quinn wygłosi przemówienie podczas uroczystości. Będzie sobie stroił głupie żarty z Izraela. Pani Goldstein zacznie szemrać; pan Rosenblum przeklinać. Burmistrz narobi sobie niepotrzebnych wrogów; „Times” zdobędzie soczysty materiał dziennikarski; będziemy musieli zająć się naprawą szkód politycznych; raz jeszcze potwierdzona zostanie słuszność stanowiska Carvajala. Powiecie, że tak łatwo byłoby mi zainterweniować. Czemu nie poddać systemu próbie? Sprawdzić blef Carvajala. Sprawdzić jego przekonanie, że widziana raz, choćby przez mgnienie oka, przyszłość — jest jak wyryta na kamiennych tablicach. Cóż, nie uczyniłem tego. Miałem szansę i obawiałem się ją wykorzystać, jak gdybym w jakiś sekretny sposób wiedział, że gwiazdy zejdą z orbit i wpadną w chaos, jeżeli wmieszam się w przebieg wydarzeń. Poddałem się więc rzekomej nieuchronności tego wszystkiego właściwie bez walki. Czy jednak można mówić, że podporządkowałem się łatwo? Czy kiedykolwiek miałem prawdziwą swobodę działania? Czy moja kapitulacja nie była także częścią wiecznego, niezmiennego scenariusza?

22

Każdy posiada dar”, powiedział mi Carvajal. „Ale tylko nieliczni umieją go wykorzystać”. Mówił też, że kiedyś sam będę mógł widzieć przyszłe zdarzenia. Nie: może, ale: na pewno.

Czyżby chciał rozbudzić we mnie dar?

Myśl ta przerażała i wzruszała mnie zarazem. Patrzeć w przyszłość, uwolnić się od ciosów losowości i zaskoczenia, wykroczyć poza dziurawe niedokładności metody stochastycznej i osiągnąć absolutną pewność — och, tak, tak, tak, jakie to cudowne, lecz jednocześnie jakie zatrważające! Otworzyć z rozmachem ciemne drzwi, spoglądać na przyczajone na torze czasu cuda i tajemnice…

Górnik wychodził z domu do pracy,

Kiedy usłyszał krzyk swej córeczki.

Podszedł do łóżka dziecka i usłyszał:

Tatusiu, śnił mi się taki sen.

Zatrważające, ponieważ wiedziałem, że mógłbym zobaczyć coś, czego nie chciałem zobaczyć, coś, co wstrząsnęłoby mną i wyczerpało mnie tak, jak Carvajalem wstrząsnęła i wyczerpała go wiedza o okolicznościach własnej śmierci. Cudowne, ponieważ widzieć oznaczało ucieczkę od chaosu nieznanego, ostateczne osiągnięcie w pełni ustrukturowanego, zdeterminowanego życia, za którym tęskniłem od chwili porzucenia młodzieńczego nihilizmu na rzecz filozofii przyczynowości.

Tatusiu, proszę, dziś do kopalni nie idź,

Bo sny sprawdzają się często.

Tatuniu, tatuniu, nie odchodź.

Bo żyć bez ciebie nie mogę.

Lecz jeśli Carvajal naprawdę znał sposób ożywienia drzemiącego we mnie daru wizjonerstwa, to poprzysiągłem sobie, że będę dysponował nim inaczej, że nie pozwolę uczynić z siebie pokurczonego odludka, nie będę się biernie kłaniał rozkazom jakiegoś niewidzialnego dramaturga i nie zgodzę się zostać marionetką, jak Carvajal. Nie, ja będę używał daru aktywnie; zastosuję go do kształtowania i reżyserowania biegu historii, i na ile będzie to możliwe, wykorzystam swą niezwykłą wiedzę do prowadzenia, sterowania oraz zmieniania struktury człowieczych zdarzeń.

Och, śniłam, że cała kopalnia w płomieniach stoi,

I ludzie wszyscy walczą o życie.

Potem scena się zmieniła i u wylotu kopalni

Zebrały się żony i ukochane górników.

Carvajal twierdził, że reżyserowanie i kształtowanie przyszłości jest niemożliwe. Być może dla niego. Ale czy mnie także skrępują jego ograniczenia? Nawet jeśli przyszłość jest stała i niezmienna, to wiedzę o niej można i tak wykorzystać do złagodzenia ciosów, do kierowania energią, tworzenia nowych struktur na gruzach starych. Spróbuję. Naucz mnie widzieć, Martinie Carvajal, i pozwól mi spróbować!

Tatusiu, nie pracuj dziś w kopalni,

Bo sny sprawdzają się często.

Tatuniu, tatuniu, nie odchodź,

Bo żyć bez ciebie nie mogę.

23

Pod koniec czerwca Sundara zniknęła na pięć dni, nie zostawiając żadnej wiadomości. Nie zawiadomiłem policji. Kiedy wróciła i nie raczyła udzielić mi wyjaśnień, nie zapytałem nawet, gdzie była. Znowu w Bombaju, na Tierra del Fuego[39], w Kapsztadzie, Bangkoku — było mi wszystko jedno. Stawałem się dobrym Transgresyjnym mężem. Być może spędziła całe pięć dni leżąc krzyżem na ołtarzu w lokalnej siedzibie Wyznania, jeżeli oni w ogóle mają jakieś ołtarze; a może pracowała w tym czasie w burdelu na Bronxie. Nie wiedziałem i nie chciałem, żeby mnie to obchodziło. Straciliśmy ze sobą kontakt, ramię przy ramieniu ślizgaliśmy się po cienkim lodzie nie patrząc na siebie, nie wymieniając ani jednego słowa, szybując w milczeniu ku nieznanemu i niebezpiecznemu przeznaczeniu. Nocą i dniem, dniem i nocą Sundara poświęcała swoje siły rytuałom Wyznania. Co ci to daje — chciałem ją zapytać. Co to dla ciebie znaczy? Ale nie zapytałem. Pewnego kleistego, lipcowego wieczoru wróciła późno do domu, skończywszy Bóg wie jakie zajęcia w mieście. Ubrana była w przezroczyste, turkusowe sań, które oblepiało jej wilgotne ciało z taką zmysłowością, że w purytańskim New Delhi dostałaby dziesięć lat wiezienia za publiczną nieobyczajność. Podeszła do mnie, położyła mi ręce na ramionach, westchnęła i przytuliła się tak, że poczułem ciepło jej ciała. Zadrżałem i napotkałem jej wzrok, a w ciemnych lśniących oczach Sundary widniało spojrzenie cierpienia, utraty i żalu, okropne spojrzenie bolesnego smutku. I wtedy, jak gdybym czytał jej myśli, usłyszałem głos: „Powiedz tylko słowo, Lew, tylko jedno słowo, a zerwę z nimi i wszystko będzie między nami tak jak dawniej”. Wiem, że to właśnie mówiły mi jej oczy. Ale nie wypowiedziałem tego słowa. Dlaczego milczałem? Ponieważ podejrzewałem, że Sundara wypróbowuje na mnie kolejne bezsensowne ćwiczenie Transgresji, że bawi się ze mną, aby powiedzieć później: „Naprawdę myślałeś, że mówię poważnie?” A może dlatego, że gdzieś głęboko w duszy nie chciałem wcale, żeby zboczyła z raz obranego dla siebie kursu?

24

Quinn przysłał po mnie na dzień przed uroczystością w gmachu Banku Kuwejckiego. Kiedy wszedłem, stał na środku swojego gabinetu. Był to bezbarwny, ponuro funkcjonalny pokój, nie przypominający w niczym straszliwego sanktuarium Lombroso (ciemne, niezgrabne, miejskie meble i portrety poprzednich burmistrzów na ścianach), dzisiaj jednak świecił w nim upiorny blask jasności. Wpadający przez okno strumień światła spowijał Quinna od tyłu oślepiającym, złotym nimbem, i wydawało się, że Paul promieniuje mocą, autorytetem oraz stanowczością, emitując silniejszą falę światła niż ta, którą przyjmował. Półtora roku pracy na stanowisku burmistrza Nowego Jorku odcisnęło na nim swoje piętno: sieć drobnych zmarszczek wokół oczu była głębsza aniżeli w dniu inauguracji, jasne włosy straciły nieco blask, a masywne ramiona pochyliły się nieznacznie ku przodowi, jak gdyby uginał się pod jakimś niesłychanym ciężarem. Przez większość tego nerwowego, wilgotnego lata Quinn zdawał się być zmęczony i drażliwy, a choć miał dopiero trzydzieści dziewięć lat, wyglądał czasami o wiele starzej. Ale teraz wszystko to zniknęło. Jego obecność wypełniała pokój. Powrócił mu dawny wigor.

— Pamiętasz, jak mniej więcej miesiąc temu powiedziałeś mi, że tworzą się nowe układy i że wkrótce będziesz mógł przedstawić mi prognozę na przyszły rok? — zapytał Quinn.

— Jasne. Aleja…

— Czekaj. Pojawiają się nowe czynniki, jednak nie masz jeszcze do nich wszystkich dostępu. Chcę ci je podać, żebyś mógł je uwzględnić w swojej syntezie, Lew.

— Co to za czynniki?

— Zamierzam ubiegać się o prezydenturę.

Zdołałem się odezwać dopiero po długiej, niezręcznej pauzie:

— Chciałbyś startować w przyszłym roku?

— W przyszłym roku nie mam najmniejszych szans — odparł spokojnie. — Chyba się ze mną zgodzisz?

— Tak, ale…

— Nie ma żadnego ale. Nominację na rok 2000 uzyskają Kane i Socorro. Nie potrzebuję twoich zdolności prognostycznych, żeby zdawać sobie z tego sprawę. Mają już w kieszeni wystarczającą liczbę delegatów na zdobycie nominacji w pierwszym głosowaniu. Potem, za rok, licząc od listopada, zmierzą się z Mortonsonem i dostaną lanie. Uważam, że Mortonson odniesie miażdżące zwycięstwo, najwyższe od czasu wyboru Nixona w 1972 roku, bez względu na to, kto wystartuje przeciwko niemu.

— Jestem tego samego zdania.

— Dlatego mówię o roku 2004. Mortonson nie będzie mógł się ubiegać o kolejną kadencję, a republikanie nie mają nikogo innego takiego formatu. Ktokolwiek złapie zatem nominację z ramienia Nowych Demokratów, zostanie prezydentem, prawda?

— Prawda, Paul.

— Kane nie dostanie drugiej szansy. Jak każdy, kto poniósł już raz klęskę polityczną. Kto pozostaje? Keats? Będzie miał wtedy ponad sześćdziesiąt lat. Pownell? Nie ma dość sił. Zapomną o nim. Randolph? Nie wydaje mi się, żeby wysoko zaszedł. Ktoś może wyznaczyć go najwyżej na wiceprezydenta.

— Jest jeszcze Socorro — zauważyłem.

— Tak, Socorro. Jeżeli podczas przyszłorocznej kampanii dobrze rozegra karty, nie straci twarzy bez względu na wysokość porażki. Tak jak Muskie w 1968[40] i Shriver w 1972[41]. Wiele myślałem tego lata o Socorro, Lew. Wiedziałem, że od czasu śmierci Leydeckera wznosi się niczym rakieta. Dlatego zdecydowałem się odrzucić wątpliwości i pchać się po nominację tak wcześnie. Muszę ubiec Socorro. Bo jeśli otrzyma nominację w 2004, to wygra, a jeśli wygra, zostanie prezydentem na dwie kadencje, co zepchnie mnie na boczny tor aż do 2012 roku. — Rzucił mi swoje słynne quinnowskie spojrzenie, przeszywając mnie wzrokiem tak, że o mało nie zacząłem zwijać się z bólu. — W 2012 roku będę miał pięćdziesiąt jeden lat, Lew. Nie chcę czekać tak długo. Potencjalny kandydat może okropnie uschnąć, jeżeli pozostanie niczym owoc na gałęzi przez dwanaście lat, czekając na swoją kolej. Co o tym myślisz?

— Myślę, że twoja prognoza jest całkowicie poprawna — powiedziałem.

Quinn skinął głową:

— W porządku. Oto rozkład zajęć, nad którym pracowaliśmy z Haigiem przez kilka ostatnich dni. Resztę 1999 roku i połowę roku przyszłego spędzimy kładąc po prostu fundamenty. Wygłoszę parę przemówień w całym kraju, poznam bliżej wielkich przywódców partyjnych, zaprzyjaźnię się z mnóstwem płotek z miejskich okręgów wyborczych, które staną się grubymi rybami za cztery lata. W przyszłym roku po nominacji Kane’a i Socorro będę prowadził na ich rzecz ogólnokrajową kampanię wyborczą, kładąc szczególny nacisk na Północny Wschód. Stanę na głowie, żeby oddać im stan Nowy Jork. Co za różnica, do cholery, skoro zdobędą sześć lub siedem uprzemysłowionych stanów. Mogą sobie wziąć i mój, jeżeli mam wyglądać na dynamicznego przywódcę; Mortonson i tak zniszczy ich na Południu i w pasie centralnych stanów rolniczych. W 2001 roku przyczaję się i skupię na ponownych wyborach burmistrzowskich, ale później na nowo podejmę przemówienia na terenie całego kraju i po wyborach do Kongresu w 2002 zgłoszę swoją kandydaturę na prezydenta. Da mi to cały rok 2003 i pół czwartego, żeby zjednać sobie delegatów, a kiedy nadejdą prawybory, będę już pewny zdobycia nominacji. Co ty na to?

— Podoba mi się Paul. Bardzo mi się podoba.

— Dobrze. Będziesz moją prawą ręką. Chcę, żebyś poświęcił cały swój czas na analizowanie i przewidywanie rozwoju krajowych struktur politycznych, żebyś mógł na tej podstawie opracować plan gry w ramach większej konstrukcji, którą przed chwilą nakreśliłem. Porzuć drobne, lokalne sprawy i te wszystkie nowojorskie bzdury. Mardikian da sobie radę z moją burmistrzowską kampanią wyborczą bez większej pomocy. Ty szukaj obrazu globalnego, mów mi, czego chcą mieszkańcy Ohio, Hawajów i Nebraski, mów mi, czego będą prawdopodobnie chcieć za cztery lata. Zostaniesz człowiekiem, który zrobi ze mnie prezydenta, Lew.

— Jak jasna cholera — powiedziałem.

— Zostaniesz moimi oczami widzącymi przyszłość.

— Wiesz, że tak będzie, stary. Przybiliśmy piątkę.

— Naprzód, ku 2004! — zawołał Quinn.

— Na Waszyngton! — ryknąłem.

Była to głupia chwila, choć także wzruszająca. Oto żywa historia maszerująca na Biały Dom: niosę w pierwszym szeregu flagę i biję w bęben. Emocje poniosły mnie tak dalece, że o mało nie powiedziałem Quinnowi, by zrezygnował z wystąpienia na uroczystości otwarcia Banku Kuwejckiego. Ale zaraz wydało mi się, że w pyłkach kurzu strumienia światła wpadającego przez okno widzę unoszącą się twarz Carvajala o smutnych oczach i wtedy przyszedłem do siebie. Nie powiedziałem więc nic. Quinn wygłosił mowę i oczywiście wygłupił się do cna kilkoma rozwlekłymi dowcipasami na temat sytuacji politycznej na Bliskim Wschodzie. („Słyszałem, że w zeszłym tygodniu król Abdullah i premier Eleazar grali w pokera w kasynie w Eilat. Król postawił trzy wielbłądy oraz szyb naftowy, premier przebił go stawiając pięć świń i okręt podwodny, więc król…” — Nie, to naprawdę zbyt głupie, żeby nadawało się do powtórzenia.) Oczywiście wystąpienie Quinna pojawiło się tego wieczoru we wszystkich stacjach telewizyjnych, a następnego dnia Ratusz Miejski zalały gniewne telegramy. Mardikian zadzwonił do mnie z wiadomością, że gmach Ratusza pikietują: B’nai B’rith, Zjednoczona Apelacja Żydowska, Żydowska Liga Obrony i cała drużyna Domu Dawida. Pojechałem tam, ja, goj, prześlizgując się przez tłum wzburzonych Hebrajczyków i pragnąc przeprosić cały kosmos, że dopuściłem do tego wszystkiego przez swoje milczenie. Byli tam również Lombroso i burmistrz. Wymieniliśmy spojrzenia. Triumfowałem — czyż Carvajal nie przewidział dokładnie całego incydentu? Czułem się jednak także onieśmielony i przestraszony. Lombroso mrugał do mnie okiem, co mogło oznaczać kilkanaście różnych rzeczy, ale co wziąłem jednak za dowód zaufania i przebaczenia.

Quinn nie wyglądał na zaniepokojonego. Nonszalancko trącił stopą ogromną skrzynię telegramów i oznajmił kwaśno:

— I tak ruszamy w pościg za amerykańskim wyborcą. Nienadzwyczajny początek, co, chłopie?

— Nie martw się — odpowiedziałem z wkradającym się w mój głos harcerskim zapałem. — Coś takiego nie przydarzy się nam już nigdy więcej.

25

Zadzwoniłem do Carvajala: — Musze z tobą porozmawiać — powiedziałem. Spotkaliśmy się na Hudson Promenadę przy Dziesiątej Ulicy. Pogoda była złowieszcza, posępna, wilgotna i ciepła; niebo groziło zielonkawą żółcią, wysoko nad New Jersey kłębiły się burzowe chmury o czarnych konturach, a wszystko przenikała atmosfera zbliżającej się apokalipsy. Promienie wściekłego, odbarwionego słońca, raczej szaroniebieskiego niż złotego, przepalały filtrującą warstwę mrocznych obłoków, wiszących na niebie niczym pognieciony koc. Niedorzeczna pogoda, pogoda operowa, hałaśliwe, przerysowane tło dla naszej rozmowy.

Oczy Carvajala lśniły nienaturalnym blaskiem. Wydawał mi się dzisiaj wyższy i odmłodniały, tańczył niemal wzdłuż promenady na palcach. Dlaczego zawsze pomiędzy naszymi kolejnymi spotkaniami odzyskiwał siły?

— No, co tam? — zagadnął.

— Chcę umieć widzieć.

— No to widź. Ja cię nie powstrzymuję, prawda?

— Bądź poważny — poprosiłem.

— Zawsze jestem poważny. Jak mogę ci pomóc?

— Naucz mnie tego.

— Czy kiedykolwiek mówiłem ci, że tego można nauczyć?

— Powiedziałeś, że wszyscy posiadamy dar, ale tylko nieliczni umieją z niego korzystać. Doskonale. Pokaż mi więc, jak z niego korzystać.

— Tego można się chyba nauczyć samemu, ale nie nauczyć innych — powiedział Carvajal.

— Proszę cię.

— Skąd ten nagły pośpiech?

— Jestem potrzebny Quinnowi — odparłem żałośnie. — Chcę mu pomóc. Żeby został prezydentem.

— No i co z tego?

— Chcę mu pomóc. Muszę widzieć.

— Przecież ty tak trafnie przewidujesz bieg wypadków, Lew!

— To za mało. Za mało.

Nad Hobokenem rozległ się grzmot. Zimny, wilgotny wiatr z zachodu zawirował zakrzepłymi chmurami. Scenografia przyrody stawała się komicznie, groteskowo przerysowana.

— Przypuśćmy, że zażądam, żebyś powierzył mi całkowitą kontrolę nad swoim życiem — powiedział Carvajal. — Przypuśćmy, że cię poproszę, żebyś pozwolił mi podejmować za ciebie wszystkie decyzje, pozwolił mi podporządkować twoje działanie moim poleceniom i bez zastrzeżeń złożył swoje istnienie w moje ręce. Jeżeli to zrobisz, to powiedziałbym, że jest pewna szansa, iż nauczysz się widzieć. Tylko szansa. Co byś mi odpowiedział?

— Że umowa stoi.

— Widzenie może okazać się wcale nie takie cudowne, jak ci się wydaje. W tej chwili traktujesz je jako magiczny klucz do wszystkiego. Ale co będzie, jeżeli stanie się dla ciebie tylko ciężarem i przeszkodą? Jeżeli okaże się przekleństwem?

— Nie sądzę, żeby tak było.

— Skąd możesz wiedzieć?

— Takie zdolności to ogromna, pozytywna moc. Nie wydaje mi się, żeby mogła przynieść mi coś innego prócz korzyści. Widzę jej potencjalnie negatywną stronę, oczywiście, ale… żeby zaraz przekleństwo? Nie.

— A jeśli tak jednak jest?

Wzruszyłem ramionami: — Zaryzykuję. Czy dla ciebie jasnowidzenie okazało się przekleństwem?

Carvajal spojrzał na mnie, szukając wzrokiem moich oczu. Byłby to odpowiedni moment, żeby na niebie zatrzeszczała błyskawica, werble straszliwych grzmotów przetoczyły się w górę i w dół rzeki Hudson, a strugi ulewnego deszczu zaczęły chłostać promenadę. Nic takiego jednak się nie stało. Nieoczekiwanie chmury wiszące dokładnie nad naszymi głowami rozstąpiły się i groźne zwiastuny burzy spowiło delikatne, żółte światło słońca. Tyle, jeśli chodzi o przyrodę jako scenografa.

— Tak — odpowiedział cicho Carvajal. — Przekleństwo. Tak, nade wszystko przekleństwo, przekleństwo.

— Nie wierzę ci.

— A co mnie to obchodzi?

— Jeżeli nawet jasnowidzenie było dla ciebie przekleństwem, to nie wydaje mi się, żeby musiało stanowić przekleństwo dla mnie.

— Przemawia przez ciebie ogromna odwaga, Lew. Albo ogromna głupota.

— Jedno i drugie. Pomimo to chcę widzieć.

— Jesteś gotów stać się moim uczniem? Dziwne, rażące określenie.

— Na czym miałoby to polegać?

— Już ci mówiłem. Musisz poddać mi się, nie zadając żadnych pytań i bez gwarancji sukcesu.

— W jaki sposób pomoże mi to widzieć?

— Nie zadając żadnych pytań — powiedział. — Po prostu poddaj mi się, Lew.

— Zgoda.

W górze zajaśniała błyskawica. Niebiosa otworzyły się i z nieprawdopodobną wściekłością runęła na nas niemiłosiernie szalona ulewa.

26

Minęło półtora dnia. — Najgorsze z tego wszystkiego jest widzenie własnej śmierci — powiedział Carvajal. — Ten moment, w którym uchodzi z ciebie życie. Nie — kiedy naprawdę umierasz, lecz kiedy musisz to zobaczyć.

— Czy to właśnie miałeś na myśli, mówiąc o przekleństwie?

— Tak, to właśnie jest przekleństwo. To ono mnie zabiło, Lew, na długo przed moją rzeczywistą śmiercią. Miałem prawie trzydzieści lat, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy. Od tamtej pory widziałem to już wiele razy. Znam datę, godzinę, miejsce i okoliczności. Wciąż przeżywałem ją na nowo: początek, środek, koniec, ciemność, ciszę. A gdy zobaczyłem ją raz, życie stało się dla mnie czymś w rodzaju przedstawienia teatru marionetek. Niczym więcej.

— Co było najgorsze? — spytałem. — Wiedzieć: kiedy, czy wiedzieć: gdzie?

— Po prostu wiedzieć.

— Wiedzieć, że w ogóle umrzesz?

— Tak.

— Nie rozumiem. Widzieć swoją śmierć, oglądać własny koniec jak na filmie to z pewnością wstrząs, ale trudno tu chyba mówić o wielkiej niespodziance, prawda? Śmierć jest przecież nieunikniona i wiemy o tym wszyscy od dzieciństwa.

— Doprawdy?

— Oczywiście, że tak.

— Czy myślisz, że umrzesz, Lew? Zatrzepotałem kilkakrotnie powiekami: — Naturalnie.

— Jesteś tego całkowicie pewien?

— Nie rozumiem. Sugerujesz, że żyję złudzeniem nieśmiertelności?

Carvajal uśmiechnął się uroczyście.

— Każdy nim żyje, Lew. Jesteś małym chłopcem, zdycha ci złota rybka albo pies, a ty powiadasz: no cóż, rybki nie żyją długo i psy nie żyją długo; i w ten sposób odpędzasz swoje pierwsze doświadczenie śmierci. Ciebie to nie dotyczy. Mieszkający po sąsiedzku kolega spada z roweru druzgocząc sobie czaszkę, a ty powiadasz: no cóż, wypadki się zdarzają, ale niczego jednak nie dowodzą; są ludzie bardziej nieostrożni od innych, a ja zaliczam się do tych ostrożnych. Umiera twoja babcia. Powiadasz, że była stara i chorowała od lat, roztyła się, wychowywała się w czasach, gdy profilaktyka była wciąż jeszcze prymitywna, nie wiedziała, jak dbać o swoje ciało. Mnie się to nie przytrafi, powiadasz. Mnie się to nie przytrafi.

— Moi rodzice nie żyją. Umarła moja siostra. Miałem kiedyś żółwia, i zdechł. Śmierć nie jest w moim życiu czymś odległym i nierzeczywistym. Nie, Carvajal, wierzę w śmierć. Przyjmuję do wiadomości fakt śmierci. Wiem, że umrę.

— Nie wiesz. Tak naprawdę nie wiesz.

— Jak możesz mówić coś takiego?

— Znam ludzi. Wiem, jaki ja byłem, zanim zobaczyłem swoją śmierć, i jaki stałem się potem. Tylko nieliczni tego doświadczyli i tylko nieliczni zmienili się tak, jak ja się zmieniłem. A może takich jak ja w ogóle nigdy jeszcze nie było. Posłuchaj mnie, Lew. Nikt nie wierzy szczerze i głęboko, że umrze, cokolwiek o tym myślisz. Być może godzisz się z tym tu, na powierzchni, ale nie akceptujesz śmierci na poziomie komórkowym, na poziomie metabolizmu i mitozy. Twoje serce nie zwolniło ani na chwilę przez trzydzieści parę lat i wie, że nigdy nie zwolni. Twoje ciało pracuje wesoło jak trzyzmianowa fabryka, wytwarzająca przez dwadzieścia cztery godziny na dobę krwinki, limfę, nasienie oraz ślinę, i z punktu widzenia twego ciała będzie tak zawsze. Twój mózg uważa się za centrum wielkiego dramatu, którego gwiazdą jest Lew Nichols; wszechświat to zwyczajny magazyn rekwizytów, wszystko, co się dookoła dzieje, dzieje się wokół ciebie, w stosunku do c i e b i e, ty jesteś jego osią i punktem oparcia, i jeśli na przykład idziesz na czyjś ślub, to tytuł tej sceny nie brzmi „Dick i Judy biorą ślub”, lecz „Lew idzie na wesele”; jeżeli wybiorą jakiegoś prezydenta, to wcale nie jest tak, że „Paul Quinn zostaje prezydentem”, tylko „Lew przeżywa wybór Paula Quinna”, a jeśli wybucha gwiazda, to nagłówek nie głosi „Betelgeuse przemieniona w nową”, lecz „Wszechświat Lew traci gwiazdę”, i tak dalej i dalej, wszyscy tak samo, każdy jest bohaterem wielkiego dramatu istnienia; w swojej wyobraźni Dick i Judy grają główne role, podobnie Paul Quinn, może nawet Betelgeuse, i wszyscy wiecie, że gdybyście mieli umrzeć, to cały kosmos zgasłby jak zdmuchnięta świeca, a ponieważ nie jest to możliwe, zatem nie umrzecie. Każdy wie, że jest wyjątkiem. Że swoim życiem spaja cały ten kram. Inni to co innego, zdajesz sobie sprawę, że o n i umrą; oczywiście, oni są detalami, noszą halabardy, scenariusz wymaga, aby po drodze znikali — oni, ale nie ty, o nie, nie ty! Czy nie jest tak naprawdę, Lew, gdzieś w zakamarkach twojej duszy, w głębi tych tajemnych sfer, które odwiedzasz tylko od czasu do czasu? Musiałem się uśmiechnąć. — Może i tak. Ale…

— Tak jest. W każdym przypadku. Tak było ze mną. Cóż, ludzie umierają, Lew. Niektórzy umierają w wieku lat dwudziestu, inni stu dwudziestu, ale śmierć jest zawsze niespodzianką. Stoją i widzą, jak otwiera się przed nimi ogromna czerń, a kiedy wchodzą w powstałą szczelinę, powiadają „Mój Boże, a jednak się myliłem, nawet mnie się to przytrafi, nawet mnie!” Cóż to za wstrząs, cóż za okropny cios wymierzony w ego, dowiedzieć się, że nie jesteś wcale wyjątkiem, za jaki się uważałeś. Lecz zanim nadejdzie ta chwila, dodajesz sobie otuchy czepiając się myśli, że może jakoś uda ci się prześlizgnąć, że może zostaniesz zwolniony ze spełnienia swego ostatniego obowiązku. Wszyscy żyjemy o tych resztkach otuchy, Lew. Wszyscy, z wyjątkiem mnie.

— Widzenie śmierci okazało się dla ciebie aż tak straszne?

— Zniszczyło mnie. Pozbawiło mnie tej wielkiej iluzji, tajemnej nadziei na nieśmiertelność, która pozwala nam istnieć. Oczywiście musiałem nadal żyć przez jakieś trzydzieści lat, ponieważ widziałem, że to się stanie, gdy będę już starym człowiekiem. Ale owa świadomość wzniosła mur wokół mojego życia, wytyczyła mu granice, przystawiła na nim niezniszczalną pieczęć. Ledwie przestałem być chłopcem, a poznałem już podsumowanie, kropkę stojącą na końcu zdania. Nie mogłem tak jak inni liczyć na żywot wieczny. Miałem przed sobą zaledwie dalszych trzydzieści parę lat. Życie kurczy się pod wpływem tej wiedzy, Lew. Ogranicza możliwości wyboru.

— Niełatwo mi zrozumieć, dlaczego skutki muszą być właśnie takie.

— Kiedyś to wreszcie zrozumiesz.

— Może gdy ja zobaczę swoją śmierć, wszystko będzie inaczej.

— Ach! — zawołał Carvajal. — Każdemu się przecież wydaje, że to on właśnie stanowi wyjątek!

27

Kiedy spotkaliśmy się następnym razem, powiedział mi, w jakich okolicznościach nadejdzie jego śmierć. Twierdził, że pozostało mu mniej niż rok życia. Miało się to stać wiosną 2000 roku, między dziesiątym kwietnia i dwudziestym piątym maja; Carvajal utrzymywał, że zna dokładnie dzień, a nawet godzinę, ale w żaden sposób nie chciał określić bliżej tej daty.

— Dlaczego miałbyś zatajać przede mną taką informację? — spytałem.

— Bo nie mam ochoty, żebyś nękał mnie swoimi lękami i przypuszczeniami — odpowiedział Carvajal bez ogródek. — Nie chcę, żebyś mnie odwiedził mając świadomość, że to ten dzień, i żebyś przyjechał pełen niepotrzebnego, emocjonalnego pomieszania.

— Będę przy tym? — spytałem zdumiony.

— Oczywiście.

— Powiesz mi przynajmniej, gdzie to się stanie?

— W moim mieszkaniu — odrzekł. — Będziemy prowadzić dyskusję wokół pewnego problemu, który będzie cię wówczas niepokoił. Zadzwoni dzwonek do drzwi. Otworzę i do mieszkania wtargnie uzbrojony, rudowłosy mężczyzna, który…

— Zaczekaj chwilę. Mówiłeś kiedyś, że w tej okolicy nikt nigdy cię nie napastował i nigdy nie będzie.

— Nikt z mieszkańców — powiedział Carvajal. — Ten człowiek będzie obcy. Otrzymał mój adres przez pomyłkę — pomylił mieszkania — i spodziewa się, że czeka tu na niego transport narkotyków dla wąchaczy.Powiem mu, że nie mam żadnych, narkotyków, ale on mi nie uwierzy; pomyśli, że jestem oszustem, stanie się agresywny, będzie mi groził i wymachiwał bronią.

— A co ja będę robił w tym czasie?

— Będziesz się przyglądał.

— Przyglądał? Będę tak po prostu stał z założonymi rękami jak obojętny widz?

— Będziesz się tylko przyglądał — powiedział Carvajal. — Jak obojętny widz. — Jego głos brzmiał teraz ostro. Jak gdyby wydawał mi rozkaz: Nic nie uczynisz podczas trwania tej sceny. Pod żadnym pozorem nie weźmiesz w niej udziału, pozostaniesz z boku jak przypadkowy świadek.

— Mógłbym uderzyć go lampą. Mógłym spróbować wyrwać mu broń.

— Nie zrobisz tego.

— W porządku — powiedziałem. — Co dalej?

— Ktoś puka do drzwi. To jeden z sąsiadów, który usłyszał hałasy i boi się o mnie. Bandyta wpada w panikę. Myśli, że to policja albo konkurencyjny gang. Strzela trzykrotnie; potem wybija okno i ucieka po schodach przeciwpożarowych. Kule trafiają mnie w pierś, w ramię i z boku głowy. Konam około minuty. Nie wypowiadam żadnych ostatnich słów. Ty wychodzisz całkowicie bez szwanku.

— A później?

Carvajal wybuchnął śmiechem — później? Skąd mogę wiedzieć? Mówiłem ci: widzę jak gdyby przez peryskop, który sięga jedynie tej chwili i ani kroku dalej. W tym miejscu moje postrzeganie dobiega kresu.

Jakże spokojnie to mówił!

— Czy właśnie to widziałeś w dniu, w którym jedliśmy lunch w Klubie Kupców i Spedytorów?

— Tak.

— Siedziałeś, patrząc, jak zostajesz zastrzelony, a potem niedbale poprosiłeś o kartę potraw?

— Ta scena nie była dla mnie żadną nowością.

— Jak często ją widziałeś?

— Nie mam pojęcia. Dwadzieścia razy, pięćdziesiąt, może sto. Niczym powracający sen.

— Powracający koszmar.

— Można się do tego przyzwyczaić. Po pierwszych kilkunastu projekcjach ten widok nie niesie już ze sobą szczególnie wielkiego ładunku emocjonalnego.

— Więc to dla ciebie nic więcej tylko film? Stary obraz z Jamesem Cagneyem[42] w kinie nocnym?

— Coś w tym rodzaju — powiedział Carvajal. — Sama scena staje się powoli trywialna, nudna, nieświeża i przewidywalna. Pozostają natomiast jej implikacje, które nie tracą nigdy władzy nade mną, choć pojedyncze szczegóły są już nieważne.

— I ty się z tym godzisz. Gdy przyjdzie czas, nie będziesz próbował zatrzasnąć tamtemu człowiekowi drzwi przed nosem. Nie pozwolisz mi ukryć się za drzwiami i rozbić mu głowy pałką. Nie poprosisz policji, żeby tego dnia przydzieliła ci specjalną ochronę.

— Oczywiście, że nie. Co by to dało?

— Jako eksperyment…

Carvajal zacisnął usta. Był chyba zirytowany moim upartym powrotem do tematu, który wydawał mu się absurdalny.

— To, co widzę, jest tym, co się stanie. Czas na eksperymenty miałem pięćdziesiąt lat temu, ale się nie powiodły. Nie, nie będziemy w nic ingerować, Lew. Ty i ja posłusznie odegramy swoje role. Wiesz, że tak będzie.

28

Podporządkowawszy się nowej władzy, konferowałem z Carvajalem codziennie, czasami nawet kilka razy dziennie, podając mu, zazwyczaj przez telefon, ostatnie zakulisowe informacje polityczne — strategie, projekcje danych i wszystko to, co mogło mieć odległy nawet związek z wprowadzeniem Paula Quinna do Białego Domu. Upychałem owe wiadomości w głowie Carvajala ze względu na efekt peryskopowy: Carvajal nie widział tego, czego w jakiś sposób nie chwytała jego świadomość, a tego, czego nie widział, nie mógł mi przekazać. Właściwie więc telefonowałem sam do siebie, za pośrednictwem Carvajala, po informacje z przyszłości. Bieżące dane były oczywiście bezwartościowe, ponieważ teraźniejszy j a już je przecież znałem; ale to, co powiem mu za miesiąc, mogło okazać się dla mnie ważne dziś, a skoro informacje musiały w jakimś punkcie przeniknąć do wewnątrz systemu, więc otworzyłem im wejście właśnie tutaj, karmiąc Carvajala danymi, które widział wiele miesięcy czy nawet lat temu. W ciągu pozostałego mu jeszcze roku życia Carvajal stał się kopalnią wiadomości na temat przyszłych wydarzeń politycznych. (W zasadzie był nią już wcześniej, ale teraz musiałem iść za ciosem i upewnić się, że otrzyma właściwe informacje, choć obaj wiedzieliśmy, że je otrzyma. Wiążą się z tym wszystkim rozmaite immanentne paradoksy, ale wolałbym nie poświęcać im tutaj zbyt wiele uwagi.)

I tak dzień po dniu Carvajal zwracał mi dane, dotyczące głównie dalekosiężnych losów Quinna. Uzyskane informacje przekazywałem zazwyczaj Haigowi Mardikianowi, chociaż niektóre z nich stawały się domeną George’a Missakiana (kontakty ze środkami masowego przekazu), dane związane z kwestiami finansowymi dostawał Lombroso, a pewne inne sprawy referowałem Quinnowi osobiście. Moje notatki, sporządzane na podstawie wizji Carvajala, wyglądały po tygodniu mniej więcej tak:

Zaprosić komisarza rozw. społ. Spreckelsa na lunch. Wspomnieć o możliw. objęcia urz. sędziego.

Iść na ślub, syna sen. Wilkoma z Mass.

Powiadomić poufnie Con Ed., że nie ma nadziei na zgodę na wybudow. w okol. Flatbush elektrowni termojądrowej.

Brat gubem. — wprowadzić go do władz Trzech Dzielnic. Kwestię nepotyzmu podważyć z góry dowcipami na konf. pras.

Wezwać spik. Zgromadzenia Feinberga i delikatnie go przycisnąć w sprawie ponownej ustawy o połącz, kapsuł pomiędzy NY, Mass. i Conn.

Uporządkować dokumenty: biblioteki, narkotyki, międzystanowa migracja ludności.

Zwiedzić skansen historyczny w okręgu Garment z nowym konsulem generalnym Izraela. Zaprosić także: Leibmana, Berkowitza, pannę Weisbard, rabbiego Dubina i chirurga O’Neilla.

Czasami rozumiałem, dlaczego moje przyszłe j a zalecało Quinnowi dany kierunek działań, lecz niekiedy bywałem nim całkowicie zaskoczony. (Dlaczego na przykład kazałem mu odrzucić zupełnie niewinną propozycje Rady Miejskiej, dotyczącą ponownego otwarcia objętej zakazem parkowania strefy na południe od Canal Street? W jaki sposób miało mu to dopomóc w osiągnięciu stanowiska prezydenta?) Carvajal nie zaoferował żadnej pomocy. Przekazywał nam po prostu wskazówki, które otrzymywał ode mnie osiem czy dziewięć miesięcy w przyszłości. Carvajal musiał umrzeć, nim owe informacje objawią swoje ostateczne implikacje, nie miał wiec pojęcia, jakie mogą powstać za ich sprawą skutki, a ponadto absolutnie go to nie obchodziło. Przekazywał mi wszystko z obcesową obojętnością. Nie wolno mi było zastanawiać się, dlaczego. Postępuj według scenariusza, Lew, postępuj według scenariusza.

Postępowałem według scenariusza.

Moje zastępcze ambicje polityczne zaczynały przybierać charakter boskiej misji: za pomocą daru Carvajala i charyzmy Quinna zdołam przekształcić świat w Lepsze Miejsce o nieokreślonej, idealnej naturze. Czułem, że trzymam w garści pulsujące przewody władzy. Kiedyś uważałem prezydenturę Quinna za cel warty osiągnięcia sam w sobie, teraz zaś stałem się niemal wyznawcą Utopii; planowałem świat, kierowany moją zdolnością widzenia. Manipulacje, układ motywacji i machinacje polityczne traktowałem jako rodzaj służby, prowadzącej do wyższego celu, ku któremu — jak mi się wówczas wydawało — zmierzałem.

Dzień w dzień przekazywałem strumień notatek Quinnowi i jego sługom. Mardikian i burmistrz przypuszczali, że dostarczane przeze mnie wiadomości są rezultatem moich własnych prognoz, produktem moich ankieterów, komputerów i słodkich, przebiegłych szarych komórek. Ponieważ wyniki mych stochastycznych prognoz były od lat niezmiennie znakomite, robili tak, jak im kazałem. Ze ślepym posłuszeństwem. Od czasu do czasu Quinn śmiał się i mówił: „O rany, moim zdaniem, nie ma to żadnego sensu”, a ja odpowiadałem „Zobaczysz, że ma”, i Quinn godził się na wszystko. Lombroso jednak zdawał sobie sprawę, że większość informacji pochodzi w istocie od Carvajala. Nie wspomniał mi jednak o tym ani słowem; o ile wiem, nie rozmawiał również z Quinnem ani z Mardikianem.

Otrzymywałem także od Carvajala polecenia bardziej osobiste.

— Pora, żebyś obciął włosy — oznajmił na początku września.

— Na krótko?

— Na łyso.

— Chcesz, żebym ogolił sobie czaszkę?

— Właśnie.

— Nie — odpowiedziałem. — To głupia moda. Nie znoszę jej.

— Nieważne. Od września byłeś łysy. Zrób to jutro, Lew.

— Nigdy w życiu nie obciąłbym się na pałę — zaoponowałem. — To całkowicie niezgodne z moimi…

— Tak jednak zrobiłeś — powiedział po prostu Carvajal. — Jak możesz się sprzeciwiać?

Nie było sensu się kłócić. Carvajal widział mnie łysego: musiałem iść zatem do fryzjera i obciąć się na zero. Żadnych pytań, powiedział mi kapitan, gdy wstępowałem na pokład: postępuj wyłącznie według scenariusza, chłopcze.

Oddałem się zatem w ręce fryzjera. Wyglądałem jak przerośnięty Erich von Stroheim[43], tylko bez monokla i sztywnego kołnierzyka.

— Wspaniale! — zawołała Sundara. — Przepięknie! Delikatnie pogładziła mnie po szczeciniastej czaszce. Po raz pierwszy od dwóch czy trzech miesięcy przepłynął między nami jakiś prąd. Moja nowa fryzura niezmiernie jej się podobała, uwielbiała ją po prostu. Oczywiście: obciąć się w ten sposób było szaleńczym, Transgresyjnym postępkiem. Był to dla niej znak, że być może będą jeszcze ze mnie ludzie. Otrzymałem także inne polecenia.

— Jedź na weekend do Caracas — powiedział Carvajal. — Wynajmij łódź rybacką. Złapiesz rybę piłę.

— Po co?

— Zrób to — powiedział nieubłaganie.

— Nie widzę żadnego powodu, żeby jechać do…

— Proszę cię, Lew. Jesteś nieznośny.

— Mógłbyś mi to przynajmniej wyjaśnić?

— Nie ma żadnego wyjaśnienia. Musisz jechać do Caracas.

Było to absurdalne, ale pojechałem do Caracas. Wypiłem o kilka margaritas za dużo z paroma nowojorskimi adwokatami, którzy nie wiedzieli, że jestem prawą ręką Quinna, i narzekali na niego dosyć hałaśliwie, opowiadając w kółko o dobrych, starych czasach, gdy Gottfried trzymał motłoch żelazną ręką. Fascynujące. Wynająłem łódź i rzeczywiście złowiłem rybę piłę, niemal łamiąc przy okazji obie ręce w nadgarstkach. Za potworne pieniądze kazałem potem wypchać to cholerne bydlę. Przyszło mi do głowy, że Carvajal i Sundara zmówili się, żeby mnie doprowadzić do szaleństwa lub wpędzić w ramiona najbliższego cenzora Wyznania. (Czy to zresztą nie to samo?) Nie — niemożliwe. Najprawdopodobniej Carvajal udzielił mi po prostu błyskawicznego kursu postępowania według scenariusza. Przyjmuj wszystkie rozkazy, jakie wydaje ci Jutro i nie zadawaj nigdy żadnych pytań.

Przyjmowałem rozkazy.

Zapuściłem brodę. Kupiłem sobie nowe, modne ciuchy. Na Times Square poderwałem pewną markotną szesnastolatkę o krowich piersiach, spoiłem ją koktajlami z rumem na najwyższym piętrze hotelu Hyatt Regency, wynająłem na dwie godziny pokój i spółkowałem z nią ponuro. Spędziłem trzy dni w Columbia Medical Center na badaniach sonopunkturowych jako ochotnik, a kiedy stamtąd wyszedłem, wibrowały mi wszystkie kości. Udałem się do swojej rejonowej kolektury gier liczbowych, postawiłem tysiąc dolarów na 666 i wszystko straciłem, bo tego dnia wygrał numer 667. Po tej historii gorzko poskarżyłem się Carvajalowi.

— Nie przeszkadzają mi rozmaite szaleństwa, ale to zaczyna być kosztowne. Nie mógłbyś mi przynajmniej podać właściwej liczby?

Uśmiechnął się krzywo i powiedział, że przecież podał mi właściwą liczbę. Przypuszczam, że miałem przegrać. Była to chyba część mojego szkolenia. Masochizm egzystencjalny: hazard i zen. W porządku. Nie zadawaj żadnych pytań. Tydzień później Carvajal kazał mi postawić kolejny tysiąc na 333 i wówczas wygrałem nawet niemałą sumę.

Trafiały mi się więc niekiedy odszkodowania.

Postępuj według scenariusza, chłopcze. Nie zadawaj żadnych pytań.

Ubierałem się dziwacznie. Regularnie skrobałem sobie czaszkę. Musiałem cierpieć, ponieważ swędziała mnie broda, ale po jakimś czasie przestałem zwracać na to uwagę. Wysyłałem burmistrza na obiady i kolacje w dziwnym towarzystwie potencjalnie wpływowych polityków. Postępowałem według scenariusza, tak mi dopomóż Bóg.

Na początku października Carvajal powiedział:

— A teraz powinieneś wystąpić o rozwód.

29

„Rozwód” — powiedział Carvajal w rześką, jasnoniebieską, październikową środę, w dniu uschniętych, żółtych, przedwcześnie opadających klonowych liści, tańczących na ostrym, zachodnim wietrze. „Powinieneś wystąpić teraz o rozwód, powinieneś przygotować zakończenie swojego małżeństwa”.

Środa, szósty października 1999 roku, do końca wieku już tylko osiemdziesiąt sześć dni, chyba że jako puryści utrzymujecie — kierując się logiką, a nie emocjami — że nowe stulecie właściwie rozpocznie się dopiero pierwszego stycznia 2001 roku. W każdym razie do zmiany cyfry pozostało osiemdziesiąt sześć dni. „Gdy zmienią się cyfry — powiedział Quinn w swym najsłynniejszym przemówieniu — wytrzyjmy do czysta tablicę i zacznijmy od nowa, pamiętając o błędach przeszłości, ale nie powtarzając ich”. Czy moje małżeństwo z Sundarą należało do błędów przeszłości? „Powinieneś teraz wystąpić o rozwód”, powiedział Carvajal, i w zasadzie nie wydawał mi kategorycznego polecenia, lecz po prostu bezosobowo stwierdzał, co musi obecnie w moim życiu nastąpić. W ten sposób nieugięta, nieunikniona przyszłość pożera nieuchronnie teraźniejszość. Dla Orville’a i Wilbura Wrightów[44] nadszedł czas Kitty Hawk; dla Johna F. Kennedy’ego nadszedł czas Lee Harveya Oswalda; dla Lew i Sundary Nicholsów nadchodził teraz czas rozwodu, majaczącego niczym góra lodowa na horyzoncie nadciągających miesięcy — dlaczego, dlaczego, dlaczego, po co, w jakim celu, por que, pourquoi, warum? Nadal ją kochałem.

Jednak nasze małżeństwo najwyraźniej chorowało przez całe lato, eutanazja zaś stanowiła obecnie prawdopodobnie jedyny ratunek. Wszystko, co mieliśmy, rozwiało się albo popadło w ruinę. Sundara zagubiła się w rytmach i rytuałach Transgresji, oddała się całkowicie jej świętym absurdom, ja zaś pogrążyłem się głęboko w snach o mocach wizjonerskich i chociaż dzieliliśmy mieszkanie i łóżko, to jednak nie dzieliliśmy się niczym więcej. Nasz związek napędzało najsłabsze paliwo, blada benzyna nostalgii, i żyliśmy już tylko siłą rozpędu wspomnień namiętności.

Wydaje mi się, że tego ostatniego lata kochaliśmy się trzykrotnie. Kochaliśmy się! Potworny eufemizm na określenie rżnięcia, nieomal tak fatalny, jak wyrażenie najgorsze ze wszystkich — spaliśmy ze sobą. Nie było miłości w tych trzykrotnych zapasach; pociliśmy się, gnietliśmy pościel, dyszeliśmy, przeżywaliśmy nawet orgazmy, ale kochać się? Uprawiać miłość? Miłość istniała zamknięta we mnie, a może nawet i w niej, zdobyta dużo wcześniej, ukryta w specjalnym schowku, jak wino z premier cru[45], jak odłożony, bezcenny kapitał, i kiedy ciała nasze mocowały się ze sobą podczas tych trzech lepkich, letnich nocy, to w tym momencie wcale jej nie wzbogacaliśmy, lecz korzystaliśmy po prostu z realnego i topniejącego stale konta. Żyliśmy z kapitału.

Trzy razy w ciągu trzech miesięcy. A zaledwie kilkanaście tygodni wcześniej osiągnęliśmy w miłości lepszy wynik niż ten, który powstawał kiedyś w okresie pięciu dni, ale wtedy nie zapadła jeszcze pomiędzy nami tajemnicza, szklana bariera. Była to najprawdopodobniej moja wina: nigdy już teraz jej nie dotykałem, ona zaś, działając być może pod wpływem jakiegoś Transgresyjnego przykazania, zadowalała się nie dotykając mnie. Jej prężne, gwałtowne ciało nie straciło w moich oczach nic ze swego piękna i nie byłem również rozsadzany zazdrością o jakiegoś domniemanego kochanka, bo nawet ów epizod z licencją prostytutki nie miał żadnego wpływu na moje pożądanie, żadnego, absolutnie żadnego. Gdy tylko znajdowała się w moich ramionach, wszystko, nawet to, co mogłaby robić z innymi, przestawało się liczyć. Ale ostatnio wydawało mi się, że seks pomiędzy Sundarą a mną jest nieistotny, niewłaściwy, że jest przestarzałą wymianą w wycofanej już z obiegu walucie. Nie mieliśmy sobie nic do zaoferowania poza ciałami, a ponieważ wszystkie inne poziomy naszego kontaktu zniknęły, więc kontakt cielesny stał się obecnie gorzej niż bezsensowny.

Ostatni raz kochaliśmy się, spaliśmy ze sobą, spółkowaliśmy, pieprzyliśmy się sześć dni przedtem, zanim Carvajal ogłosił wyrok śmierci na nasze małżeństwo. Nie wiedziałem wtedy, że to będzie nasz ostatni raz, choć sądzę, że powinienem, gdybym był choć w połowie tak dobrym prorokiem, jak dobrze byłem opłacany. W jaki jednakże sposób mógłbym uchwycić apokaliptyczne alikwoty i poczucie zapadającej kurtyny. Na niebie nie odzywały się nawet złowieszcze grzmoty. Był to czwartek, trzydziesty września, łagodny wieczór na styku lata i jesieni. Tego dnia wybraliśmy się do miasta ze starymi przyjaciółmi, z licencjonowaną trzyosobową grupą Caldecottów — Timem, Beth i Corinne. Kolację zjedliśmy w Bubble, a potem poszliśmy na przedstawienie gwiezdne. Tim i ja należeliśmy dawniej do tego samego klubu tenisowego i kiedyś wygraliśmy nawet turniej deblistów, co zaowocowało na tyle silnym związkiem, że od tamtej pory stale się widywaliśmy. Tim był długonogi, towarzyski, niezmiernie bogaty oraz całkowicie apolityczny, więc w czasach moich obowiązków w Ratuszu jego towarzystwo sprawiało mi niezwykłą przyjemność. Żadnych spekulacji na temat fanaberii elektoratu, żadnych ukrytych aluzji, mających trafić do Quinna, żadnych twardych analiz aktualnych trendów, tylko śmiech i wesołe zabawy. Za dużo wypiliśmy i wypaliliśmy za dużo kości, potem rozpoczęliśmy pięciodrogowy flirt i przez pewien czas wyglądało na to, że wyląduję w łóżku z jakąś parą z tria Caldecottów, najprawdopodobniej z Timem i złotowłosą Corinne, a Sundara zlegnie z pozostałym członkiem grupy. Jednak w miarę rozwoju wieczornych wydarzeń zacząłem odbierać silne sygnały wysyłane ku mnie przez Sundarę. A kuku! Czy tak się upaliła, że zapomniała, iż jestem tylko jej mężem? Czy folgowała Trangresyjnemu procesowi nieprzewidywalności? A może ostatni raz rżnęliśmy się już tak dawno temu, że wydawałem się jej kuszącą nowością? Nie wiem. I nigdy nie będę wiedział. Ale ciepło jej przelotnych spojrzeń wywołało między nami pulsujący światłem rezonans, który rychło przerodził się w żar i wtedy wesoło i delikatnie przeprosiliśmy Caldecottów i wyszliśmy. Są tak naturalnymi arystokratami wrażliwości, że nie było między nami żadnych urazów, żadnego domniemania niechęci, i pożegnaliśmy się z wdziękiem, rozmawiając o jak najszybszym ponownym spotkaniu, po czym Sundara i ja popędziliśmy do domu. Wciąż rezonując i wciąż pełni żaru.

Nie stało się nic, co mogłoby nam zepsuć nastrój. Zrzuciliśmy ubrania i przysunęliśmy się bliżej siebie. Tego wieczoru zrezygnowaliśmy z wyszukanych rytuałów gry wstępnej rodem z Kamasutry; Sundara była rozpalona, ja też, więc parzyliśmy się po prostu jak zwierzęta. Kiedy w nią wszedłem, wydała dziwne, szybkie i drżące westchnienie, chrapliwy dźwięk, który pozornie zawierał kilka nut jednocześnie, jak dźwięk jednego z tych hinduskich instrumentów, strojonych tylko w tonacjach minorowych i wydających smutne, brzęczące zlepki modalnych tonów. Być może wiedziała, że to już ostatnie połączenie naszych ciał. Poruszałem się nad nią mając pewność, że ten stosunek nikomu nie może przynieść szkody; jeżeli kiedykolwiek postąpiłem według scenariusza, to właśnie wtedy, bez premedytacji, bez kalkulacji, nie oddzielając swego czynu od świadomości — byłem ruchomym punktem na powierzchni kontinuum; figura i jej podstawa stały się splątane i nierozróżnialne, znakomicie harmonizujące z wibracjami tej chwili. Leżałem na niej ściskając ją w ramionach w klasycznej, zachodniej pozycji, którą w ramach naszego wspólnego, orientalnego repertuaru rzadko przyjmowaliśmy. Czułem, że moje plecy i ramiona są tak mocarne, jak gdyby były z damasceńskiej stali, wytrzymałe niczym najwyżej spolimeryzowany plastik, i kołysałem się w górę i w dół, w górę i w dół, w górę i w dół pewnymi, spokojnymi pchnięciami, unosząc ją jak na wykładanej klejnotami maszynerii ku wciąż wyższym poziomom wrażliwości, dokąd nieprzypadkowo wznosiłem się również i ja. To było perfekcyjne rżnięcie, zrodzone ze zmęczenia, rozpaczy, odurzenia i zakłopotania, rodzaj straceńczej kopulacji. Nie było powodu, dla którego nie miałaby ona trwać do rana. Sundara przywarła do mnie mocno, idealnie dostosowując się do moich ruchów. Kolana podciągnęła niemal na piersi i kiedy przebiegałem palcami po atłasie jej skóry, napotykałem ciągle chłodny metal Transgresyjnego emblematu, który nosiła przywiązany na udzie. Nie zdejmowała go nigdy, nigdy, ale nawet ta blaszka nie zakłóciła naszej doskonałości.

Naturalnie nie był to jednak akt miłosny, a jedynie zawody sportowe. Byliśmy jak dwoje niezrównanych dyskoboli poddanych w tandemie obowiązkowym i koniecznym rytuałom swojej dyscypliny. Co jednak miała z tym wspólnego miłość? Czułem do niej miłość w środku, owszem, rozpaczliwą, głodną miłość, która drapie, drży i kąsa, ale nie było już sposobu, żeby ją wyrazić, ani w łóżku, ani poza nim.

Otrzymaliśmy więc swoje medale olimpijskie, za skoki do wody i ćwiczenia na batucie, za wyciśnięcie trzystu kilogramów i za fantastyczną jazdę figurową, za skok o tyczce i za bieg na czterysta metrów przez płotki; i niedostrzegalnymi gestami i szeptami przybliżaliśmy się wzajemnie do ostatecznej chwili, dotarliśmy tam wreszcie i w nieskończonej przerwie zapadliśmy w źródło stworzenia, aż nieskończona przerwa skończyła się i odpadliśmy od siebie, lepcy, spoceni i całkowicie wyczerpani.

— Czy mógłbyś mi przynieść szklankę wody? — poprosiła po paru minutach Sundara.

I tak się to skończyło.

„Powinieneś wystąpić teraz o rozwód”, powiedział mi sześć dni później Carvajal.

30

Poddaj mi się, taka była umowa, nie zadawaj pytań, nie będzie żadnych gwarancji. Nie zadawaj pytań”. Tym razem musiałem jednak pytać. Carvajal popychał mnie do kroku, którego nie mogłem uczynić nie znając uzasadnienia.

— Obiecałeś nie zadawać pytań — powiedział naburmuszony Carvajal.

— Nie szkodzi. Podasz mi jakieś wyjaśnienie albo rozwiązujemy umowę.

— Mówisz serio?

— Tak.

Próbował przemóc mnie wzrokiem. Lecz jego puste oczy, czasami tak wściekle niezwyciężone, nie onieśmielały mnie teraz. Coś mi mówiło, że powinienem iść naprzód, naciskać go, zarządać informacji o strukturze wydarzeń, w które wkraczałem. Carvajal stawiał opór. Wił się i pocił, twierdził, że owym niestosownym wybuchem niepewności opóźniam swoje szkolenie o całe tygodnie, a może nawet miesiące. „Uwierz — zachęcał — postępuj zgodnie ze scenariuszem, rób, co ci każę, a wszystko będzie dobrze”.

— Nie — powiedziałem. — Kocham ją, i nawet dzisiaj rozwód to dla mnie nie żarty. Nie mogę tego tak po prostu zrobić pod wpływem kaprysu.

— Twoje szkolenie…

— Do diabła z moim szkoleniem. Miałbym porzucić żonę tylko dlatego, że ostatnio nie najlepiej się miedzy nami układa? Zerwanie z Sundarą to nie to samo co zmiana fryzury.

— To jest to samo.

— Co takiego?

— W ostatecznym rozrachunku wszystkie wydarzenia posiadają jednakowe znaczenie — powiedział.

— Nie opowiadaj głupstw — parsknąłem wyzywająco. — Różne działania posiadają różne konsekwencje, Carvajal. To, czy noszę długie czy krótkie włosy, nie może znacząco wpływać na rozgrywające się obok mnie wydarzenia. Małżeństwa jednak płodzą czasami dzieci, dzieci zaś są niepowtarzalnymi konstelacjami genetycznymi, więc dzieci, które spłodziłbym z Sundarą, jeśli przyszłaby nam na to ochota, byłyby inne od dzieci, które moglibyśmy mieć z nowymi partnerami, a różnice… Chryste, jeżeli się rozejdziemy, mogę ożenić się z kimś innym i zostać prapradziadkiem kolejnego Napoleona, a jeśli zostanę z nią, to… W każdym razie jak możesz mówić, że wszystkie wydarzenia posiadają ostatecznie jednakowe znaczenie?

— Bardzo powoli pojmujesz istotę rzeczy — powiedział ze smutkiem Carvajal.

— Co?

— Nie chodziło mi o konsekwencje, tylko o zdarzenia. Wszystkie posiadają to samo znaczenie w swym prawdopodobieństwie, Lew; przez co rozumiem, że istnieje absolutne prawdopodobieństwo zajścia każdego zdarzenia, które ma się wydarzyć…

— Zwyczajna tautologia!

— Tak, ale obaj zajmujemy się tautologiami. Powiadam ci, że widzę, jak rozwodzisz się z Sundarą, tak samo jak widziałem, że obcinasz włosy, a zatem oba te zdarzenia są równie prawdopodobne.

Zamknąłem oczy. Przez dłuższy czas siedziałem nieruchomo.

— Powiedz mi, dlaczego się z nią rozwodzę — odezwałem się w końcu. — Czy nie ma już żadnej nadziei na uratowanie naszego związku? Nie kłócimy się. Nie istnieją między nami poważniejsze nieporozumienia finansowe. Mamy podobne zdanie w wielu sprawach. Straciliśmy z sobą kontakt, owszem, ale to wszystko. Ciążymy po prostu ku innym sferom wpływów. Nie sądzisz, że moglibyśmy się znów porozumieć, gdybyśmy oboje podjęli szczery wysiłek w tym kierunku?

— Tak.

— Więc powinienem może spróbować, zamiast…

— Musiałbyś zostać wyznawcą Transgresji — powiedział Carvajal.

Wzruszyłem ramionami: — Wydaje mi się, że mógłbym to zrobić, gdybym musiał. Jeżeli alternatywą jest utrata Sundary.

— Nie udałoby ci się. Transgresja jest ci obca, Lew. Sprzeciwia się wszystkiemu, w co wierzysz i ku czemu zmierzasz.

— Ale zatrzymać Sundarę…

— Już ją straciłeś.

— Tylko w przyszłości. Jest nadal moją żoną.

— To, co tracisz w przyszłości, tracisz teraz.

— Nie będę…

— Musisz! — krzyknął Carvajal. — Wszystko jest jednością, Lew, wszystko jest jednością! Zawędrowałeś ze mną tak daleko i jeszcze tego nie rozumiesz?

Zrozumiałem. Znałem wszelkie argumenty, jakich mógł użyć, i wierzyłem w nie, a moja wiara nie była czymś narzuconym z zewnątrz, niby okrywająca ścianę orzechowa boazeria, lecz czymś immanentnym, czymś, co rosło i rozprzestrzeniało się we mnie od kilku ostatnich miesięcy. A jednak wciąż się opierałem. Szukałem ciągle wykrętów. Jak tonący rzucałem się na każdą brzytwę, wirującą wokół mnie w maelstromie[46], nawet wtedy, gdy szedłem już pod wodę.

— Dokończ opowiadać — rzekłem. — Dlaczego koniecznie i nieuchronnie muszę opuścić Sundarę?

— Ponieważ jej przeznaczeniem jest Transgresja, twój cel zaś jest tak odległy od Wyznania, jak tylko to możliwe. Oni zdążają ku niepewności, ty ku pewności. Oni chcą burzyć, ty chcesz budować. Oto fundamentalna przepaść filozoficzna, która ciągle będzie się pogłębiać i nad którą nie zdołasz nigdy przerzucić mostu. A zatem musicie się rozstać.

— Kiedy?

— Przed końcem roku będziesz już mieszkał sam. Widziałem cię kilkakrotnie w nowym mieszkaniu.

— Nie będę dzielił życia z żadną kobietą?

— Nie.

— Nie czuję się dobrze w celibacie. Nie mam w tym wielkiej praktyki.

— Będziesz miał kobiety, Lew. Ale zamieszkasz sam.

— Sundara dostanie apartament w wieżowcu?

— Tak.

— A obrazy, a rzeźby…

— Nie wiem — odparł znudzonym głosem. Naprawdę nie zwracałem uwagi na takie szczegóły. Wiesz przecież, że one nie mają dla mnie żadnego znaczenia.

— Wiem.

Pozwolił mi odejść. Przeszedłem pieszo po mieście prawie trzy mile, niczego nie widząc, niczego nie słysząc, o niczym nie myśląc. Zjednoczyłem się z próżnią; stałem się częścią nieogarnionej pustki. Na rogu Jakiejś Tam Ulicy i Bóg Wie Jakiej Alei znalazłem budkę telefoniczną, wrzuciłem żeton, wykręciłem numer biura Haiga Mardikiana, przedarłem się przez osłonę sekretarek, i wreszcie na linii pojawił się Mardikian osobiście. — Rozwodzę się — powiedziałem i przez chwilę nasłuchiwałem milczącego huku jego zdumienia, grzmiącego w słuchawce niczym wysoka fala przy Fire Island podczas sztormu. — Nie interesują mnie sprawy finansowe — powiedziałem po chwili. — Chcę rozstać się z nią w spokoju. Daj mi nazwisko prawnika, któremu ufasz, Haig. Kogoś, kto szybko przeprowadzi rozwód nie raniąc Sundary.

31

W snach na jawie wyobrażam sobie przyszłość, w której naprawdę potrafię już widzieć. Wizje moje przenikają niewidzialną, mroczną przestrzeń, otaczającą nas wszystkich. Potem wkraczam w królestwo światła. Spałem, byłem uwięziony, byłem ślepy, a teraz, teraz, kiedy spłynęła na mnie przemiana, nastąpiło przebudzenie. Łańcuchy zniknęły; otworzyły mi się oczy. Majaczą nade mną ociężałe, spowite cieniami, niewidome i błądzące postacie o poszarzałych z dezorientacji i niepewności twarzach. Te postacie to wy. Pośród was i wokół was tańczę ja, radością nowej percepcji błyszczą mi oczy i płonie całe ciało. Żyłem dotąd jakby pod powierzchnią morza, zgięty pod potwornym ciężarem, oddzielony od dręczącej jasności elastyczną, ale nieprzenikalną membraną, którą stanowi płaszczyzna pomiędzy morzem a niebem; przebiłem ją teraz, znalazłem się w miejscu, gdzie wszystko lśni i błyska, gdzie wszystko otoczone jest aureolą promieni połyskujących złotem, fioletem i szkarłatem. Tak. Tak. Nareszcie widzę.

Co widzę?

Widzę słodką i spokojną ziemię, na której rozgrywają się nasze dramaty. Widzę mordercze zmagania ślepych i głuchych ludzi, sponiewieranych w walce z niepojętym losem. Widzę rozwijające się lata jak długie spirale wiosennych liści paproci, jasnozielone na czubkach, wyciągające się ku nieskończoności. W olśniewających mgnieniach chwilowych iluminacji widzę dekady rozrastające się w stulecia oraz stulecia przechodzące w eony i epoki. Widzę powolną procesję pór roku, skurcze i rozkurczę zimy i lata, wiosny i jesieni, cały ten delikatnie sprzężony rytm ciepła i zimna, suszy i deszczu, słońca, mgły i ciemności.

Moje wizje nie znają granic. Oto labirynty miast jutra, powstające, upadające i powstające znowu. Oto Nowy Jork w szalonym rozwoju, wieżowce piętrzą się jedne na drugich, stare fundamenty rozsypują się w gruzy, na których wznoszą się fundamenty nowe, jeden poziom nad drugim, jak pogmatwane uwarstwienie Troi Schliemanna[47].

Krętymi ulicami przemykają dziwnie ubrani, obcy przechodnie, mówiący żargonem, którego nie rozumiem. Po mieście wędrują jakieś maszyny na przegubowych nogach. W górze trzepoczą mechaniczne ptaki, poćwierkujące jak skrzypiące furtki. Wszystko pogrąża się w wirze zmian. Spójrzcie, ocean się cofa, i oto na obnażonym dnie morskim pozostają oślizgłe, brunatne stworzenia, ciężko chwytające w płuca powietrze! Patrzcie, morze powraca chlupocząc na prastarych autostradach, biegnących obrzeżami miasta! Patrzcie, niebo jest zielone! Deszcz jest czarny! Spójrzcie, oto zmiana, oto transformacja, oto kaprysy czasu! Widzę wszystko!

Odwieczne ruchy mrocznych, bezdennych galaktyk. Precesje[48] zrównania dnia z nocą, ruchome piaski. Słońce mocno przygrzewa. Słowa stają się ostre jak igły. Dostrzegam w raptownych mgnieniach rodzące się, rosnące, ginące i umierające istnienia. Oto granice imperium ropuch. Ten mur wyznacza natomiast przestrzeń opanowaną przez republikę długonogich owadów. Zmienia się także sam człowiek. Ciało jego ulega wielokrotnym przekształceniom, staje się ohydny, potem gatunkowo czysty, a potem jeszcze ohydniejszy niż przedtem, rozwija dziwne narządy wyrastające z węzłów chłonnych, spod jego jakby wyprawionej skóry, i wibrujące w powietrzu niczym kamertony, nie ma oczu i od ust po czaszkę jest pozbawiony naturalnych otworów, posiada wiele oczu, jest cały pokryty oczami, nie dzieli się już na mężczyzn i kobiety, przyjmując jakąś jednakową dla wszystkich płeć pośrednią, jest maleńki, jest olbrzymi, jest w stanie ciekłym, jest metaliczny, skacze przez rozgwieżdżone przestrzenie, siedzi w kucki w wilgotnych jaskiniach, zalewa planetę legionami potomstwa i z własnej woli redukuje populację do kilkudziesięciu osobników, wygraża pięścią nabrzmiałemu, czerwonemu niebu, śpiewa nosowym, monotonnym głosem przerażające pieśni, obdarza miłością potwory, znosi i unieważnia śmierć, niczym mocarny wieloryb pławi się w morzu, żyje w stadach gwarnych, owadopodobnych robotników, rozbija namioty na rozpalonych, diamentowo jasnych piaskach pustyni, śmieje się w rytm bębnów, sypia ze smokami, pisze wiersze trawą i o trawie, buduje statki z powietrza, staje się bogiem, staje się szatanem, jest wszystkim, jest niczym.

Kontynenty suną ociężale niczym hipopotamy statecznie tańczące polkę. Nisko na niebie zawisa księżyc, wyglądający zza swego własnego czoła jak biały, bolesny bąbel, i rozpryskuje się z powracającym latami echem szklanego, cudownego „bing!”. Nawet samo słońce rwie się z łańcucha, albowiem wszystko we wszechświecie znajduje się w nieustannym ruchu, a kosmiczne podróże są nieskończenie różnorodne. I widzę słońce, osuwające się w przepaść nocy, i czekam, aż powróci, lecz słońce nie wraca. Czarną skórę planety pokrywa lodowy rękaw, ówcześni mieszkańcy Ziemi stają się zaś nocnymi, miłującymi zimno, samowystarczalnymi stworzeniami. Lodem nadchodzą dyszące ciężko bestie; z ich nozdrzy unosi się mgła. Z lodu powstają niebieskie i żółte kwiaty kryształu, a na niebie świeci nowe światło, choć nie wiem, skąd ono pochodzi.

Co ja widzę, co ja widzę?

Oto przywódcy ludzkości, nowi królowie i imperatorzy, wznoszący w górę insygnia swego stanu i zwołujący poddanych palonym na szczytach gór ogniem. Oto niewyobrażalni dziś bogowie. Oto szamani i czarodzieje. Oto śpiewacy, poeci, twórcy sztuk wizualnych. To nowe rytuały. To owoce wojny. Patrzcie: kochankowie, mordercy, marzyciele, wizjonerzy! Patrzcie: generałowie, kapłani, podróżnicy, dawcy praw! Istnieją nie odkryte jeszcze kontynenty! Istnieją jabłka, których nikt dotąd nie kosztował! Spójrzcie! Szaleńcy!

Kurtyzany! Bohaterowie! Ofiary! Widzę systemy i plany. Widzę błędy. Widzę graniczące z cudami osiągnięcia, a wówczas do oczu napływają mi łzy durny. Oto córka córki twojej córki. Oto syn twych niezliczonych synów. Oto nieznane jeszcze narody; a to narody na nowo odrodzone. Cóż to za język, same klekoczące i syczące dźwięki? Cóż to za muzyka, tylko stukot i warkot? Upadnie powtórnie Rzym. Ponownie nastanie Babilon i rozsiądzie się na świecie okrakiem niczym ogromna, szara ośmiornica. Jakże zdumiewające przyjdą jeszcze czasy! Widzę wszystko, co tylko możecie sobie wyobrazić, i wiele, wiele więcej.

Czy to właśnie widzę?

Czy każde drzwi stoją przede mną otworem? Czy wszystkie ściany stały się oknami?

Czy rzeczywiście spoglądam na zamordowanego księcia i narodziny zbawiciela, na ruiny zniszczonego imperium płonące na horyzoncie, na grób pana panów, na podróżników o śmiałym wejrzeniu, ruszających na wyprawę poprzez złote morze, które opasuje brzuch przemienionego świata? Czy badam miliony milionów jutrzejszych dni mej rasy, czy spijam je, stając się ciałem przyszłości? Spadają niebiosa? Zderzają się światy? Cóż to za nieznane gwiazdozbiory, tworzące się i rozpadające na moich oczach? Do kogo należą te zamaskowane twarze? Co przedstawia ten kamienny bałwan, wyższy niż trzy góry? Kiedy powstrzymujące morze skały zostaną zmielone na czerwony proch? Kiedy polarny lód osiądzie niczym nieubłagana noc na polach czerwonych kwiatów? Czyje naprawdę są te sceny? Och, cóż ja widzę, cóż widzę?

Cały czas i całą przestrzeń.

Nie. Tak oczywiście nie będzie. Wszystko, co zobaczę, to obrazy, które sam sobie prześlę z kilku parszywych, przyszłych dni. Krótkie, nudne wiadomości, jak niewyraźne głosy w telefonach, które budowaliśmy z puszek po konserwach jako chłopcy — bez epickiej chwały i barokowej apokalipsy. Lecz nawet owe stłumione, zakłócone głosy są czymś więcej niż to, na co mogłem mieć nadzieję, gdy byłem uśpiony jak wy, gdy byłem jedną z tych ślepych, błądzących postaci, posuwających się niezdarnymi i powolnymi ruchami po królestwie cieni, którym jest ten świat.

32

Mardikian znalazł mi adwokata. Był zbudowany jak obrońca drużyny futbolowej, miał dziwnie smutne, blisko osadzone oczy w masywnej, śniadej tablicy twarzy, nazywał się Jason Komurjian i oczywiście był kolejnym Ormianinem, wspólnikiem w firmie Mardikiana oraz specjalistą od rozwodów. Studiowali z Haigiem na jednym roku, Komurjian musiał więc być mniej więcej w moim wieku, wydawał mi się jednak starszy, o wiele starszy, odwieczny, niczym patriarcha, który przyjął na siebie cierpienia tysięcy niesfornych małżonków. Rysy miał młodzieńcze, ale roztaczał wokół siebie aurę prastarości.

Naradzaliśmy się w jego biurze na dziewięćdziesiątym piątym piętrze gmachu im. Martina Luthera Kinga, w ciemnym, wypełnionym zapachem kadzidła gabinecie, mogącym niemal konkurować z biurem Boba Lombroso pod względem bogactwa i przepychu. Gabinet był tak ciężko i różnorodnie zdobiony, jak cesarska kaplica w katedrze bizantyjskiej.

— Rozwód — powiedział marzycielsko Komurjian — chce pan uzyskać rozwód, tak, skończyć, tak, ostateczne rozstanie. — Obracał tę myśl na niezmierzonych, sklepionych arenach swojej świadomości, jak gdyby stanowiła jakiś subtelny wniosek teologiczny, jak gdybyśmy rozmawiali o konsubstancjalności Ojca i Syna albo o doktrynie ciągłości apostolskiej. — Tak, możliwe, że to się da zrobić. Mieszkacie państwo osobno?

— Jeszcze nie.

Komurjian wyglądał na niezadowolonego. Jego ciężkie wargi sflaczały, a mięsista twarz adwokata przybrała ciemniejszy odcień.

— Koniecznie trzeba to załatwić — powiedział. — Prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego stawia pod znakiem zapytania prawdopodobieństwo pozytywnego rozpatrzenia pozwu. Nawet dzisiaj, nawet dzisiaj. Znajdźcie sobie osobne mieszkania. Prowadźcie osobne rozliczenia finansowe. Musi pan wykazać stanowczość, przyjacielu. Co? — Sięgnął po wysadzany szmaragdami i rubinami krucyfiks i bawił się nim, przesuwając grubymi palcami po jego gładkiej, wytartej powierzchni. Przez chwilę pogrążył się we własnych myślach. Wyobraziłem sobie dźwięki niewidzialnych organów, ujrzałem procesję brodatych, uroczyście wystrojonych kapłanów, przechadzających się po chórach jego umysłu. Słyszałem niemal, jak mruczy do siebie litanię komunałów po łacinie, nie w łacinie kościelnej, lecz prawniczej. „Magna est vis consuetudinis, falsus in uno, falsus in omnibus, eadem sed aliter, res ipsa loquitur”[49]. Huius, huius, huius, hunc, haec, hoc[50]. Komurjian uniósł głowę, przeszywając mnie nieoczekiwanie energicznym spojrzeniem. — Podstawy pozwu?

— Nie, to nie ma być taki rozwód. Chcemy się po prostu rozstać, pójść naszymi własnymi drogami, skończyć to zwyczajnie.

— Naturalnie przedyskutował pan ten temat z panią Nichols, i doszliście do jakiegoś wstępnego porozumienia?

Poczerwieniałem.

— Ach… jeszcze nie — odparłem zakłopotany. Komurjianowi wcale się to nie spodobało.

— Prędzej czy później musi pan podjąć z nią tę kwestię, to chyba jasne. Reakcja żony będzie najprawdopodobniej spokojna. Wtedy spotkam się z jej adwokatem i będzie po sprawie. — Sięgnął po elektroniczny notes. — Jeśli chodzi o podział majątku…

— Sundara może sobie wziąć wszystko, co chce.

— Wszystko? — W jego głosie pobrzmiewało zaskoczenie.

— Nie chce się z nią o nic kłócić.

Komurjian rozłożył ręce na biurku. Nosił więcej pierścieni niż Lombroso. Ach, ci Lewantyńczycy, ci zbytkowni Lewantyńczycy!

— A co będzie, jeżeli ona istotnie zażąda wszystkiego? — zapytał. — Całego wspólnego majątku. Podda się pan bez walki?

— Nie zrobi tego.

— Czy ona nie jest związana z Wyznaniem Transgresji?

— Skąd pan o tym wie? — spytałem zdumiony.

— Domyśla się pan chyba, że omawialiśmy już tę sprawę z Haigiem.

— Rozumiem.

— A wyznawcy Transgresji są nieobliczalni. Udało mi się zaśmiać zduszonym śmiechem.

— O tak. I to bardzo.

— Może zażądać całego majątku pod wpływem kaprysu — powiedział Komurjian.

— Pod wpływem kaprysu może także nie zażądać niczego.

— Może nie zażądać niczego, to fakt. Nigdy nic nie wiadomo. Czy poleca mi pan przyjąć do wiadomości każde stanowisko, jakie zajmie pańska małżonka?

— Poczekamy, zobaczymy — powiedziałem. — Sundara jest w zasadzie rozsądna. Wydaje mi się, że nie wysunie żadnych niezwykłych żądań podczas podziału majątku.

— A podział dochodów? — zapytał adwokat. — Żona nie zechce, żeby łożył pan nadal na jej utrzymanie? Macie państwo standardowy kontrakt grupy dwuosobowej, tak?

— Tak. Zakończenie małżeństwa kładzie kres wszelkim zobowiązaniom finansowym.

Komurjian zaczął cichutko nucić, niemal poniżej progu mojej słyszalności. Niemal. Rozwiązywanie sakramentalnych związków — jakież to musi być dla niego banalne!

— A zatem nie powinno być problemów, czy tak? Jednak zanim posuniemy się dalej, koniecznie musi pan wyjawić swoje zamiary żonie, panie Nichols.

I tak też uczyniłem. Sundara była teraz całkowicie pochłonięta najrozmaitszymi działaniami w Transgresji — jakieś procesje, kółka zmienności, ćwiczenia rozkładu ego, obowiązki misjonarskie i tak dalej — minął wiec blisko tydzień, zanim udało mi się w domu zamienić z nią spokojnie kilka słów. W tym czasie odbyłem w wyobraźni tysiące prób do tej sceny i swój tekst miałem wyryty na pamięć; jeżeli kiedykolwiek postępowałem według scenariusza, to chyba właśnie wtedy. Tylko czy Sundara także nauczyła się dokładnie swojej roli?

Niby przepraszająco, jak gdyby moja prośba o zaszczyt rozmowy z nią stanowiła naruszenie jej godności osobistej, oznajmiłem któregoś wieczoru, że chce z nią porozmawiać w pewnej ważnej sprawie. A potem — dokładnie tak, jak wielkokrotnie słyszałem wcześniej sam siebie — powiedziałem, że zamierzam się z nią rozwieść. Gdy to mówiłem, zrozumiałem chyba, jak to jest, kiedy Carvalaj widzi, ponieważ tylokrotnie przeżywałem już tę scenę w wyobraźni, że wydawała mi się teraz zdarzeniem z przeszłości.

Sundara przyjrzała mi się z namysłem, nic nie mówiąc, nie okazując zdziwienia, irytacji, wrogości, entuzjazmu, zakłopotania ani rozpaczy.

Jej milczenie zaskoczyło mnie.

— Moim adwokatem jest Jason Komurjian — odezwałem się w końcu. — Jeden ze wspólników Mardikiana. Spotka się z twoim prawnikiem, kiedy będziesz go już miała, i obaj wszystkim się zajmą. Chcę, żeby każde z nas odeszło swoją drogą w cywilizowany sposób, Sundaro.

Uśmiechnęła się. Mona Liza z Bombaju.

— Nie masz mi nic do powiedzenia? — spytałem.

— Właściwie nie.

— Rozwód jest dla ciebie taką drobnostką?

— Rozwód i małżeństwo to dwa aspekty tego samego złudzenia, kochany.

— Sądzę, że mnie świat wydaje się bardziej rzeczywisty niż tobie. To pierwszy powód, dla którego dalsze wspólne życie nie jest chyba najlepszym pomysłem.

— Czy teraz nastąpi żenująca walka o podział tego, co posiadamy? — spytała.

— Powiedziałem ci, że chce, żebyśmy się rozstali w cywilizowany sposób.

— To dobrze. Ja też.

Spokój, z jakim przyjmowała to wszystko, zupełnie zbił mnie z tropu. Ostatnio do tego stopnia straciliśmy z sobą kontakt, że nie rozmawialiśmy nawet o nieudanych próbach wzajemnej komunikacji; jest jednak wiele małżeństw, które żyją ze sobą w ten sposób całe wieki, dryfując łagodnie domową łodzią bez żadnych konfliktów. Ja szykowałem się właśnie, żeby zatopić łódź, a Sundara nie miała w tej sprawie nic do powiedzenia. Uznałem, że jej niewzruszoność była miarą zmian, które zaszczepiło w niej Wyznanie.

— Czy wszyscy wyznawcy Transgresji tak spokojnie przyjmują wielkie wstrząsy w swoim życiu? — zapytałem.

— To ma być wielki wstrząs?

— Dla mnie tak.

— Mnie się to zdaje tylko ratyfikacją decyzji podjętej znacznie wcześniej.

— Od pewnego czasu jest między nami niedobrze — przyznałem. — Ale nawet w najtrudniejszych sytuacjach mówiłem sobie zawsze, że to chwilowe, że minie, że każde małżeństwo musi przez to przejść, i że ostatecznie będziemy znowu razem.

Mówiąc te słowa przekonywałem sam siebie, że to wciąż prawda, że Sundara i ja możemy jeszcze odnowić nasz stały związek jak dwoje rozsądnych ludzi, którymi zresztą byliśmy. A przecież jednocześnie nakazałem jej właśnie znaleźć adwokata. Przypomniałem sobie, jak Carvajal powiedział:

„Straciłeś ją” z nieugiętą ostatecznością w głosie. Przemawiał jednak z przyszłości, a nie z przeszłości.

— A teraz uważasz, że nie ma już żadnej nadziei, tak? Dlaczego zmieniłeś zdanie?

— Że co?

— Czy naprawdę zmieniłeś zdanie? Nie odpowiedziałem.

— Wydaje mi się, że ty wcale nie chcesz rozwodu, Lew.

— Chcę — rzekłem ochrypłym głosem.

— Tylko tak mówisz.

— Nie prosiłem, żebyś czytała w moich myślach, Sundaro. Prosiłem jedynie, abyś zastosowała się do całej tej prawniczej procedury, którą musimy przejść, żeby swobodnie prowadzić dalsze życie osobno.

— Nie chcesz rozwodu i chcesz go jednocześnie. Jakie to dziwne, Lew. Wiesz, takie zachowanie jest idealną sytuacją Transgresyjną, zwaną u nas punktem dwóch tonacji, czyli sytuacją, w której zajmujesz dwa wzajemnie sprzeczne stanowiska i usiłujesz pogodzić je ze sobą. Istnieją trzy możliwe wytłumaczenia tego zjawiska. Chcesz je usłyszeć? Jedną z możliwości jest schizofrenia. Drugą — samooszukiwanie się, udajesz bowiem, że przyjmujesz oba stanowiska, choć naprawdę tak nie jest. Trzecia możliwość to stan iluminacji, znany w Transgresji jako…

— Sundaro, proszę cię.

— Myślałam, że to cię zainteresuje.

— Pomyliłaś się.

Zmierzyła mnie badawczym spojrzeniem. Po chwili się uśmiechnęła.

— Sprawa rozwodu związana jest jakoś z twoim darem przewidywania, prawda? Nie chcesz się wcale rozwieść, choć między nami nie układa się najlepiej, a mimo to sądzisz, że powinieneś zająć się rozwodem, bo przeczułeś, że wkrótce się odbędzie i… Czy nie mam racji, Lew? No już, powiedz mi prawdę. Nie będę się gniewać.

— Trafiłaś prawie w dziesiątkę.

— Tak myślałam. No i co teraz zrobimy?

— Uzgodnimy warunki rozwodu — odrzekłem ponuro. — Weź sobie adwokata, Sundaro.

— A jeśli nie wezmę?

— Nie dasz mi rozwodu?

— Tego nie powiedziałam. Po prostu nie chcę załatwiać nic przez prawnika. Sami się tym zajmijmy, Lew. Jak dwoje cywilizowanych ludzi.

— Będę się musiał skonsultować z Komurjianem. Wyjście może i jest cywilizowane, ale nie wiadomo, czy rozsądne.

— Myślisz, że mogłabym cię oszukać?

— Ja już nic nie myślę.

Podeszła do mnie. Jej oczy lśniły, a ciało pulsowało zmysłowo. Byłem wobec niej bezbronny. Dałbym jej wszystko. Sundara pochyliła się, pocałowała mnie w czubek nosa i powiedziała chrapliwym, teatralnym głosem:

— Kochanie, jeżeli chcesz rozwodu, to dostaniesz rozwód. Dostaniesz wszystko, co zechcesz. Nie wejdę ci w drogę. Chcę, żebyś był szczęśliwy. Wiesz przecież, że cię kocham. — Uśmiechnęła się nikczemnie. Och, te oszustwa Wyznania! — Dostaniesz wszystko, co zechcesz — powtórzyła.

33

Wynająłem mieszkanie na Manhattanie: umeblowany, trzypokojowy apartament w starym, luksusowym niegdyś wieżowcu na Sześćdziesiątej Trzeciej Ulicy Wschodniej przy Drugiej Alei, czyli w starej, luksusowej niegdyś dzielnicy, która nie została jeszcze doszczętnie zrujnowana. Genealogię budynku wyznaczały najrozmaitsze urządzenia ochrony, pochodzące mniej więcej z lat 1960-90. Było wśród nich wszystko — od zamków policyjnych i ukrytych judaszy aż po labirynty filtrów i ekrany prędkości. Meble były proste, bezczasowe w stylu, czcigodne i praktyczne, a kanapy, krzesła, łóżko, stoły, szafki na książki i cała ta reszta odznaczały się taką anonimowością, że wyposażenie domu stawało się nieomal niewidzialne. Ja też poczułem się niewidzialny, kiedy już się tam na dobre wprowadziłem, kiedy tragarze i gospodarz domu wreszcie sobie poszli, a ja stałem sam w swoim nowym salonie niczym ambasador, który przyjechał właśnie znikąd, żeby zamieszkać tu w zapomnieniu. Co to za miejsce, jak to się stało, że się tu wprowadziłem? Czyje to krzesła? Czyje są ślady palców na nagich, niebieskich ścianach?

Sundara pozwoliła mi zabrać kilka rzeźb i obrazów, i tu i ówdzie już je porozmieszczałem. Pasowały idealnie do naszych bogatych wnętrz w wieżowcu na Staten Island, ale tutaj wyglądały dziwnie i nienaturalnie niczym pingwiny na stepie. Nie było punktówek, nie było przemyślnie zainstalowanych solenoidów ani reostatów, nie było obitych wykładziną piedestałów: tylko niskie sufity, brudne ściany i okna bez ściemniaczy. Mimo to nie użalałem się nad sobą, ogarnęło mnie jedynie poczucie pomieszania i wysiedleńczej pustki. Spędziłem pierwszy dzień rozpakowując się, organizując, rozstawiając swój ruchomy majątek; pracowałem powoli i mało wydajnie, przystając co chwila, żeby rozmyślać o niczym. Nie wychodziłem z domu nawet po zakupy. Żeby napełnić spiżarnię, zamówiłem telefonicznie w sklepie Gristede’a żywności za sto dolarów. Obiad był pozbawionym smaku posiłkiem, złożonym z różnorodnej syntetycznej galarety; przygotowywałem go z roztargnieniem i pośpiesznie połknąłem w samotności. Spałem sam i, ku mojemu zdumieniu, bardzo dobrze. Rano zatelefonowałem do Carvajala, żeby opowiedzieć mu, co zaszło.

Zamruczał coś z aprobatą i zapytał:

— Czy okna twojej sypialni wychodzą na Drugą Aleję?

— Tak. A z salonu widać Sześćdziesiątą Trzecią Ulicę. Dlaczego?

— Ściany są jasnoniebieskie?

— Tak.

— Ciemna kanapa?

— Tak. Po co chcesz wiedzieć to wszystko?

— Po prostu sprawdzam — powiedział. — Chcę się upewnić, czy odnalazłeś właściwe miejsce.

— To znaczy, czy odnalazłem miejsce, które widziałeś?

— Tak jest.

— A miałeś jakieś wątpliwości? — spytałem. — Przestałeś wierzyć w to, co widzisz?

— Ani na chwilę. A ty?

— Wierzę ci, wierzę. Jakiego koloru jest mój zlew w łazience?

— Nie wiem — odpowiedział Carvajal. — Nie chciało mi się nigdy zwrócić na to uwagi. Ale lodówkę masz jasnobrązową.

— Dobra, już wystarczy. Zaimponowałeś mi.

— Mam nadzieję. Możesz notować? Sięgnąłem po notes. — Słucham — powiedziałem.

— Czwartek, dwudziesty pierwszy października. W przyszłym tygodniu Quinn poleci do Luizjany na spotkanie z gubernatorem Thibodaux. Wyda potem oświadczenie popierające budowę tamy Plaquemines. Gdy wróci do Nowego Jorku, zwolni komisarza do spraw budownictwa, Ricciardiego, a na jego miejsce powoła Charlesa Lewisohna. Ricciardi zostanie członkiem Komisji Wyścigowej. A potem…

Zapisałem wszystko, potrząsając jak zwykle głową; już słyszałem mamroczącego pod nosem Quinna: „Kim jest dla mnie Thibodaux? Co mnie obchodzi zapora wodna w Plaquemines? Tamy uważam w ogóle za anachronizm. Ricciardi wykonywał natomiast całkiem niezłą robotę, zważywszy jego ograniczoną inteligencję: czy nie obrażę Włochów, jeśli go tak po prostu wykopię?” I tak dalej, i tak dalej. Ostatnio coraz częściej przychodziłem do Quinna z dziwacznymi, niewytłumaczalnymi i nieprawdopodobnymi planami strategicznymi, albowiem rurociąg informacji Carvajala czerpał teraz swobodnie z najbliższej przyszłości, przekazując mi rady, które podsuwałem Quinnowi, wpływając na jego kolejne posunięcia i manipulacje. Quinn godził się na wszystko, co proponowałem, ale czasami niełatwo było mi nakłonić go do zrobienia tego, o co prosiłem. Pewnego dnia odrzuci wreszcie mój pomysł i nie ustąpi. I co się wtedy stanie z niezmienną przyszłością Carvajala?

Następnego dnia zjawiłem się w Ratuszu o zwykłej porze — czułem się trochę dziwnie jadąc do pracy taksówką z Drugiej Alei zamiast kapsułą ze Staten Island — ale o wpół do dziesiątej plik najnowszych notatek dla burmistrza był już gotowy. Posłałem mu je przez sekretarkę. Zaraz po dziesiątej zabrzęczał mój interkom i jakiś głos powiedział, że oczekuje mnie zastępca burmistrza, Haig Mardikian.

Będą kłopoty. Czułem je intuicyjnie, kiedy szedłem korytarzem, i potwierdziła to twarz Mardikiana, gdy tylko znalazłem się w jego gabinecie. Wyglądał na zaniepokojonego, był poirytowany, rozkojarzony i spięty. Oczy lśniły mu niezwykłym blaskiem i przygryzał wargi w kącikach ust. Moje notatki leżały rozłożone w kształcie rombu na biurku. Gdzie podział się łagodny, gładki w obejściu, niby polakierowany Mardikian? Zniknął. Zniknął. Na jego miejscu siedział przede mną zdenerwowany, gotowy do kłótni człowiek.

— Lew, do jasnej cholery, co to za jakieś bzdury o Ricciardim? — powiedział niemal nie podnosząc na mnie oczu.

— Byłoby wskazane usunąć go z zajmowanego stanowiska.

— Wiem, że byłoby wskazane. Wskazałeś nam właśnie, że to należy zrobić. Dlaczego jednak miałoby to być celowe posunięcie?

— Dyktuje je długofalowa polityka — powiedziałem próbując blefować. — Nie umiem podać ci żadnego przekonującego czy konkretnego powodu, ale czuję, że nie jest rozsądnie zatrudniać na tym stanowisku człowieka, utożsamianego tak bardzo z tutejszą społecznością Amerykanów włoskiego pochodzenia, szczególnie, gdy weźmiemy pod uwagę ich interesy majątkowe. Lewisohn jest porządną, bezkonfliktową postacią, w przyszłym roku, kiedy nadejdą wybory burmistrzowskie, będzie zapewne bezpieczniej mieć na tej pozycji właśnie jego, i…

— Daj spokój, Lew.

— Co?

— Przestań. Nic mi właściwie nie mówisz. Po prostu lejesz wodę. Quinn uważa, że Ricciardi robi całkiem przyzwoitą robotę; jest zmartwiony twoimi notatkami, a kiedy ja proszę cię o uzasadnienie, wzruszasz ramionami i powiadasz, że miałeś takie przeczucie. Poza tym…

— Moje przeczucia zawsze…

— Zaczekaj — powiedział Mardikian. — Jest jeszcze ta historia z Luizjaną. Jezu! Przecież Thibodaux to przeciwieństwo wszystkiego, co usiłuje reprezentować Quinn. Dlaczego u diabła burmistrz miałby wziąć dupę w troki i jechać taki kawał drogi do Baton Rouge[51]? Żeby uścisnąć jakiegoś przedpotopowego bigota i poprzeć bezużyteczną, kontrowersyjną i ekologicznie ryzykowną budowę zapory wodnej? Quinn ma tu wszystko do stracenia i nic istotnego do zyskania. Chyba że uważasz, iż zdobędzie sobie w ten sposób głosy południowych rasistów w 2004 roku, a twoim zdaniem ich głosy miałyby przeważyć szalę na korzyść Quinna: jeżeli tak, to niech nas wszystkich Bóg ma w swojej opiece. No więc?

— Nie potrafię tego wytłumaczyć, Haig.

— Nie potrafisz tego wytłumaczyć? Ty nie potrafisz tego wytłumaczyć? Dajesz burmistrzowi tak kategoryczne instrukcje, podobnie zresztą jak w sprawie Ricciardiego, które muszą być najoczywiściej rezultatem skomplikowanego procesu myślowego, i nie wiesz, dlaczego to robisz? Skoro ty nie wiesz, to skąd my mamy wiedzieć? Gdzie się podziała racjonalna podstawa naszych działań? Chcesz, żeby burmistrz jeździł sobie po kraju jak lunatyk, jak jakiś żywy trup, wykonywał twoje polecenia i sam nie wiedział dlaczego? Daj spokój, chłopie! Przeczucie przeczuciem, ale zatrudniliśmy cię, żebyś stawiał nam zrozumiałe, racjonalne prognozy, a nie żebyś zabawiał się we wróżą.

— Haig, przeszedłem ostatnio trudny okres i nie zostało mi już wiele sił w zapasie — odezwałem się po dłuższej, pełnej wahania przerwie. — Nie chciałbym się teraz z tobą sprzeczać. Proszę tylko, żebyś przyjął na wiarę, że w moich propozycjach tkwi logika.

— Nie mogę.

— Co takiego?

— Słuchaj, Lew, rozumiem, że rozpad małżeństwa ugodził cię głęboko, ale dlatego właśnie muszę zakwestionować materiał, który nam dzisiaj przyniosłeś. Od miesięcy nakazujesz nam odbywać jakieś dziwaczne podróże, czasami uzasadniasz je przekonująco, a czasami nie, czasami podajesz nam jakieś bezwstydnie bałamutne przyczyny takich czy innych działań. Do tej pory Quinn bez wyjątku przyjmował twoje rady, niejednokrotnie zresztą wbrew samemu sobie. I muszę przyznać, że jak na razie wszystko szło zdumiewająco dobrze. Ale teraz, teraz… — Podniósł głowę i spojrzał mi przenikliwie w oczy. — Szczerze mówiąc, Lew, zaczynamy powątpiewać w twą równowagę psychiczną. Nie wiemy, czy powinniśmy ufać twoim propozycjom równie ślepo, jak dawniej.

— Boże! — wykrzyknąłem. — Uważasz, że rozwód z Sundarą odebrał mi zmysły?

— Uważam, że drogo cię kosztował — już nieco łagodniej odrzekł Mardikian. — Sam powiedziałeś, że nie pozostało ci w zapasie wiele sił. Prawdę mówiąc, Lew, sądzimy, że znalazłeś się w ogromnym stresie, że jesteś wyczerpany, rozbity, znużony, że zbyt wiele wziąłeś na swoje barki i że przydałby ci się dłuższy odpoczynek. Sądzimy, że…

— M y to znaczy kto?

— Quinn. Lombroso. Ja.

— A co mówi na mój temat Lombroso?

— Przede wszystkim, że od sierpnia tego roku bezskutecznie namawia cię na urlop.

— I co jeszcze? Mardikian był zaskoczony.

— Co to znaczy „co jeszcze”? Co twoim zdaniem miałby jeszcze powiedzieć? Chryste, Lew, zaczynasz nagle zachowywać się jak paranoik. Bob to twój przyjaciel, pamiętasz? Jest po twojej stronie. Wszyscy jesteśmy po twojej stronie. Prosił, żebyś pojechał do czyjegoś tam domku myśliwskiego, ale ty nie chciałeś. Martwi się o ciebie. Tak jak i my. A teraz chcielibyśmy wyrazić swój niepokój nieco dobitniej. Uważamy, że potrzebujesz wakacji i chcemy, żebyś wziął urlop. Ratusz się nie rozleci, jeżeli przez kilka tygodni nie będzie cię pod ręką.

— Dobra. Pojadę na wakacje. Odpoczynek z pewnością dobrze mi zrobi. Ale chciałem poprosić cię wpierw o przysługę.

— Słucham.

— Sprawa Thibodaux i sprawa Ricciardiego. Chcę, żebyś je przepchnął na Radzie i skłonił Quinna do zastosowania się do moich sugestii.

— Jeżeli dostarczysz mi jakieś prawdopodobne uzasadnienie.

— Nie mogę, Haig. — Cały oblałem się w jednej chwili potem. — Nie mogę podać ci żadnego przekonującego wytłumaczenia. Ale burmistrz powinien przyjąć moje propozycje. To ważne.

— Dlaczego?

— Bo tak. To bardzo ważne.

— Dla ciebie czy dla Quinna?

Było to celne i bolesne uderzenie. „Dla mnie”, pomyślałem, „dla mnie, dla Carvajala, dla całej tej struktury wiary i ufności, którą sobie zbudowałem”. Czyżby nadeszła wreszcie chwila prawdy? Czy przekazałem Quinnowi instrukcje, do których się nie zastosuje? I co wtedy? Od paradoksów mogących wyniknąć z jego negatywnej decyzji zakręciło mi się w głowie. Poczułem nudności.

— To ważne dla nas wszystkich — powiedziałem. — Proszę cię. Potraktuj to jako przysługę. Nie udzieliłem mu do tej pory ani jednej niewłaściwej rady, prawda?

— Ale w tej chwili Quinn jest nieprzychylnie usposobiony do twojego sprawozdania. Musi dowiedzieć się czegoś o konstrukcji prognostycznej, kryjącej się za tymi propozycjami.

— Nie przeciągaj struny, Haig, znajduje się na granicy wytrzymałości — powiedziałem wpadając nieomal w panikę. — Ale nie zwariowałem. Być może rzeczywiście jestem krańcowo wyczerpany, zgoda, ale nie zwariowałem. A informacje, które podałem wam dziś rano, mają sens, będą go miały, i za trzy, pięć czy sześć miesięcy staną się całkowicie jasne. Popatrz na mnie. Spójrz mi prosto w oczy. Wezmę urlop. Doceniam fakt, że wszyscy martwicie się o mnie. Proszę cię jednak o tę jedną przysługę, Haig. Idź do burmistrza i powiedz Quinnowi, żeby postąpił zgodnie z moimi propozycjami. Zrób to dla mnie. Ze względu na wszystkie lata naszej znajomości. Powiadam ci, że te notatki są koszerne. — Urwałem. Wiedziałem, że bredzę, i im dłużej mówiłem, było tym mniej prawdopodobne, że Haig podejmie ryzyko i potraktuje moją prośbę poważnie. Czy nie uważał mnie już za niezrównoważonego psychicznie szaleńca? Czy na korytarzu nie czekają na mnie faceci w białych kitlach? Jakie właściwie były szansę, że ktokolwiek zwróci uwagę na to moje poranne sprawozdanie? Czułem, że chwieją się kolumny i niebo wali się na ziemię.

I wtedy Mardikian uśmiechając się ciepło, ku mojemu zaskoczeniu, powiedział:

— W porządku, Lew. Zrobię, o co prosisz, chociaż to niedorzeczne. Ten jeden raz. Pojedź sobie na Hawaje czy gdzieś i posiedź parę tygodni na plaży. A ja pójdę do Quinna i namówię go, żeby zwolnił Ricciardiego oraz odwiedził Luizjanę. Uważam, że to szalona rada, ale stawiam na ciebie, bo nigdy dotąd się nie pomyliłeś. — Podniósł się zza biurka, podszedł bliżej, a potem niezgrabnie, gwałtownie przyciągnął mnie do siebie z góry i uściskał. — Martwię się o ciebie, chłopie — mruknął.

34

Pojechałem na wakacje. Ale nie na plaże Hawajów, gdzie jest zbyt tłoczno, zbyt ruchliwie i zbyt daleko, i nie do domku myśliwskiego w Kanadzie, gdzie spadły już pierwsze jesienne śniegi. Wyjechałem do złotej Kalifornii, do Kalifornii Charlesa Socorro, nad wspaniałą zatokę Big Sur, gdzie jakiś kolejny znajomy Lombroso szczęśliwym trafem posiadał na akrze ziemi samotny, sekwojowy domek, położony na szczycie skały nad samym oceanem. Przez dziesięć niespokojnych dni mieszkałem w odosobnieniu na łonie natury, za plecami mając gęsto zadrzewione, ciemne, tajemnicze, porośnięte paprociami zbocza gór Santa Lucia, z przodu zaś — pięćset stóp niżej — szeroką pierś oceanu. Słusznie zapewniano mnie, że jest to najpiękniejsza pora roku w Big Sur, idylliczny okres oddzielający letnie mgły od zimowych deszczów. Dni były ciepłe i słoneczne, a noce chłodne i gwiaździste, poprzedzone zdumiewającymi, cowieczornymi zachodami złotopurpurowego słońca. Wędrowałem po milczących, sekwojowych lasach, pływałem w zimnych, bystrych strumieniach górskich, a potem spuszczałem się w dół po skałach grubo porośniętych soczystą roślinnością — na plażę, z powrotem ku wzburzonym falom. Oglądałem spożywające obiad kormorany i mewy, a pewnego dnia obserwowałem zabawną wydrę morską, która brzuszkiem do góry odpłynęła pięćdziesiąt metrów od brzegu, zajadając upolowanego przed chwilą kraba. Nie czytałem gazet. Nigdzie nie telefonowałem. Nie prowadziłem żadnych notatek.

A jednak spokój nie nadchodził. Z pustym zakłopotaniem myślałem bez przerwy o Sundarze i o tym, jak mogłem ją utracić. Trapiłem się ponurymi sprawami politycznymi, które każdy będący przy zdrowych zmysłach człowiek odrzuciłby w obliczu tak wspaniałego otoczenia. Wymyśliłem cały zespół entropicznych katastrof, jakie mogłyby się wydarzyć, gdyby Quinn nie pojechał jednak do Luizjany. Mieszkałem w raju, a mimo to udało mi się pozostać nerwowym, zaniepokojonym i rozbitym wewnętrznie.

Z wolna zacząłem sobie jednak pozwalać na trochę oddechu. Magia bujnego wybrzeża, zachowanego cudownie w kraju, w którym wszystko poza tym zostało właściwie zniszczone, stopniowo udzielała się mojej bezsilnej, zagubionej duszy.

Podczas pobytu w Big Sur chyba po raz pierwszy widziałem.

Nie jestem pewien. Przebywałem w towarzystwie Carvajala od wielu miesięcy, ale nie przyniosło to jak na razie żadnych odczuwalnych rezultatów. Przyszłość nie nadsyłała mi wiadomości, które umiałbym odczytać. Poznałem te sztuczki, które stosował Carvajal, żeby przywołać stan jasnowidzenia, poznałem objawy nadchodzących wizji, czułem, że już niedługo będę widział, ale jak dotąd nie doświadczyłem ani jednej pewnej wizji, cel mój zaś wydawał się tym bardziej odległy, im usilniej próbowałem go osiągnąć. W czasie mojego pobytu w Big Sur zdarzyło się jednak raz coś niezwykłego. Spędziłem dzień na plaży, i teraz, późnym popołudniem, wspinałem się stromą ścieżką z powrotem do domku, męcząc się szybko, ciężko dysząc i ciesząc się ogarniającymi mnie zawrotami głowy, albowiem celowo wystawiałem swoje płuca i serce na najwyższą próbę. Doszedłszy do ostrego występu skalnego przystanąłem na chwilę, by spojrzeć za siebie, a ponieważ blask zachodzącego słońca odbity od powierzchni oceanu uderzył i oślepił mnie, zachwiałem się na nogach, zadrżałem i musiałem uchwycić się jakiegoś krzaka, żeby ratować się przed upadkiem. W tej chwili właśnie wydało mi się — wydało mi się, było to tylko złudne uczucie, króciutkie, podświadome mgnienie — że poprzez złoty ogień słońca wpatruję się w nie narodzone jeszcze czasy, że widzę ogromną, zieloną, prostokątną flagę powiewającą nad obszernym, betonowym placem, z której to flagi spogląda na mnie potężna, rozkazująca twarz Paula Quinna, a plac jest pełen ludzi, tysięcy, setek tysięcy stłoczonych ludzi, wymachujących ramionami, wrzeszczących szaleńczo, oddających honory fladze, jak jakaś olbrzymia, zbiorowa jednostka, histeryczna tłuszcza zatracona całkowicie w uwielbieniu dla Quinna. Równie dobrze mogłaby to być Norymberga w 1934 roku. Inna twarz na fladze, dziwne, wybałuszone wskutek nadczynności tarczycy oczy i sztywny, czarny wąsik, a ludzie mogliby właściwie krzyczeć: „Sieg Heil! Sieg Heil!” Zaparło mi dech, opadłem na kolana, ogarnęło mnie oszołomienie, przerażenie, zdumienie, rozbawienie, sam nie wiem co. Jęknąłem, zakryłem twarz rękami i wtedy wizja zniknęła, popołudniowy wiatr wywiał mi flagę i motłoch z pulsującego mózgu, przede mną zaś rozpościerał się jedynie bezkres Pacyfiku.

Czy widziałem? Czy rozchyliła się dla mnie zasłona czasu? Czyżby Quinn był „fuhrerem” przyszłości, „duce” jutra? Czy może mój wyczerpany umysł, spiskując wespół z mym wyczerpanym ciałem, obdarzył mnie tylko swym przelotnym, paranoicznym olśnieniem, szalonymi fantazmatami i niczym więcej? Nie wiem. Wciąż jeszcze nie wiem. Mam swoją teorię, która powiada, że widziałem; ale tej flagi nie zdarzyło mi się widzieć nigdy potem, nigdy nie słyszałem już odbitych echem wrzasków ekstatycznej tłuszczy i nigdy nie dowiem się prawdy, dopóki rzeczywiście nie nastanie dla nas kiedyś dzień sztandaru Quinna.

Uznałem w końcu, że moja separacja od świata trwa już wystarczająco długo, żeby powrócił w Ratuszu wizerunek Lew Nicholsa jako zrównoważonego i godnego zaufania doradcy. Pojechałem więc samochodem do Monterey, złapałem przybrzeżną kapsułę do San Francisco i poleciałem stamtąd do Nowego Jorku, do swojego zakurzonego, nie sprzątanego mieszkania na Sześćdziesiątej Trzeciej Ulicy. Niewiele się zmieniło. Teraz, gdy nadszedł listopad, dni były coraz krótsze, a jesienne mgły ustąpiły już pierwszym ostrym podmuchom nacierającej zimy, tnącej miasto w poprzek od rzeki do rzeki. Burmistrz, mirabile dictu[52], pojechał do Luizjany i, ku niezadowoleniu zespołu redakcyjnego „New York Timesa”, wypowiedział się za budową kontrowersyjnej tamy Plaquemines. Został też sfotografowany w objęciach gubernatora Thibodaux: Quinn miał na zdjęciu minę człowieka kwaśno zdeterminowanego, jak ktoś, kto za pieniądze zgodził się uścisnąć kaktus.

Potem pojechałem na Brooklyn do Carvajala.

Rozmawiałem z nim zaledwie miesiąc temu, ale postarzał się daleko bardziej niż o miesiąc — cera zrobiła mu się ziemista, był jakiś skurczony, oczy miał załzawione i zamglone, i trzęsły mu się ręce. Nie widziałem go tak zniszczonego i wyczerpanego od czasu naszego pierwszego spotkania w marcu w biurze Boba Lombroso. Opuściły Carvajala wszystkie siły, jakie wstąpiły w niego wiosną i latem, utracił całą żywotność, którą czerpał prawdopodobnie z kontaktów ze mną. Nie „prawdopodobnie” — na pewno. Albowiem gdy tylko usiedliśmy i zaczęliśmy rozmawiać, zaróżowiła mu się twarz, a w jego rysach pojawił się blask energii.

Opowiedziałem mu, co wydarzyło się na zboczu góry w Big Sur. Carvajal chyba się uśmiechnął.

— Nadchodzi, być może, początek — powiedział cicho. — To musi się kiedyś zacząć. Dlaczego nie teraz?

— Jeżeli jednak naprawdę widziałem, to co oznaczała moja wizja? Quinn na tych flagach? Quinn podburza tłum?

— Skąd mogę wiedzieć? — odparł.

— Nie widziałeś nigdy nic takiego?

— Czas Quinna nadejdzie już po moim czasie — przypomniał Carvajal i skarcił mnie łagodnie wzrokiem. Tak, ten człowiek miał przed sobą mniej niż sześć miesięcy życia i znał dokładnie godzinę, znał chwilę swojej śmierci. — A może pamiętasz, na ile lat wyglądał Quinn w tej wizji. Kolor włosów, zmarszczki na twarzy…

Usiłowałem sobie przypomnieć. Quinn skończył zaledwie trzydzieści dziewięć lat. A ile lat miał człowiek, którego twarz widniała na ogromnej fladze? Rozpoznałem go natychmiast, więc nie mógł się jakoś szczególnie zmienić. Czy miał obwisłe policzki? Czy posiwiały mu włosy na skroniach? Czy pogłębiły się zmarszczki jego żelaznego uśmiechu? Nie wiedziałem. Nie zauważyłem. Może to tylko moja wyobraźnia. Zrodzona ze zmęczenia halucynacja. Przeprosiłem Carvajala; przyrzekłem, że lepiej spisze się następnym razem, jeśli oczywiście nastanie dla mnie kiedyś następny raz. Carvajal zapewnił mnie, że tak się stanie. Ożywiając się coraz bardziej, stwierdził stanowczo, że będę widział. Im dłużej przebywaliśmy razem, tym większego nabierał animuszu. Będę widział, nie było co do tego wątpliwości.

— Pora wziąć się do pracy — powiedział. — Są nowe instrukcje dla Quinna.

Tym razem miał mi do przekazania tylko jedną wiadomość: burmistrz powinien zacząć rozglądać się za nowym komisarzem policji, ponieważ komisarz Sudakis miał się wkrótce podać do dymisji. Zdumiała mnie ta przepowiednia. Sudakis był jednym z najlepszych urzędników Quinna, człowiekiem popularnym, skutecznie działającym, solidnym, godnym zaufania, nieprzekupnym i odznaczającym się odwagą osobistą — jedynym właściwie bohaterem Departamentu Policji Nowego Jorku od kilku pokoleń. Przez pierwsze półtora roku jego pozycja na stanowisku szefa departamentu wydawała się niepodważalna; odnosiłem wrażenie, że Sudakis zawsze był naszym komisarzem i zawsze już nim będzie. Wykonał znakomitą robotę — przekształcił na powrót w stróżów ładu i porządku gestapo, w które zmieniła się policja pod rządami świętej pamięci burmistrza Gottfrieda — ale nie przeprowadził jeszcze wszystkich reform: zaledwie kilka miesięcy temu słyszałem, jak Sudakis oznajmił Quinnowi, że potrzebuje kolejne półtora roku, aby definitywnie zakończyć porządki. I Sudakis miałby niedługo zrezygnować? To nie brzmiało wiarygodnie.

— Quinn nie uwierzy — powiedziałem. — Zaśmieje mi się w twarz.

Carvajal wzruszył ramionami. — Po pierwszym stycznia następnego roku Sudakis nie będzie już komisarzem policji. Burmistrz powinien przygotować na jego miejsce zdolnego zastępcę.

— Może i tak. Ale to wszystko wydaje mi się cholernie nieprawdopodobne. Pozycja Sudakisa jest niewzruszona jak skała. Nie mogę tak zwyczajnie pójść i powiedzieć burmistrzowi, że komisarz zrezygnuje, nawet jeżeli to jest prawda. Tyle było już hałasu w sprawie Thibodaux i Ricciardiego, że Mardikian wysłał mnie na przymusowy urlop wypoczynkowy. Jeżeli przedstawię im teraz coś tak szalonego, mogą mnie wsadzić do domu wariatów.

Carvajal zmierzył mnie spokojnym, nieprzejednanym spojrzeniem.

— Podsuń mi chociaż jakieś dodatkowe dane. Dlaczego Sudakis zamierza podać się do dymisji? — spytałem.

— Nie wiem.

— Otrzymam jakieś wskazówki, jeżeli sam porozmawiam z Sudakisem?

— Nie wiem.

— Nie wiesz. Nie wiesz. I nic cię to nie obchodzi, prawda? Wiesz tylko, że zamierza odejść. Reszta to dla ciebie nieistotna drobnostka.

— Nawet tego nie jestem pewien, Lew. Wiem jedynie, że Sudakis odejdzie. On sam może jeszcze tego nie wiedzieć.

— No, to świetnie. Świetnie! Ja idę do burmistrza, burmistrz wzywa do siebie Sudakisa, a Sudakis wszystkiemu zaprzecza, bo nie ma na razie zamiaru rezygnować.

— Rzeczywistość jest raz na zawsze ustalona — powiedział Carvajal. — Sudakis poda się do dymisji. To będzie bardzo nagła decyzja.

— A czy koniecznie muszę poinformować o tym Quinna? Co będzie, jeżeli nic mu nie powiem? Skoro rzeczywistość jest naprawdę ustalona raz na zawsze, Sudakis odejdzie bez względu na to, co zrobię. Prawda? Czy nie?

— Chcesz, żeby burmistrz był nie przygotowany na dymisję komisarza?

— Wolę to, niż żeby mnie uważał za wariata.

— Boisz się uprzedzić Quinna o rezygnacji Sudakisa?

— Tak.

— Czego obawiasz się ze strony burmistrza?

— Znajdę się w kłopotliwej sytuacji — powiedziałem. — Poproszą mnie, żebym uzasadnił coś, co uważam za bezsensowne. Będę się musiał wycofać, mówiąc, że to tylko przeczucie, wyłącznie przeczucie, a jeśli Sudakis zaprzeczy, jakoby chciał odejść, utracę wszelki wpływ na Quinna. Mógłbym nawet stracić pracę. Czy tego właśnie pragniesz?

— Ja nie mam żadnych pragnień — jak gdyby z oddali powiedział Carvajal.

— I jeszcze jedno: Quinn nie przyjmie dymisji Sudakisa. — powiedziałem.

— Jesteś pewien?

— Absolutnie. Za bardzo go potrzebuje. Nie wyrazi zgody na jego rezygnację. Bez względu na to, co Sudakis powie, pozostanie nadal na stanowisku komisarza.

— Sudakis odejdzie — powiedział obojętnie Carvajal. Wyszedłem, żeby przemyśleć całą sprawę. Argumenty, które wysunąłem przeciwko propozycji, by Quinn zaczął szukać następcy Sudakisa, wydały mi się logiczne, rozsądne, prawdopodobne i bezdyskusyjne. Nie miałem ochoty wślizgnąć się na tak eksponowaną pozycję zaraz po swoim powrocie, gdy ciągle jeszcze Mardikian sceptycznie oceniał moją równowagę psychiczną. Z drugiej strony, jeżeli jakiś nieprzewidziany zbieg okoliczności zmusi Sudakisa do dymisji, to zlekceważyłbym swoje obowiązki, gdybym w porę nie ostrzegł burmistrza. W mieście, które balansowało nieustannie na granicy chaosu, nawet kilkudniowy bałagan na wysokich stanowiskach w Departamencie Policji doprowadziłby do anarchii na ulicach. Jako potencjalny kandydat na prezydenta, Quinn absolutnie nie mógł sobie pozwolić choćby na krótki powrót bezprawia, ogarniającego miasto tak często za czasów represyjnej administracji Gottfrieda i słabego burmistrza DiLaurenzio. Po trzecie, nigdy jeszcze nie odmówiłem zastosowania się do poleceń Carvajala i było mi głupio, że miałbym mu się teraz przeciwstawić. Niepostrzeżenie opanowały mnie koncepcje Carvajala o konserwacji rzeczywistości; niepostrzeżenie przyjąłem jego filozofie do tego stopnia, że bałem się już manipulować nieuniknionym rozwojem nieuniknionego. Czując się jak ktoś, kto wspina się na krę płynącą w dół rzeki Niagara, postanowiłem przedstawić Quinnowi sprawę Sudakisa, nie zważając na ewentualne konsekwencje.

Zwlekałem jednak cały tydzień, w nadziei, że sytuacja jakoś się rozwiąże bez mojej interwencji, a potem odczekałem jeszcze kilka dni kolejnego tygodnia; mogłem w ten sposób marudzić do końca roku, ale zrozumiałem, że się łudzę. Sporządziłem zatem sprawozdanie i posłałem je Mardikianowi.

— Ja nie przedstawię tego Quinnowi — powiedział mi Haig dwie godziny później.

— Musisz — odparłem bez przekonania.

— Wiesz, co się stanie, jeżeli to zrobię? Quinn da ci kopa w dupę, Lew. W sprawie Ricciardiego i podróży do Luizjany musiałem stawać przez pół dnia na głowie, a to, co Quinn mówił wówczas na twój temat, nie było szczególnie pochlebne. On się obawia, że dostajesz bzika.

— Wszyscy tak uważacie. Ale nie dostaję. Byłem na milutkich wakacjach w Kalifornii i nigdy w życiu lepiej się nie czułem. Powiadam ci, że w styczniu potrzebny będzie miastu nowy komisarz policji.

— Nie, Lew.

— Nie?

Mardikian odchrząknął donośnie. Tolerował mnie, był pobłażliwy; wiedziałem jednak, że moich prognoz i mnie ma już powyżej uszu.

— Gdy tylko otrzymałem sprawozdanie, wezwałem Sudakisa i powiedziałem mu, że krąży po mieście plotka, jakoby zastanawiał się ostatnio nad dymisją. Nie podałem autora. Myślał, że usłyszałem o tym od jednego z chłopców z prasy. Szkoda, że nie widziałeś jego twarzy, Lew. Można by pomyśleć, że jego matkę nazwano właśnie Turczynką. Przysięgał na wszystkie świętości, że nie odejdzie ze stanowiska, dopóki nie zwolni go sam burmistrz. Na ogół widzę, gdy ktoś mnie robi w konia, ale Sudakis nie mógł mówić szczerzej.

— A mimo to Sudakis odejdzie za miesiąc lub za dwa.

— Jak to możliwe?

— Powstaną pewne nioczekiwane okoliczności.

— Na przykład jakie?

— Wszystko jedno. Przyczyny zdrowotne, nagły skandal w departamencie, propozycja pracy za olbrzymią forsę w San Francisco. Nie wiem dokładnie, jaki będzie powód. Po prostu mówię ci, że…

— Lew, skąd na litość boską mógłbyś wiedzieć, co Sudakis zrobi w styczniu, skoro on sam jeszcze tego nie wie?

— Ale ja wiem — upierałem się.

— Skąd?

— Mam takie przeczucie.

— Przeczucie. Przeczucie. Ciągle to powtarzasz. Tym razem jest już o jedno przeczucie za dużo, Lew. Twoje zdolności związane są przecież z interpretacją pewnych kierunków wydarzeń, a nie z przypadkowymi przywidzeniami, prawda? Tymczasem coraz częściej zaczynasz przychodzić tu z jakimiś pojedynczymi strzałami, z wróżbiarskimi sztuczkami kryształowej kuli, z…

— Haig, czy ja się kiedykolwiek pomyliłem?

— Nie jestem pewien.

— Nigdy. Ani razu. Wiele z tych prognoz jeszcze się nie sprawdziło, ale nie ma ani jednej, której zaprzeczałyby późniejsze wypadki. Nie zaleciłem wam ani jednego sposobu działania, który definitywnie okazałby się błędny. Nie…

— A mimo to, Lew, powiedziałem ci już ostatnim razem, że nie wierzymy tutaj we wróżbitów. Zajmij się lepiej prognozami rzeczywistych tendencji politycznych, dobrze?

— Mam na względzie wyłącznie powodzenie Quinna.

— Pewnie. Ale moim zdaniem powinieneś raczej pomyśleć o sobie.

— Co to ma znaczyć?

— Że jeśli twoja praca tutaj nie przybierze, hm, nieco mniej niekonwencjonalnego charakteru, to burmistrz może nie zechcieć korzystać w dalszym ciągu z twoich usług.

— Bzdura. Jestem mu potrzebny.

— Quinn zaczyna być przeciwnego zdania. Zaczyna właściwie uważać, że stajesz się mu ciężarem.

— W takim razie nie zdaje sobie sprawy, ile dla niego zrobiłem. Zbliżył się o tysiąc kilometrów do Białego Domu wyłącznie dzięki mnie. Słuchaj, Haig, bez względu na to, czy myślicie, że zwariowałem, to pewnego styczniowego dnia nasze miasto obudzi się już bez komisarza policji. W związku z czym burmistrz powinien rozpocząć poszukiwania następcy jeszcze dzisiejszego popołudnia i dlatego właśnie chcę, żebyś mu o tym powiedział.

— Nie. W imię twojego własnego dobra — odrzekł Mardikian.

— Nie bądź uparty.

— Uparty? Uparty? Usiłuję ocalić twoją skórę.

— A co w tym złego, że Quinn dyskretnie rozejrzy się za nowym komisarzem? Jeśli Sudakis nie poda się do dymisji, to Quinn ukręci sprawie łeb i nikt się o niczym nie dowie. Czy zawsze muszę mieć rację? Nie mylę się co do Sudakisa, ale nawet gdybym się pomylił, no to co z tego? Przedstawiam wam użyteczną informację, informację bardzo ważną, jeśli okaże się prawdziwa i…

— Nikt nie twierdzi, że musisz mieć stuprocentową rację, i rzeczywiście nie zaszkodziłoby rozpocząć dyskretnych poszukiwań nowego komisarza policji. Nie chcę po prostu, żeby przytrafiło ci się coś nieprzyjemnego. Quinn w zasadzie zapowiedział mi, że jeśli pojawisz się tu raz jeszcze z jakimś zwariowanym, magicznym proroctwem, przeniesie cię do Departamentu Oczyszczania Miasta albo jeszcze gorzej. I on to zrobi, Lew, wierz mi, zrobi to. Miałeś jak dotąd niesamowite szczęście, że udawało ci się wyczyniać takie cuda, ale…

— To nie jest kwestia szczęścia, Haig.

— Co?

— Ja wcale nie stosuję metod stochastycznych. Nie odwołuje się do przewidywania. Krótko mówiąc, chcę ci powiedzieć, że ja widzę. Potrafię zajrzeć w przyszłość i słyszeć rozmowy, czytać nagłówki gazet i obserwować różne wydarzenia, potrafię wycisnąć z przyszłości mnóstwo informacji. — Przypisanie sobie mocy Carvajala było niewielkim kłamstwem. Z operacyjnego punktu widzenia skutek był ten sam, nieważne, który z nas widział. — Dlatego właśnie nie zawsze jestem w stanie podać ci dodatkowe dane, objaśniające moje sprawozdania — powiedziałem. — Spoglądam w styczeń, widzę, że Sudakis składa dymisję i tyle; nie wiem, dlaczego, nie postrzegam jeszcze otaczającej struktury przyczynowo-skutkowej, tylko samo wydarzenie. To coś innego niż prognozowanie politycznych trendów, to coś całkowicie innego, bardziej szaleńczego, trudniejszego do przyjęcia, ale za to pewniejszego, stuprocentowo pewnego, stuprocentowo! Bo ja widzę, co stanie się w przyszłości.

Mardikian milczał przez bardzo długą chwilę.

— Czy mówisz poważnie, Lew? — zapytał w końcu chrapliwym, kosmatym głosem.

— Jak najbardziej.

— Jeżeli przyprowadzę tu Quinna, to czy powtórzysz mu dokładnie to samo, co przed chwilą powiedziałeś mnie? Dokładnie?

— Tak.

— Zaczekaj tutaj — powiedział Mardikian. Czekałem. Próbowałem o niczym nie myśleć. Oczyścić umysł, pozwolić na przypływ losowości. Nawaliłem? zagrałem za wysoko? Sądziłem, że nie. Uważałem, że nadszedł już czas, abym ujawnił nieco swe zamiary. Ze względu na większą wiarygodność nie wspominałem nic o roli Carvajala w całej sprawie, ale poza tym niczego nie ukryłem i czułem ogromną ulgę, czułem wzbierającą we mnie ciepłą falę swobody, ponieważ pozbyłem się nareszcie maski. Mardikian wrócił mniej więcej piętnaście minut później.

Przyszedł z burmistrzem. Weszli do gabinetu i zatrzymali się, stając obok siebie przy drzwiach. Dziwnie źle dobrana para: Mardikian smagły i absurdalnie wysoki, Quinn niski, jasnowłosy i przysadzisty. Mieli okropnie poważne miny.

— Powiedz burmistrzowi to, co powiedziałeś mnie — rzekł Mardikian.

Przyznałem się więc ponownie do jasnowidzenia, używając, o ile było to możliwe, takich samych określeń jak poprzednio. Quinn słuchał bez wyrazu. Gdy tylko skończyłem, powiedział:

— Od kiedy dla mnie pracujesz, Lew?

— Od początku 1996 roku.

— To prawie cztery lata. A od jak dawna połączyłeś się bezpośrednio z przyszłością?

— Od niedawna. Zaledwie od ostatniej wiosny. Pamiętasz, kiedy cię namawiałem, żebyś przepchnął w Radzie Miejskiej ustawę o żelowaniu ropy, tuż przed tymi katastrofami dwóch tankowców u wybrzeży Teksasu i Kalifornii? To było mniej więcej wtedy. Ja wcale nie prognozowałem. No i później, wszystkie te inne historie, które wydają się wam czasem takie dziwne…

— Jak gdybyś czytał ze szklanej kuli — powiedział w zamyśleniu Quinn.

— Tak. Tak. Pamiętasz, Paul, co mi powiedziałeś tego dnia, kiedy zdecydowałeś, że będziesz się ubiegał o prezydenturę w 2004 roku? Powiedziałeś, że będę dla ciebie oczami, które zobaczą przyszłość. Nie domyślałeś się nawet, jak bardzo masz rację!

Quinn roześmiał się. To nie był wesoły śmiech.

— Sądziłem, że kilka tygodni urlopu pomoże ci wrócić do siebie, Lew. Ale teraz widzę, że problem leży znacznie głębiej.

— Co?

— Przez cztery lata byłeś moim dobrym przyjacielem i cennym konsultantem. Nie mogę nie doceniać wartości twojej pomocy. Być może formułowałeś swoje wnioski na podstawie starannej analizy aktualnych trendów politycznych, może korzystałeś z komputerów, a może jakiś duszek szeptał ci je do ucha, ale udzielałeś mi pożytecznych rad, skądkolwiek by pochodziły. Jednakże po tym, co przed chwilą usłyszałem, nie mogę zatrudniać cię dłużej w naszym zespole. Jeśli rozejdzie się wieść, że kluczowe decyzje Paula Quinna podejmuje za niego jakiś guru, wizjoner, jakiś jasnowidzący Rasputin, że nie jestem niczym więcej, jak tylko szamoczącą się w ciemności marionetką, to będę skończony, przepadnę na amen. Od dzisiaj idziesz na urlop, ale będziemy wypłacać ci pensję do końca roku podatkowego, może być? Da ci to siedem miesięcy na odbudowanie twojego dawnego interesu konsultingowego, zanim zostaniesz skreślony z listy pracowników administracji miejskiej. Po rozwodzie znalazłeś się zapewne w trudnej sytuacji finansowej, której nie chciałbym pogarszać. Zawrzyjmy jeszcze jedną umowę: ja nie wydam żadnego publicznego oświadczenia o przyczynach twojej rezygnacji, a ty nie będziesz się oficjalnie wypowiadał na temat rzekomego źródła rad, których mi udzielałeś. Zgoda?

— Wyrzucasz mnie z pracy? — wymamrotałem.

— Przykro mi, Lew.

— Mógłbym cię uczynić prezydentem, Paul!

— Widocznie muszę to osiągnąć sam.

— Myślisz, że zwariowałem, prawda?

— To bardzo brutalne określenie.

— Ale tak przecież jest. Uważasz, że twoim doradcą jest niebezpieczny szaleniec, i nic cię nie obchodzi, że jego informacje zawsze były trafne, musisz się go teraz pozbyć, bo wyglądałoby źle, tak, bardzo źle, gdyby zaczęto przypuszczać, że w twoim zespole jest szaman, a zatem…

— Lew, proszę cię — powiedział Quinn. — Nie stwarzaj mi dodatkowych trudności. — Przeszedł przez pokój ł chwycił moją zimną, bezwładną rękę w gwałtownym uścisku. Spojrzał mi z bliska w twarz. Uwaga: oto osławiona Obróbka Quinna, jeszcze raz, już ostatni. — Uwierz, że będzie mi tu ciebie brakowało — odezwał się z naciskiem. — Jako przyjaciela i jako doradcy. Być może popełniam poważny błąd. To bardzo bolesna decyzja. Ale masz rację: nie mogę ryzykować, Lew. Nie mogę ryzykować.

35

Po obiedzie opróżniłem biurko i pojechałem do domu, a raczej do mieszkania, które uchodziło za mój dom, gdzie spędziłem resztę popołudnia obijając się po nędznych, na wpół pustych pokojach, usiłując zrozumieć, co się stało. Wyrzucono mnie z pracy? Tak. Zdjąłem maskę i nie spodobało im się to, co zobaczyli pod spodem. Przestałem udawać, że jestem naukowcem i przyznałem się do czarów, powiedziałem Mardikianowi najprawdziwszą prawdę i nie będę już więcej jeździł do Ratusza, żeby zasiadać wśród możnych tego świata, nie będę już kierował przyszłością charyzmatycznego Paula Quinna, który za pięć lat, licząc od stycznia tego roku, złoży w Waszyngtonie przysięgę prezydencką, a ja będę oglądał tę scenę z daleka, w telewizji, zapomniany, odtrącony człowiek, trędowaty administracji burmistrza. Byłem zbyt przygnębiony, żeby płakać. Opuściła mnie żona, straciłem pracę i życiowy cel. Całymi godzinami chodziłem po swoim nowym, ponurym mieszkaniu, a gdy mnie to znużyło, stałem bezczynnie przy oknie przez godzinę lub więcej i przyglądałem się, jak niebo przybiera barwę ołowiu, spadają niespodziewanie płatki pierwszego śniegu, a nad Manhattanem rozpościera się zimna noc.

Potem rozpacz przerodziła się w złość i wściekły zatelefonowałem do Carvajala.

— Quinn już wie — powiedziałem — o dymisji Sudakisa. Złożyłem sprawozdanie Mardikianowi, a on naradził się z Quinnem.

— No i co?

— I wyrzucili mnie z pracy. Myślą, że zwariowałem. Mardikian zwrócił się do Sudakisa, który oznajmił, że nie ma zamiaru rezygnować, i wtedy Mardikian stwierdził, że burmistrz i on martwią się moimi szalonymi, wróżbiarskimi przepowiedniami i chcą, żebym zabrał się z powrotem za zwykłe prognozy, wiec powiedziałem im o jasnowidzeniu. Nie wspominałem o tobie. Powiedziałem, że to ja umiem widzieć i że dzięki temu zdobywam takie informacje, jak owa historia z Thibodaux oraz dymisja Sudakisa. Wtedy Mardikian kazał mi powtórzyć wszystko Quinnowi, który orzekł, że zbytnio ryzykuje trzymając w zespole doradczym takiego wariata jak ja. Sformułował to, co prawda, nieco delikatniej. Do trzydziestego czerwca jestem na urlopie, a później nie będę otrzymywał już poborów z kasy miejskiej.

— Rozumiem — powiedział Carvajal. W jego głosie nie było ani niepokoju, ani współczucia.

— Wiedziałeś, że tak się stanie.

— Naprawdę?

— Musiałeś wiedzieć. Nie baw się ze mną w kotka i myszkę, Carvajal. Wiedziałeś, że mnie wyrzucą, jeżeli powiem burmistrzowi o styczniowej dymisji Sudakisa?

Nie odpowiedział.

— Wiedziałeś czy nie? — krzyczałem.

— Tak — odparł.

— Wiedziałeś. Oczywiście, że wiedziałeś. Wiesz wszystko. Ale mi nie powiedziałeś.

— Bo nie pytałeś — odparł niewinnie Carvajal.

— Nie przyszło mi do głowy, żeby o to zapytać. Bóg jeden wie dlaczego, ale nie pomyślałem o tym. Nie mogłeś mnie uprzedzić? Nie mogłeś powiedzieć, żebym trzymał buzię na kłódkę, bo jestem w większych tarapatach, niż podejrzewam, i że wywalą mnie na zbity pysk, jeżeli nie będę się miał na baczności?

— Jak możesz zadawać takie pytanie po tym wszystkim, czego się już nauczyłeś, Lew?

— Chciałeś po prostu siedzieć sobie spokojnie i przyglądać się klęsce mojej kariery?

— Dobrze się zastanów — powiedział Carvajal. — Wiedziałem, że zostaniesz zwolniony, tak. Wiem także, że Sudakis poda się do dymisji. Cóż jednak mogę na to poradzić? Pamiętaj, że dla mnie twoje zwolnienie stało się już faktem. Nie można było mu zapobiec.

— Jezus Maria! Znowu mówisz o niezmiennej rzeczywistości?

— Oczywiście. Doprawdy, Lew, czy sądzisz, że ostrzegałbym cię przed czymkolwiek, nawet gdybyś wierzył, że będziesz mógł to zmienić? Jakież byłoby to daremne! Jakie głupie! Nie jesteśmy przecież w stanie niczego zmienić, prawda?

— Prawda — odpowiedziałem z goryczą. — Odchodzimy na stronę i uprzejmie pozwalamy rozgrywać się wydarzeniom. Pomagamy im nawet, jeżeli to konieczne. Nawet jeśli pomoc wymaga zniszczenia czyjejś kariery albo przekreślenia prób ustabilizowania przyszłości politycznej tego pożałowania godnego, nieudolnie rządzonego kraju, a taką próbą jest wyniesienie na stanowisko prezydenta — człowieka, który… O Boże, Carvajal, przecież to ty mnie w to wszystko wciągnąłeś. Wystawiłeś mnie. I nic cię to nie obchodzi. Prawda? Po prostu nic cię to nie obchodzi!

— Są gorsze nieszczęścia niż utrata pracy, Lew.

— Ale wszystko, co budowałem, wszystko, co usiłowałem ukształtować… Jak, na Boga, mógłbym teraz pomóc Quinnowi? Co będę robił? Złamałeś mnie!

— To, co się stało, musiało się stać — powiedział.

— Do diabła z tobą i twoją pobożną uległością!

— Sądziłem, że dzielisz już tę uległość ze mną.

— Niczego z tobą nie dzielę — powiedziałem. — Musiałem stracić zmysły, żeby się w ogóle z tobą zadawać, Carvajal. Przez ciebie straciłem Sundarę, przez ciebie straciłem miejsce u boku Quinna, przez ciebie straciłem rozsądek i zdrowie, straciłem wszystko, co było dla mnie ważne! I co otrzymuję w zamian? C o? Jedno przeklęte spojrzenie w przyszłość, które mogło być po prostu chwilowym odlotem ze zmęczenia? Głowę pełną chorobliwej, fatalistycznej filozofii i niedowarzonych teorii o przepływie czasu? Chryste! Żałuję, że kiedykolwiek cię poznałem! Wiesz, kim jesteś, Carvajal? Kimś w rodzaju wampira, pijawki wysysającej ze mnie żywotność i energię, korzystającej z moich sił, by dotrwać jakoś do końca swojego bezużytecznego, jałowego, nieuzasadnionego i bezcelowego życia.

Carvajal nie zdradzał żadnych emocji.

— Przykro mi, że tak to przeżywasz, Lew — odparł łagodnie.

— Go jeszcze przede mną ukrywasz? No już, podaj mi resztę złych wiadomości. Czy podczas świąt Bożego Narodzenia poślizgnę się na lodzie i skręcę sobie kark? Przepuszczę wszystkie oszczędności i zastrzelą mnie podczas napadu na bank? Zostanę kokainistą? No, dalej, powiedz, co mnie teraz czeka!

— Proszę cię, Lew.

— Powiedz mi!

— Spróbuj się uspokoić.

— Powiedz mi!

— Niczego przed tobą nie ukrywam. Zimą nie przydarzy ci się nic szczególnego. Będzie to dla ciebie okres zmiany, medytacji i przemiany wewnętrznej, ale bez żadnych dramatycznych wydarzeń w otaczającym świecie. A potem… potem… nic więcej nie umiem ci powiedzieć, Lew. Wiesz, że nie widzę dalej poza nadchodzącą wiosnę.

Te słowa uderzyły mnie jak cios kolanem w brzuch. Oczywiście. Oczywiście! Carvajal umrze. Człowiek, który nic nie robi, żeby zapobiec swojej własnej śmierci, nie będzie przecież mieszał się do spraw innych ludzi, nawet jeżeli jego jedyny przyjaciel zmierza sobie wesoło wprost ku katastrofie. Ba, mógłby go wręcz zepchnąć po śliskim zboczu, gdyby uważał, że tak należy postąpić. Naiwnością z mojej strony było sądzić, że Carvajal uczyniłby cokolwiek, aby uchronić mnie przed tragedią, jeśli raz już ją kiedyś zobaczył. Ten człowiek przynosił nieszczęście. I przyczynił się do mojej klęski.

— Zrywam zawartą między nami umowę — powiedziałem. — Boję się ciebie. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego, Carvajal. Nigdy więcej mnie już nie usłyszysz.

Milczał. Chyba śmiał się cicho. Tak, prawie na pewno śmiał się cicho.

Jego milczenie odebrało mojemu pożegnalnemu przemówieniu melodramatyczną siłę.

— Do widzenia — zrobiło mi się nagle głupio i z trzaskiem odłożyłem słuchawkę.

36

Wmieście nastała zima. Czasami śnieg nie pada do stycznia albo nawet do lutego; ale w Święto Dziękczynienia było już biało, a w pierwszych tygodniach grudnia zadymka goniła zadymkę, aż wydawało się, że Nowy Jork zginie w uścisku nowej epoki lodowcowej. Miasto posiada nowoczesne urządzenia odśnieżające, kable ogrzewcze biegnące pod ulicami, ciężarówki komunalnego przedsiębiorstwa oczyszczania wyposażone w topiące śnieg zbiorniki, całą armadę zlewni, szufli, zgarniarek i cedzideł, ale żadne cudeńka nic tu nie mogły poradzić, skoro w środę spadło dziesięć centymetrów śniegu, w piątek dwanaście, w poniedziałek piętnaście, a w sobotę pół metra. Od czasu do czasu pomiędzy kolejnymi burzami śnieżnymi przychodziła odwilż, a wtedy czubki zbitej białej masy miękły i rozpływały się, skapując do rynsztoków, ale zaraz nadciągał znowu mróz, morderczy mróz, zamieniający natychmiast wszystko, co się przedtem roztopiło, w ostry jak nóż lód. Życie w zamrożonym mieście zamarło. Dookoła panowała dziwna cisza. Nie wychodziłem z domu, jak wszyscy, którzy nie mieli po temu jakiegoś naprawdę ważnego powodu. Rok 1999 i cały dwudziesty wiek odchodziły ukradkiem w głąb lodowej głuszy.

W tym ponurym okresie nie kontaktowałem się właściwie z nikim oprócz Boba Lombroso. Finansista zadzwonił jakieś pięć czy sześć dni po moim zwolnieniu, żeby wyrazić z tego powodu żal.

— Dlaczego jednak, na Boga — pytał — zdecydowałeś się w końcu powiedzieć Mardikianowi prawdę?

— Czułem, że nie mam wyboru. On i Quinn przestali traktować mnie poważnie.

— A traktowaliby cię poważniej, gdybyś im oświadczył, że widzisz przyszłość?

— Zagrałem va banque. Przegrałem.

— Jak na człowieka obdarzonego tak nadzwyczajną intuicją, Lew, zachowałeś się w tej sytuacji wyjątkowo niemądrze.

— Wiem, wiem. Myślałem chyba, że Mardikian ma bardziej elastyczną wyobraźnię. Quinna też zapewne przeceniłem.

— Haig nie piastowałby dzisiaj tak wysokiego stanowiska, gdyby miał elastyczną wyobraźnię — powiedział Lombroso. — A jeśli chodzi o burmistrza, to on gra o wielką stawkę i nie będzie podejmował zbędnego ryzyka.

— Ja jestem jego niezbędnym ryzykiem, Bob. Mogę mu pomóc.

— Jeżeli wydaje ci się, że go namówisz, by przyjął cię z powrotem, to daj sobie spokój. Quinn jest tobą przerażony.

— Przerażony?

— No, może to za mocne słowo. Ale głęboko go niepokoisz. Właściwie podejrzewa, że być może naprawdę potrafisz dokonać wszystkiego, o czym mu mówiłeś. Tego się chyba obawia.

— Że wyrzucił z pracy autentycznego wizjonera?

— Nie. Tego, że w ogóle istnieją jacyś autentyczni wizjonerzy. Lew, mogę mieć kłopoty, jeżeli Quinn się dowie, że ci o tym powiedziałem. Mówił, że kiedy pomyśli, iż są ludzie, którzy naprawdę widzą przyszłość, czuje się tak, jak gdyby ktoś zaciskał mu dłoń na gardle. Ogarnia go paranoja, kurczą się jego możliwości, a linia horyzontu otacza go coraz ciaśniej. To jego własne słowa. Nienawidzi całej tej koncepcji determinizmu. Uważa, że jest człowiekiem, który zawsze sam kształtował swój los, i odczuwa coś w rodzaju egzystencjalnego strachu, kiedy spotyka kogoś, kto utrzymuje, że przyszłość jest gotowym dokumentem, że można ją otworzyć i przeczytać jak książkę. Dlatego, że on staje się wtedy marionetką, postępującą wedle ustalonego z góry wzoru. Niełatwo wpędzić Paula Quinna w paranoiczny nastrój, ale tobie się to chyba udało. A najbardziej denerwuje go to, że zatrudnił cię osobiście, że uczynił cię członkiem swojego wewnętrznego zespołu i trzymał cię blisko siebie przez cztery lata, nie zdając sobie sprawy, jakie stanowisz dla niego zagrożenie.

— Nigdy nie byłem dla niego zagrożeniem, Bob.

— Quinn jest innego zdania.

— Myli się. Przyszłość wcale nie była dla mnie otwartą księgą przez wszystkie lata, które spędziłem u jego boku. Jeszcze niedawno pracowałem wyłącznie przy użyciu metod stochastycznych, dopóki nie związałem się bliżej z Carvajalem. Ty przecież o tym wiesz.

— Ale Quinn nie wie.

— No to co z tego? Absurdem jest twierdzić, że stanowię dla niego zagrożenie. Posłuchaj: mój stosunek do Quinna zawsze był mieszanką strachu, podziwu, szacunku i, no cóż, miłości. Miłości. Nawet teraz. Nadal uważam, że jest wspaniałym człowiekiem i wielkim politykiem, pragnę, aby został prezydentem, i chociaż żałuje, że z mojego powodu wpadł w taką panikę, to nie mam mu tego za złe. Rozumiem, że z jego punktu widzenia mogło mu się wydawać, iż należy się mnie pozbyć. Jednak wciąż jeszcze chce uczynić dla niego wszystko, co w mojej mocy.

— Quinn nie przyjmie cię z powrotem, Lew.

— W porządku, trudno. Mogę jednak nadal dla niego pracować bez jego wiedzy.

— W jaki sposób?

— Za twoim pośrednictwem — powiedziałem. — Mógłbym podsuwać ci różne propozycje, a ty przekazywałbyś je Quinnowi jako swoje własne.

— Jeżeli zacznę przychodzić do niego z takimi pomysłami jak ty, to Quinn pozbędzie się mnie równie szybko jak ciebie. A może nawet i szybciej.

— To byłyby informacje innego rodzaju, Bob. Po pierwsze, wiem już teraz, czego nie należy mu mówić. Po drugie, odciąłem się od swego źródła. Zerwałem z Carvajalem. Czy wiesz, że nigdy mnie nie ostrzegł, iż zostanę wyrzucony z pracy? Opowiada mi o przyszłości Sudakisa, ale o mojej nie. Sądzę, że chciał, żeby mnie zwolniono. Carvajal byt dla mnie jednym pasmem udręk i nie zamierzam przeżywać tego wszystkiego po raz wtóry. Wciąż jednak mam do zaoferowania własną intuicję i zdolności stochastyczne. Mógłbym analizować aktualne tendencje polityczne, uogólniać strategię działania i przekazywać ci uzyskane wyniki, prawda? Tak czy nie? Urządzimy to w ten sposób, aby Quinn i Mardikian nigdy się nie dowiedzieli, że pozostajemy ze sobą w kontakcie. Nie możesz tak po prostu pozwolić mi się zmarnować, Bob. Przynajmniej dopóki jest jeszcze do wykonania jakaś robota dla Quinna. Co ty na to?

— Możemy spróbować — powiedział ostrożnie Lombroso. — Tak, przypuszczam, że możemy spróbować. Dobra. Zostanę twoim rzecznikiem, Lew. Pod warunkiem, że pozostawisz mi możliwość decydowania o tym, co przekazać Quinnowi, a czego nie. Pamiętaj, że teraz to ja kładę głowę pod topór, nie ty.

— Jasne — powiedziałem.

Skoro nie wolno mi było służyć Quinnowi osobiście, mogłem skorzystać z usług pośrednika. Po raz pierwszy od dnia zwolnienia z pracy poczułem się ożywiony i pełen nadziei. Tego wieczoru nie padał nawet śnieg.

37

Ale działanie przez pośrednika nie powiodło się. Próbowaliśmy, i nic z tego nie wyszło. Najpierw z zapałem zasiadłem do gazet, żeby nadrobić braki informacyjne — tydzień bezczynności i od razu straciłem z oczu kilkanaście wyłaniających się struktur politycznych. Następnie wybrałem się w niebezpieczną, mroźną podróż przez miasto do biura firmy „Lew Nichols Associates” — istniejącego jeszcze, choć słabo prosperującego przedsiębiorstwa — gdzie wrzuciłem swoje prognozy do komputera. Wyniki przesłałem Bobowi Lombroso przez posłańca, gdyż wolałem nie ryzykować rozmowy telefonicznej. Nie dałem mu nic wielkiego, po prostu kilka banalnych sugestii dotyczących miejskiej polityki pracy. Przez parę następnych dni sformułowałem jeszcze garść równie nieistotnych wskazówek. A potem zadzwonił Lombroso i powiedział:

— Możesz już przestać. Mardikian nas załatwił.

— Co się stało?

— Karmiłem ich twoimi propozycjami, wiesz, tak kawałek po kawałku. Wczoraj wieczorem umówiłem się na kolację z Mardikianem, a kiedy byliśmy przy deserze, Haig zapytał nagle, czy ty i ja pozostajemy w kontakcie.

— I powiedziałeś mu prawdę?

— Próbowałem nie powiedzieć mu niczego — odparł Lombroso. — Byłem przebiegły, ale chyba nie dość przebiegły. Jak ci wiadomo, Haig jest bystry. Przejrzał mnie na wylot. „Otrzymujesz informacje od Nicholsa, prawda?” — spytał. Wzruszyłem ramionami, a on się roześmiał i powiedział, że wie, że tak jest. Że widać w tym wszystkim twoją rękę. Nie przyznałem się do niczego. Haig opiera się tylko na przypuszczeniach, ale one są poprawne. Polecił mi, bardzo uprzejmie, żebym przestał. Mówił, że narażę swoją własną pozycję na szwank, jeżeli burmistrz zacznie podejrzewać, co się dzieje.

— Więc Quinn o niczym jeszcze nie wie?

— Widocznie nie. A Mardikian nie zamierza go powiadomić. Ale ja nie mogę ryzykować. Jeżeli Quinn mnie nakryje, jestem skończony. On dostaje absolutnej paranoi na samo wspomnienie nazwiska Lew Nichols.

— Naprawdę jest aż tak źle?

— Naprawdę.

— A zatem stałem się wrogiem — powiedziałem.

— Obawiam się, że tak. Przykro mi, Lew.

— Mnie też — odrzekłem z westchnieniem.

— Nie będę już do ciebie dzwonił. Jeżeli chciałbyś się ze mną porozumieć, zrób to za pośrednictwem mojego biura na Wall Street.

— W porządku. Nie zamierzam przysparzać ci kłopotów, Bob.

— Przykro mi — powiedział znowu Lombroso.

— W porządku.

— Jeżeli mógłbym coś dla ciebie zrobić…

— W porządku. W porządku. W porządku.

38

Dwa dni przed Bożym Narodzeniem nadeszła okropna burza — straszliwa zadymka z wściekłymi, brutalnymi wiatrami, temperaturami koła podbiegunowego i ciężkimi opadami suchego, twardego i szorstkiego śniegu. Był to ten rodzaj burzy śnieżnej, która wpędziłaby w depresję mieszkańca Minnesoty ł wywołała płacz wśród Eskimosów. Przez cały dzień szyby moich okien trzęsły się w swych dostojnych ramach, smagane niczym garściami żwiru, kaskadami pędzonego wiatrem śniegu. A ja drżałem wraz z nimi na myśl, że czekają nas jeszcze męki stycznia i lutego, chociaż i w marcu śnieg nie był w Nowym Jorku nieprawdopodobieństwem. Wcześnie poszedłem spać, a następnego dnia zbudziłem się w olśniewająco jasny poranek. Mroźne, słoneczne dni często się zdarzają po zawiejach, ale teraz było coś dziwnego w odcieniu światła, które nie miało ostrego, kruchego, cytrynowego tonu zimowego dnia, lecz raczej słodką, złotą barwę wiosny. Włączyłem radio i usłyszałem spikera informującego o dramatycznej zmianie pogody. Podobno wędrująca masa powietrza znad obu Karolin przemieściła się na północ i podniosła temperaturę do niebywałych wysokości, jak gdyby nadszedł już koniec kwietnia. I kwiecień pozostał za nami. Dzień po dniu niespotykane o tej porze gorąco pieściło utrudzone zimą miasto. Na początku, kiedy ogromne zwały śniegu rozmiękły, rozpuściły się i wzburzonymi rzekami zaczęły spływać do rynsztoków, dookoła zrobiło się paskudnie, ale już w środku świątecznego tygodnia najgorsza breja zniknęła, a suchy, smukły Manhattan przybrał niezwykły dla siebie czysty i schludny wygląd. Bzy i forsycje zaczęły pochopnie wypuszczać pączki, o kilka miesięcy za wcześnie. Nowy Jork ogarnęła fala lekkomyślności: zniknęły płaszcze i przeciwśniegowe peleryny, ulice zatłoczyły się uśmiechniętymi, pogodnymi ludźmi, ubranymi w lekkie tuniki i kaftany; na rozsłonecznionych trawnikach Central Parku rozciągnęły się liczne grupki bladych, ale żądnych opalenizny, nagich i półnagich plażowiczów, a każdą fontannę w centrum miasta otaczały zespoły muzyków, żonglerów i tancerzy. Karnawałowy nastrój nasilał się wraz z upływem starego roku i z każdym dniem niezwykłej pogody, albowiem był to rok 1999 i wraz z nim odchodziło całe tysiąclecie. (Tych, którzy twierdzili, że dwudziesty pierwszy wiek i trzecie milenium nie rozpocznie się właściwie aż do l stycznia 2001 roku, uważano za pedantów, pragnących popsuć wszystkim zabawę.) Nadejście kwietnia w grudniu wytrąciło ludzi z równowagi. Nienaturalna łagodność pogody, nastałej tak szybko po równie nienaturalnych mrozach, tajemnicza jasność wiszącego nisko nad południowym horyzontem słońca i nadzwyczajna, miękka, wiosenna konsystencja powietrza nadawały owym dniom dziwaczny, apokaliptyczny smak — wszystko wydawało się możliwe i nie zaskoczyłyby nas nawet niezwykłe komety na nocnym niebie czy też gwałtowne ruchy w konstelacjach gwiazd. Przypuszczam, że podobna atmosfera panować musiała w Rzymie tuż przed nadejściem Gotów albo w Paryżu u progu Wielkiego Terroru. Był to radosny, ale niezrozumiale niepokojący i przerażający tydzień: cieszyliśmy się cudownym ciepłem, ale ponadto uznawaliśmy je za omen, za złowieszczą zapowiedź jakiejś przyszłej, mrocznej konfrontacji. Im bliżej ostatniego dnia grudnia, tym łatwiej dawało się zauważyć rosnące wśród ludzi, dziwne napięcie. Nadal czuliśmy się nieco oszołomieni, ale nastroje zaostrzyły się. Odczuwaliśmy rozpaczliwą wesołość linoskoczków, tańczących ponad bezdenną przepaścią. Byli i tacy, którzy twierdzili — czerpiąc okrutną rozkosz z ponurej przepowiedni — że w noc sylwestrową Nowy Jork nieoczekiwanie zaatakują burze śnieżne, gigantyczne fale, albo tornado, choć biuro meteorologiczne zapowiadało utrzymanie się ciepłej pogody. I okazało się, że był to dzień jasny i słodki, tak jak poprzedzający go tydzień. W południe dowiedzieliśmy się, że jest to już najcieplejszy 31 grudnia w historii Nowego Jorku, a słupek rtęci piął się nadal w górę; przeszliśmy więc od pseudokwietnia do zadziwiającej imitacji czerwca.

Przez cały ten czas przebywałem zupełnie sam, pogrążony w ponurym chaosie myśli i, jak mi się wydaje, litości nad samym sobą. Nie dzwoniłem do nikogo — ani do Lombroso, ani do Sundary, ani do Mardikiana, ani do Carvajala, ani do nikogo innego, kto stanowiłby pozostałość lub fragment mojej dawnej egzystencji. Codziennie wychodziłem na kilka godzin z domu, żeby się nieco powłóczyć po ulicach — któż mógłby się oprzeć takiemu słońcu? — ale nie rozmawiałem z nikim i zniechęcałem innych do rozpoczęcia rozmowy. Wieczorami wracałem do mieszkania sam, czytałem trochę, popijałem brandy, słuchałem muzyki nie słuchając jej właściwie i kładłem się wcześnie spać. Ta izolacja pozbawiła mnie chyba wszelkich zdolności stochastycznych: żyłem całkowicie przeszłością, nie mając pojęcia — jak zwierzę — co mogłoby się dalej wydarzyć, bez intuicji, bez dawnego poczucia powstających i mieszających się struktur przyszłości.

W sylwestra musiałem wyjść do miasta. Zabarykadować się w samotności w taką noc byłoby nie do zniesienia, tym bardziej że nastał przecież dzień moich trzydziestych czwartych urodzin. Przyszło mi do głowy, żeby zatelefonować do przyjaciół, ale nie, zostałem wyzuty ze wszystkich towarzyskich sił: będę przemykał się samotny i obcy bocznymi uliczkami Manhattanu, jak wędrujący po Bagdadzie kalif Harun ar-Raszid[53].

Wystroiłem się jednak w najmodniejsze i najlepsze letnie ubranie o barwie złota i szkarłatu, przetykane lśniącymi nićmi, przystrzygłem brodę, ogoliłem czaszkę i żwawo wyszedłem obejrzeć złożenie stulecia do grobu.

Późnym popołudniem zapadł mrok — bez względu na to, co wskazywał termometr, wciąż jeszcze była pełnia zimy — i w mieście rozbłysły światła. Choć dochodziła dopiero siódma, zabawy sylwestrowe już się zaczynały; słyszałem śpiewy, odległe śmiechy, jakieś melorecytacje i daleki dźwięk tłuczonego szkła. Zjadłem skromną kolację w małej, zautomatyzowanej restauracji na Trzeciej Alei, a potem wałęsałem się bez celu po zachodniej i południowej części miasta.

Zazwyczaj nikt po zapadnięciu zmroku nie spacerował w ten sposób po Manhattanie. Dziś jednak ulice były ruchliwe jak w dzień; wszędzie spieszyli roześmiani przechodnie, oglądający wystawy sklepowe, machający do zupełnie obcych sobie ludzi i poszturchujący się żartobliwie w tłumie, czułem się więc bezpiecznie. Czy to naprawdę Nowy Jork, miasto zamkniętych twarzy i zmęczonych oczu, miasto noży lśniących na ciemnych, ponurych ulicach? Tak, tak, tak, to Nowy Jork, ale odmieniony, to Nowy Jork tysiąclecia, Nowy Jork wieńczącej Saturnalia nocy.

Tak, Saturnalia, to było właśnie to, obłąkańcza hulanka, szał ekstatycznych dusz. Na rogach ulic oferowano każdy narkotyk z psychodelicznej farmakopei i handel szedł chyba świetnie, bo wielu sunęło po ulicach lunatycznym krokiem. Wokoło wyły syreny, a zabawa sięgała szczytu. Ja nie brałem żadnych narkotyków oprócz jednego, prastarego, czyli alkoholu, który dawkowałem sobie obficie, przystając w każdej napotkanej gospodzie — tu zamawiając piwo, tam kieliszek jakiejś okropnej brandy, to znowu tequilę, rum, martini, a nawet ciemne, gęste sherry. Wirowało mi w głowie, ale nie byłem pijany: udawało mi się utrzymać pozycję pionową i zachować spójność myśli, a umysł mój funkcjonował ze swoją zwykłą jasnością, obserwując wszystko dookoła i wszystko rejestrując.

Z godziny na godzinę szaleństwo narastało. Jeszcze do dziewiątej nagość w barach nie była zjawiskiem częstym, ale już o wpół do dziesiątej wszędzie widać było obnażone, spocone ciała, trzęsące się piersi, roztańczone pośladki: klaszczemy i wyżej noga, wszyscy dołączają do kręgu biesiadników. Nie widziałem przedtem ludzi pieprzących się na ulicach, ale około dziesiątej kopulowano na powietrzu już powszechnie. Przez cały wieczór narastał także nurt przemocy — rozbijano na przykład szyby wystawowe i strzelano do latarni miejskich — ale wyraźnie przybrał on na sile dopiero po dziesiątej: tu i ówdzie dochodziło do bójek na pięści, czasem łagodnych, czasem morderczych. Na przykład na rogu Piątej Alei i Pięćdziesiątej Siódmej Ulicy rozgorzała gangsterska wojna, w której udział brało około stu mężczyzn i kobiet, tłukących się, na pozór bezładnie, pałkami. Dokoła hałaśliwie kłócili się kierowcy i miałem wrażenie, że niektórzy z nich celowo wpadali na inne samochody dla czystej przyjemności niszczenia. Czy popełniono jakieś morderstwa? Z pewnością. Gwałty? Tysiące. Czy doszło do ciężkich okaleczeń ciała i innych okrucieństw? Nie ulega żadnej wątpliwości, że tak.

Gdzie się podziali policjanci? Widywałem ich od czasu do czasu: niektórzy próbowali powstrzymać falę bezładu, inni rezygnowali i przyłączali się do tłumu — stróże porządku o czerwonych twarzach i zaszklonych oczach, wdający się radośnie w bójki, przekształcając je w okrutne wojny; policjanci kupujący narkotyki od ulicznych handlarzy; policjanci rozebrani do pasa, obmacujący nagie dziewczyny w barach; policjanci z ochrypłymi okrzykami rozbijający szyby samochodów służbowymi pałkami. Powszechne szaleństwo okazało się być zaraźliwe. Po tygodniu apokaliptycznego wyczekiwania, po siedmiu dniach groteskowego napięcia, nikomu widocznie nie udało się utrzymać przy całkowicie zdrowych zmysłach.

Północ zastała mnie na Times Square. Starym zwyczajem, od dawna zaniechanym w tym gnijącym mieście, zgromadziły się tam tysiące, setki tysięcy ludzi pragnących powitać Nowy Rok, stłoczonych ramie w ramie pomiędzy Czterdziestą Szóstą a Czterdziestą Drugą Ulicą, śpiewających, krzyczących, całujących się i kołyszących. Nagle wybiła oczekiwana godzina. Niebo dźgały oślepiające błyski reflektorów. Wierzchołki biurowców rozjaśniły się zalane światłem. Rok 2000! Rok 2000! I moje urodziny! Wszystkiego najlepszego! Wszystkiego naj, naj, najlepszego, Nichols!

Byłem pijany. Zwariowałem. Szalała we mnie powszechna histeria. Moje dłonie po omacku zacisnęły się na piersiach jakiejś kobiety, usta przylgnęły do jej ust i poczułem, jak mocno obejmuje mnie gorące, wilgotne ciało. Tłum wezbrał, rozdzielono nas od siebie i dałem się porwać ludzkiej fali, ściskając swych sąsiadów, śmiejąc się, walcząc o łyk powietrza, podskakując, przewracając się, potykając i omal nie wpadając w końcu pod tysiące par człowieczych nóg.

— Pożar! — krzyknął ktoś. I rzeczywiście, przy Czterdziestej Czwartej Ulicy wysoko na budynku, po zachodniej stronie, tańczyły płomienie. Miały tak prześliczny, pomarańczowy odcień, że zaczęliśmy wiwatować i bić brawo. Przyszło mi do głowy, że wszyscy jesteśmy dzisiaj Neronami[54], a potem tłum niósł mnie dalej, na południe. Nie widziałem już ognia, ale dookoła rozchodził się swąd dymu. Biły dzwony. Zawyły kolejne syreny. Chaos, chaos, chaos.

I w tym momencie poczułem się tak, jak gdybym otrzymał uderzenie pięścią w tył głowy. Zamroczony opadłem na kolana gdzieś na otwartej przestrzeni i ukryłem twarz w dłoniach, żeby osłonić się przed następnym ciosem. Cios jednak nie następował, a zamiast niego ogarnął mnie istny zalew wizji. Wizji. Przez moją głowę rwał oszałamiający potok obrazów. Zobaczyłem siebie starego i steranego życiem, kaszlącego na szpitalnym łóżku w otoczeniu lśniących, pajęczych krat najróżniejszych urządzeń medycznych; widziałem, jak pływam w przezroczystym, górskim stawie; widziałem, jak obmywa mnie i niesie fala na jakiejś gniewnej, tropikalnej plaży. Zaglądałem do tajemniczego wnętrza ogromnego, niezrozumiałego, krystalicznego mechanizmu; stałem na skraju pola lawy przyglądając się, jak płynna materia wrze i bulgoce niczym pierwszego ziemskiego poranka. Zaatakowały mnie barwy. Szeptały do mnie głosy mówiące fragmentami, sproszkowanymi cząsteczkami słów i niedopałkami końcówek zdań. To odjazd, powiedziałem sobie, odjazd, odjazd, okropny odjazd, ale nawet najgorszy odjazd dobiega wreszcie kresu, i przykucnąłem z drżeniem, próbując nie stawiać oporu, pozwalając, żeby ten koszmar wreszcie przetoczył się przeze mnie i wygrał się do końca. Mogło to trwać całymi godzinami, a mogło trwać tylko minutę. W tej jednej chwili jasności powiedziałem sobie, że to jest widzenie, że tak to się zaczyna, niczym gorączka, niczym szaleństwo. Pamiętam, że tak sobie właśnie mówiłem.

Pamiętam również, jak wymiotowałem, wypluwając z siebie wieczorną mieszankę alkoholi w szybkich, ciężkich skurczach, a potem osłabiony i drżący skuliłem się w pobliżu tej swojej śmierdzącej kałuży i nie mogłem wstać. Rozległ się grom, niczym gniew Zeusa, majestatyczny i bezsporny. Po owym pojedynczym, przerażającym uderzeniu pioruna zapadła nagle głucha cisza. Saturnalia w całym mieście ustały, nowojorczycy zatrzymali się bowiem, zesztywnieli i ze zdumieniem oraz strachem zwrócili oczy ku niebu. Co to? Grzmot zimową nocą? Czy ziemia się otworzy i pochłonie nas? Czy podniesie się poziom morza i place naszych zabaw zaleje Atlantyk? Kilka minut później zabrzmiał drugi piorun, chociaż nie było widać błyskawicy, a później po krótkiej przerwie trzeci, i wtedy zaczął padać deszcz, najpierw łagodny, ale już po kilku chwilach ulewny — ciepły, wiosenny deszcz, witający nas w roku 2000. Niepewnie podniosłem się na nogi i chociaż tego wieczoru byłem lekko ubrany, to rozebrałem się teraz do naga na rogu Broadwayu i Czterdziestej Pierwszej Ulicy; stanąłem bosymi stopami na chodniku, głowę zaś zwróciłem ku górze, pozwalając ulewie zmyć z siebie pot, łzy i zmęczenie, pozwalając jej zwilżyć mi usta, żeby się pozbyć smaku wymiocin.

Cudowny moment. Po chwili jednak zrobiło mi się zimno. Kwiecień dobiegł końca — powracał grudzień. Moja męskość się skurczyła, a ja przygarbiłem się i wtuliłem głowę w ramiona. Dygotałem. Na oślep odszukałem rozmokłe ubranie i już trzeźwy, przemoczony, wynędzniały, onieśmielony, oczami wyobraźni widzący bandytów i rzezimieszków czających się w każdej uliczce, rozpocząłem długi, powolny marsz przez miasto. Co dziesięć skrzyżowań temperatura spadała chyba o pięć stopni i na East Side byłem już całkiem przemarznięty. Przechodząc na drugą stronę Pięćdziesiątej Siódmej Ulicy spostrzegłem, że deszcz zmienił się w lepki śnieg, w drobny, sproszkowany pył pokrywający ulice, samochody oraz bezwładne ciała nieprzytomnych i nieżywych ludzi. Kiedy dotarłem do domu, sypał już normalny, zimowy, uciążliwy śnieg. Była piąta rano, pierwszego stycznia Roku Pańskiego 2000. Zrzuciłem ubranie na podłogę i nago wskoczyłem do łóżka. Drżący i przygnębiony podciągnąłem kolana na piersi i trwałem tak skulony, spodziewając się na poły, że przed świtem umrę. Obudziłem się dopiero po czternastu godzinach.

39

Cóż za poranek! Dla mnie, dla ciebie, dla całego Nowego Jorku! Dopiero przed zapadnięciem nocy, pierwszego stycznia, rezultat szalonych zdarzeń ubiegłego wieczora stał się w pełni widoczny i dowiedziano się, ile setek obywateli zginęło podczas walk, wskutek nieszczęśliwych wypadków lub zwyczajnego przechłodzenia organizmu, ile okradzione sklepów, ile zdemolowano budowli publicznych, ile skradziono portfeli i ile ciał zgwałcono. Czy jakiekolwiek miasto zaznało podobnej nocy od czasów złupienia Bizancjum? Lud oszalał, i nikt nie próbował powstrzymać jego wściekłości, nikt, nawet policja. Pierwsze, skąpe raporty donosiły, że większość przedstawicieli prawa wzięła udział w zabawie, a prowadzone w ciągu dnia drobiazgowe dochodzenie wykazało, że tak istotnie było. Zarażeni chwilą ludzie w niebieskich mundurach siali raczej, aniżeli powstrzymywali chaos. W wieczornych wiadomościach podano, że komisarz policji Sudakis, przyjął osobistą odpowiedzialność za zamieszki i podał się do dymisji. Widziałem go na ekranie telewizora, kiedy z kamienną twarzą i przekrwionymi oczami z trudnością usiłował pohamować wściekłość. Mówił niezgrabnie o wstydzie, jaki odczuwał, o hańbie, mówił o upadku moralności, a nawet o schyłku cywilizacji miejskiej. Wyglądał jak ktoś, kto od tygodnia nie spał, żałosny, rozdygotany strzęp człowieka, pomrukujący coś pod nosem i pokasłujący, a ja modliłem się, żeby ci ludzie z telewizji skończyli już z nim i czym prędzej przenieśli się gdzie indziej. Rezygnacja Sudakisa była moją osobistą zemstą, ale nie sprawiła mi ona szczególnej przyjemności. W końcu obraz się zmienił; ujrzeliśmy teraz szczątki pięciu spalonych ulic na Brooklynie, którym spłonąć pozwolili roztargnieni strażacy. Tak, tak, Sudakis podał się do dymisji. Oczywiście. Przyszłość jest raz na zawsze utrwalona. Nieomylność Carvajala potwierdza się raz jeszcze. Któż mógłby przewidzieć podobny obrót wypadków? Nie ja, nie burmistrz Quinn, i nawet nie Sudakis; ale udało się to Carvajalowi.

Odczekałem jeszcze kilka dni — w tym czasie miasto powoli wracało do siebie — a później zadzwoniłem do biura Boba Lombroso na Wall Street. Oczywiście nie było go na giełdzie. Powiedziałem telefonicznej sekretarce, żeby zaprogramowała telefon odwrotny przy najbliższej sposobności. Wszyscy wysocy urzędnicy miejscy przebywali teraz u boku burmistrza w Gracie Mansion[55] właściwie przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Pożary w każdej dzielnicy pozostawiły tysiące ludzi bez dachu nad głową; szpitale zapchane były ofiarami przemocy i wypadków; pozwy przeciw miastu o odszkodowania za zniszczenia — a głównie za to, że nie zapewniono ludności odpowiedniej ochrony policyjnej — szły już w biliony dolarów i rosły wciąż z godziny na godzinę. A ponadto należało zająć się szkodami, jakie poniosło miasto w oczach opinii publicznej. Od chwili objęcia swojego stanowiska Quinn z mozołem usiłował odbudować reputację, jaką w połowie dwudziestego wieku cieszył się Nowy Jork. Uważany był wówczas za najbardziej fascynujące, żywotne i inspirujące miasto w kraju, prawdziwą stolicę globu i ośrodek wszystkiego, co interesujące; wywoływał dreszcz emocji, a przy tym był bezpieczny dla turystów. Wszystko to runęło w ciągu jednej orgiastycznej nocy, potwierdzającej znany w Stanach wizerunek Nowego Jorku jako nieokrzesanego, szalonego, okrutnego i paskudnego zoologu. Tak. Lombroso nie odezwał się jednak aż do połowy stycznia, kiedy to sytuacja została już prawie opanowana, a ja przez ten czas zdążyłem stracić nadzieję, że w ogóle kiedykolwiek zadzwoni.

Opowiedział mi, co dzieje się w Ratuszu: burmistrz, przejęty wpływem, jaki mogłyby mieć zamieszki na jego szansę prezydenckie, przygotowywał pakiet drastycznych, niemal gottfriediańskich środków w celu utrzymania ładu społecznego. Czystka w policji miała zostać przyspieszona, handel narkotykami zostałby ograniczony tak surowo, jak przed liberalizacją z lat osiemdziesiątych; zamierzano też wprowadzić system wczesnego ostrzegania, aby uniemożliwić jakiekolwiek rozruchy z udziałem większej ilości osób niż dwadzieścia cztery, i tak dalej, i tak dalej. Wydawało mi się, że to źle pomyślana, pospieszna i paniczna reakcja na jednostkowy wypadek, ale moje porady nie były już dobrze widziane, więc zachowałem swoje zdanie dla siebie.

— Co z Sudakisem? — spytałem.

— Mimo wszystko odszedł. Quinn nie przyjął jego dymisji i przez trzy dni namawiał go, żeby został, ale Sudakis uważał, że jest już całkowicie zdyskredytowany wskutek postawy, jaką zaprezentowali jego ludzie tamtej nocy. Objął jakąś posadę w małym miasteczku w zachodniej Pensylwanii i wyjechał już z Nowego Jorku.

— Nie o to mi chodzi. Czy dokładność mojej przepowiedni w sprawie Sudakisa wpłynęła jakoś na stosunek Quinna do mnie?

— O, tak — powiedział Lombroso. — Z całą pewnością.

— Zastanawia się, czy nie przyjąć mnie z powrotem?

— Uważa, że jesteś czarownikiem. Uważa, że zaprzedałeś chyba duszę diabłu. Dosłownie. Dosłownie. Nie zapominaj, że pod tą całą maską mądrości Quinn pozostaje w dalszym ciągu irlandzkim katolikiem. W stresie wychodzi to z niego na wierzch. Stałeś się w Ratuszu Antychrystem, Lew.

— Czy on aż tak oszalał, że nie widzi, jak dobrze byłoby mieć koło siebie kogoś, kto byłby go w stanie ostrzec przed dymisją Sudakisa i innymi podobnymi historiami?

— Nie ma żadnej nadziei. Zapomnij o pracy dla Quinna. Wybij to sobie z głowy. Nie myśl o nim, nie pisz do niego listów, nie próbuj do niego dzwonić, nie miej z nim nic wspólnego. Właściwie powinieneś się nawet zastanowić, czy nie byłoby dobrze wyjechać z miasta.

— Chryste! Dlaczego?

— Dla twojego własnego dobra, Lew.

— Co to ma znaczyć? Bob, czy usiłujesz mi powiedzieć, że ze strony Quinna grozi mi niebezpieczeństwo?

— Niczego nie usiłuję ci powiedzieć — odparł nerwowym głosem.

— Więc wszystko jedno, co mówisz, niczego nie przyjmuję do wiadomości. Nie wierzę, że Quinn obawia się mnie aż tak bardzo, a już zupełnie nie wierzę, że mógłby podjąć przeciwko mnie jakieś działania. To nie do wiary. Znam go. Przez cztery lata stanowiłem praktycznie jego alter ego. Ja…

— Słuchaj, Lew — powiedział Lombroso. — Muszę już kończyć. Nie masz pojęcia, ile nazbierało mi się tu roboty.

— W porządku. Dzięki, że zadzwoniłeś.

— Aha… Lew…

— Tak?

— Byłoby może lepiej, gdybyś nie dzwonił do mnie więcej. Nawet pod numer na Wall Street. No chyba, że w jakiejś naprawdę krytycznej sytuacji. Od czasu tej naszej umowy o pośrednictwie moja pozycja stała się tu nieco delikatna, a teraz… a teraz… no cóż, ty przecież mnie rozumiesz, prawda? Na pewno mnie rozumiesz.

40

Zrozumiałem. Zaoszczędziłem Bobowi niebezpieczeństw moich kolejnych telefonów. Od tamtej rozmowy upłynęło już niemal jedenaście miesięcy i przez ten czas ani razu z nim nie rozmawiałem, nie zamieniłem ani jednego słowa z człowiekiem, który stał się moim najlepszym przyjacielem w latach naszej wspólnej pracy w administracji miejskiej. Nie miałem także żadnego, bezpośredniego ani pośredniego kontaktu z Quinnem.

41

W lutym zaczęły się wizje. Pierwszy ich zwiastun pojawił się na skale w Big Sur, drugi na Times Square w wieczór sylwestrowy, ale obecnie stały się one dla mnie codziennością. „Nikt przebić wielkiej kotary nieznanej nie zdoła — powiada poeta — bo za zasłoną światłości nie masz”. Och, ależ jest, jest światłość, światłość, światłość! Rozjaśnia moje zimowe dni. Początkowo wizje nawiedzały mnie nie częściej niż raz na dobę i nadchodziły nieproszone niczym napady epilepsji, zazwyczaj późnym popołudniem lub tuż przed północą, zapowiadając się blaskiem z tyłu głowy, ciepłem i jakimś uporczywym łaskotaniem. Lecz wkrótce poznałem techniki, którymi można było je wytworzyć i nauczyłem się je przywoływać wedle swojej woli. Nawet wtedy widziałem jednak najwyżej raz dziennie, a później potrzebowałem sporo czasu, żeby odzyskać siły. Mimo to po kilku tygodniach udawało mi się już osiągnąć stan widzenia ze znacznie większą łatwością — dwa, a nawet trzy razy na dzień — jak gdyby moja moc była jakimś mięśniem, rozrastającym się wskutek ćwiczenia. W końcu okres rekonwalescencji zredukowany został do minimum. Teraz potrafię ożywić w sobie dar, gdy tylko mam na to ochotę. Kiedyś, w pierwszych dniach marca, w ramach eksperymentu rozbudzałem go i tłumiłem, rozbudzałem i tłumiłem przez kilka godzin bez przerwy, męcząc się przy tym bardzo, lecz nie zmniejszając intensywności tego, co widziałem.

A zresztą wizje ogarniają mnie i tak, nawet jeśli ich nie rozbudzam — powstają samoistnie, i nie proszone, całymi strumieniami napływają mi do głowy.

42

Widzę mały, kryty czerwonym gontem domek przy jakiejś wiejskiej drodze. Drzewa są w pełni ulistnione, ciemnozielone — musi być już późne lato. Włosy mam nadal krótkie i szorstkie, ale powoli zaczynają mi odrastać; scena ta nie leży zapewne zbyt daleko w przyszłości, rozgrywa się najprawdopodobniej jeszcze w tym roku. Towarzyszy mi dwóch młodych mężczyzn, jeden drobny i ciemnowłosy, drugi rudy i tęgi. Nie mam pojęcia, kim są, ale j a, którego widzę, czuję się z nimi spokojnie i swobodnie, jak gdyby byli moimi dobrymi znajomymi. A zatem to bliscy przyjaciele, których dopiero poznam. Widzę, jak wyjmuję z kieszeni klucz. „Pozwólcie, że pokażę wam dom — mówię. — Sądzę, że znakomicie nadaje się na siedzibę naszego Centrum”.

Pada śnieg. Małe, zaokrąglone z przodu samochody w kształcie pocisków wyglądają w moich oczach obco. W górze unosi się coś w rodzaju helikoptera. Zwieszają się z niego trzy podobne do wioseł przedmioty, a na czubku każdego z nich umocowane są chyba głośniki. Dobiega z nich unisono, pełen zadumy, miaukliwy, wysoki i delikatny dźwięk, emitowany mniej więcej co dwie sekundy z pięciosekundową przerwą. Rytm pozostaje idealnie niezmienny, każdy łagodny jęk nadchodzi na czas i bez wysiłku wcina się w gęste wiry opadających na ziemię płatków śniegu. Helikopter leci powoli wzdłuż Piątej Alei na wysokości mniejszej niż pięćset metrów, a gdy tak pomiaukując posuwa się na północ, topi się pod nim śnieg, oczyszczając pas o szerokości dokładnie równej szerokości ulicy.

Sundara i ja spotykamy się na koktajlach we wspaniałym salonie, zawieszonym niczym ogrody Nabuchodonozora na szczycie olbrzymiego wieżowca górującego nad Los Angeles. Przypuszczam, że jest to Los Angeles, ponieważ dostrzegam pierzaste kształty palm okalających ulice daleko pod oknem, a poza tym architektura pobliskich budowli jest najwyraźniej południowokalifornijska. Niedaleko, poprzez mgiełkę mroku, widać mgnienie ogromnego oceanu, a na północy — góry. Nie mam pojęcia, co robię w Kalifornii, ani jak to się stało, że widuję się tam z Sundara; możliwe, że powróciła na stałe do swojego rodzinnego miasta, a ja, przyjechawszy do Los Angeles w interesach, zainicjowałem ponowne spotkanie. Zmieniliśmy się oboje. We włosach Sundary pojawiły się już białe nitki, a jej twarz zeszczuplała i stała się mniej zmysłowa; w jej oczach igrają iskry jak niegdyś, lecz ich blask jest lśnieniem zdobytej z trudem wiedzy, nie zaś jedynie swawolności. Noszę długie, posiwiałe włosy, ubrany jestem z surowością moralnej czystości w nie ozdobioną niczym czarną tunikę. Wyglądam na jakieś czterdzieści pięć lat, jestem uderzająco rześki, zadbany, imponujący, sprawiam wrażenie majestatycznego dyrektora jakiejś instytucji, tak opanowanego, że aż zdumiewam sam siebie. Czy wokół moich oczu widoczne są jakieś ślady tragicznego wyczerpania, owego wypalonego zniszczenia, którym po latach widzenia napiętnowany został Carvajal? Nie sądzę, ale, być może, moje jasnowidzenie wciąż jeszcze nie jest wystarczająco silne, żeby odnotowywać tak subiektywne szczegóły. Sundara nie ma na palcu obrączki i nie widzę nigdzie na jej ciele insygniów Wyznania Transgresji. Na usta ciśnie mi się tysiące pytań.

Chcę wiedzieć, czy pogodziliśmy się, czy często się widujemy, czy jesteśmy kochankami, czy może nawet znowu mieszkamy razem. Nie mam jednak głosu, nie umiem przemawiać ustami swojego przyszłego j a, nie jestem w stanie kierować czy też modyfikować jego działań; mogę jedynie patrzeć. Sundara i on zamawiają drinki; stukają się szklaneczkami; uśmiechają się; gawędzą trywialnie o pogodzie, o zachodzie słońca oraz wystroju sali barowej. A potem scena znika i nie udaje mi się niczego dowiedzieć.

Kanionami Nowego Jorku posuwają się żołnierze. Pięciu z nich idzie z przodu, ostrożnie rozglądając się na wszystkie strony. Obserwuję ich z okna na najwyższym piętrze. Noszą dziwaczne, zielone mundury, obszyte czerwoną lamówką, paradne żółte i czerwone berety oraz fryzy u ramion. Uzbrojeni są w broń przypominającą nieco łuki — mocne, metalowe tuby metrowej długości, rozszerzające się w wachlarz z drugiej strony i najeżone poprzecznymi wąsami błyszczącego, plecionego drutu. Noszą je przewieszone przez lewe przedramiona szerokimi końcami do przodu. J a, który się im przygląda, jest człowiekiem co najmniej sześćdziesięcioletnim, posiwiałym, wymizerowanym, z wciętymi głęboko na policzkach bruzdami; poznaję, że to ja, a jednak wydaję się sobie całkowicie obcy. Na ulicę wyskakuje z pobliskiego budynku postać ludzka i pędzi szaleńczo ku żołnierzom wymachując rękami i wznosząc jakieś okrzyki. Pewien bardzo młody żołnierz unosi gwałtownie prawą rękę i z jego broni bezszelestnie wyłania się stożek zielonego światła. Biegnąca ku nim postać staje, żarzy się przez chwilę i znika. Znika.

Ja, którego widzę, jest jeszcze młody, choć starszy niż jestem teraz. Ma, powiedzmy, jakieś czterdzieści lat: jest zatem mniej więcej rok 2006. Leży na zmiętej pościeli koło pięknej, młodej kobiety o długich, czarnych włosach. Oboje są nadzy, spoceni i rozczochrani; najprawdopodobniej kochali się przed chwilą. On pyta:

— Słyszałaś przemówienie prezydenta wczoraj wieczorem?

— A dlaczego miałabym tracić czas na słuchanie tego zbrodniczego, faszystowskiego skurwysyna? — odpowiada kobieta.

Trwa jakieś przyjęcie. Przenikliwa, nie znana mi muzyka, dziwne, złote wino, lejące się strumieniami z butelek o podwójnych dziobkach. Powietrze gęstnieje od oparów błękitnego dymu. Zajmuję miejsce w rogu zatłoczonego pokoju, gdzie prowadzę ożywioną rozmowę z młodą, pulchną, piegowatą kobietą i jednym z tych młodych mężczyzn, którzy byli ze mną w krytym czerwonym gontem domu. Głos mój niknie jednak wśród dźwięków ochrypłej muzyki, słyszę więc zaledwie strzępy i okruchy tego, co mówię. Dobiegają mnie pojedyncze słowa: przeliczenie, przeciążenie, demonstracja, dystrybucja alternatywna, ale giną one wszystkie w powszechnym gwarze i stają się absolutnie niezrozumiałe. Moda jest niezwykła, wszyscy noszą luźne, niesymetryczne stroje, ozdobione łatami i kawałkami bezładnie dobranych tkanin. Na środku pokoju z wariackim uporem tańczy około dwudziestu gości, kłębiących się w poszarpanym kręgu i tnących wściekle powietrze łokciami i kolanami.

Są nadzy; ciała pokryli lśniącym, fioletowym barwnikiem. Są także pozbawieni owłosienia — zarówno mężczyźni, jak i kobiety zdepilowali sobie wszystkie włosy od stóp do głów, więc gdyby nie podskakujące genitalia i rozhuśtane piersi można by ich wziąć z łatwością za plastikowe manekiny, wstrząsane jakąś spazmatyczną, rozedrganą imitacją życia.

Wilgotna, letnia noc. Niski, dudniący dźwięk, potem jeden i jeszcze jeden. Nad brzegiem rzeki Hudson, już w stanie New Jersey, eksplodują fajerwerki na tle czarnego nieba. Widnokrąg zaśmiecają chińskie sztuczne ognie — czerwone, żółte, zielone, niebieskie, olśniewające smugi i wybuchy gwiezdne, seria po serii płomiennego piękna, któremu towarzyszą przerażające syki, bulgoty, ryki i huki. Widowisko sięga zenitu. A potem, kiedy wydawałoby się, że owa wspaniałość usunie się w ciemność i ciszę, nadchodzi zdumiewające, ostatnie pirotechniczne szaleństwo, kończące się wielkim, podwójnym pokazem: oto zawisa nad nami — spektakularnie łopocząc — amerykańska flaga, na której widoczna jest każda gwiazda. I wtem ze środkowego pola sztandaru wybucha twarz człowieka, oddana w niesłychanie naturalnych kolorach. Ta twarz jest obliczem Paula Quinna.

Znajduję się na pokładzie wielkiego samolotu, którego skrzydła sięgają chyba od Chin aż po Peru. Przez iluminator widzę wielkie, szaroniebieskie morze. Odbite w nim słońce świeci ze wściekłą, oślepiającą jasnością. Jestem przypięty pasami do siedzenia, oczekuję lądowania i spostrzegam już cel naszej podróży: to gigantyczna, heksagonalna platforma, wznosząca się pod ostrym kątem z morza; sztuczna wyspa o tak symetrycznych kształtach, jak płatek śniegu; wyspa z betonu, usiana przysadzistymi domami z czerwonej cegły i przedzielona w środku długą, białą strzałą pasa lądowiska. Całkowicie samotna wyspa na niezmierzonym oceanie z tysiącami kilometrów pustki graniczącej z każdym z jej sześciu boków.

Manhattan. Jesień, chłód, ciemne niebo, w górze rozjarzone okna. Przede mną po wschodniej stronie szacownej biblioteki publicznej na Piątej Alei wznosi się kolosalny wieżowiec.

— To najwyższy budynek na świecie — mówi za moimi plecami jeden turysta do drugiego z dźwięcznym, zachodnim akcentem. Chyba ma rację. Wieżowiec wypełnia cały nieboskłon.

— To same biura rządowe — ciągnie dalej przybysz. — Kapujesz? Dwieście pięter, i wszędzie biura rządowe. Podobno na samym szczycie zbudowali pałac dla Quinna. Zajmuje go, kiedy przyjeżdża do miasta. Pieprzony pałac, zupełnie jak dla króla.

Pośród natłoku wizji najbardziej obawiam się konfrontacji ze sceną swojej własnej śmierci. Ciekawy jestem, czy zniszczy mnie tak jak Carvajala — czy widok moich ostatnich chwil wyssie ze mnie całą wolę i energie? Czekam, zastanawiając się, kiedy nadejdzie, czekam w obawie i z niecierpliwością, chcąc wreszcie dostąpić przerażającej wiedzy i skończyć z tym wszystkim, a kiedy scena ostatecznie się pojawia, przynosi mi rozczarowanie i komiczny zawód. Widzę wychudłego, wymizerowanego i zmarniałego starca na szpitalnym łóżku; ma może siedemdziesiąt pięć, może osiemdziesiąt, a może nawet dziewięćdziesiąt lat. Jest otoczony błyszczącym kokonem jakichś podtrzymujących życie urządzeń; niczym ogony skorpionów wyginają się i wiją nad nim uzbrojone w igły ramiona, napełniające go enzymami, hormonami, środkami antyzastoinowymi, środkami pobudzającymi, czy ja zresztą wiem czym. Widziałem go już kiedyś przez chwilę — owej pijackiej nocy na Times Square — gdy przykucnąłem zaskoczony i oszołomiony, odjeżdżając pod wpływem strumienia głosów i obrazów. Ale tym razem wizja trwa nieco dłużej niż poprzednio, widzę więc tego przyszłego siebie nie tylko jako starego, schorowanego człowieka, lecz jako umierającego starca, opuszczającego ten świat, gasnącego, albowiem wspaniała, ogromna kratownica sprzętu medycznego nie jest już w stanie podtrzymywać dłużej wątłego rytmu jego życia. Czuję, że słabnie w nim puls. Cicho, cichutko odchodzi. Odchodzi w ciemność. Odchodzi w spokój, spoczywa w zupełnym bezruchu. Nie umarł jeszcze, ponieważ w przeciwnym razie wizja by ustała. Ale już prawie. Prawie. Teraz. Brak dalszych danych. Cisza, spokój. Tak, to dobra śmierć. Czy to już wszystko? Czy on naprawdę umarł, pięćdziesiąt lub sześćdziesiąt lat w przyszłości, czy może wizja została po prostu przerwana? Nie jestem pewien. Gdybym mógł tylko widzieć dalej, poza moment uwolnienia się od ziemskich więzów, rzucić jedynie okiem za zasłonę, żeby zobaczyć obrzęd śmierci, salowych o kamiennych twarzach odłączających obojętnie urządzenia reanimacyjne, naciągających mi prześcieradło na twarz i wywożących moje zwłoki do kostnicy. A jednak nie ma sposobu, by dalej ścigać ten obraz. Film kończy się z ostatnim przebłyskiem światła. Nabywam pewności, że jest już po wszystkim. Odczuwam ulgę i niemal rozczarowanie. To tylko tyle? Zgasnąć w podeszłym wieku? Nie ma w tym nic przerażającego. Myślę o Carvajalu, który miał obłęd w oczach, gdyż zbyt często oglądał własny zgon. Ale ja nie jestem Carvajalem. W jaki sposób ta wiedza może mi zaszkodzić? Uznaje nieuchronność swojej śmierci; jej szczegóły są jedynie przypisami. Kilka tygodni później scena powtarza się, a potem jeszcze raz i jeszcze raz. Zawsze wszystko jest tak samo. Szpital, pajęcza sieć urządzeń reanimacyjnych, odejście, ciemność i spokój. A zatem nie należy bać się widzenia. Ujrzałem to, co najgorsze, i nic się nie wydarzyło.

Lecz potem wszystko staje pod znakiem zapytania i w moją pewność wkrada się zwątpienie. Znów widzę się w tym wielkim samolocie. Pikujemy w stronę sztucznej, heksagonalnej wyspy. Środkiem kabiny nadbiega strwożona, oszalała stewardesa, a za nią wypełza brzuchaty, tłusty kłąb czarnego dymu. Pożar na pokładzie! Skrzydła samolotu przechylają się gwałtownie. Słychać przeraźliwe krzyki. Słychać nieartykułowane wrzaski przez interkom. Niezrozumiałe, stłumione polecenia. Ciśnienie wtłacza mnie w fotel. Pędzimy wprost do oceanu. Niżej, niżej, aż wreszcie zderzamy się z nim, następuje niesłychany bryzg ciosu i maszyna rozdziera się na pół. Wciąż jestem przywiązany pasami i pogrążam się twarzą w dół w ciemnych, mroźnych głębinach oceanu. Pochłania mnie morze i nic już więcej nie wiem.

Ulicami, w złowieszczych kolumnach, maszerują żołnierze. Zatrzymują się przed budynkiem, w którym mieszkam. Naradzają się. Następnie do domu wpadają zwiadowcy. Słyszę ich kroki na schodach. Nie ma się po co chować. Otwierają drzwi wykrzykując moje nazwisko. Przyjmuję ich z podniesionymi rękami. Uśmiecham się i mówię, że pójdę bez oporu. Ale wtedy — nie wiadomo dlaczego — jeden z nich, bardzo młody chłopak, odwraca się nagle i mierzy do mnie ze swojej podobnej do łuku broni. Mam tylko tyle czasu, żeby stracić oddech. Promień, a potem ciemność.

— To ten! — woła ktoś unosząc wysoko w powietrzu pałkę i opuszcza ją z potworną siłą.

Sundara i ja oglądamy zapadającą nad Pacyfikiem noc. Przed nami iskrzą się światła Santa Monica. Z wahaniem i nieśmiałością nakrywam dłonią jej dłoń. W tej samej chwili czuję przeszywający ból w piersiach. Zapadam się, osuwam, kopię szaleńczo nogami, przewracam stół, biję pięściami w puszysty dywan, walczę o pozostanie przy życiu. Czuję w ustach smak krwi. Walczę, żeby żyć, i przegrywam.

Stoję na parapecie osiemdziesiąt pięter nad Broadwayem. Szybkim, swobodnym ruchem wyskakuję w chłodne, wiosenne powietrze. Szybuję, wykonując ramionami wdzięczne, pływackie ruchy, nurkuję spokojnie ku chodnikowi.

— Niech pan uważa! — krzyczy jakaś kobieta stojąca obok mnie. — Ten człowiek ma bombę!

Fale przyboju są dzisiaj wzburzone. Szare bałwany unoszą się i pękają, unoszą się i pękają. A jednak udaje mi się przedrzeć, przebić się przez nie siłą, i płynę z obłąkańczym poświęceniem ku widnokręgowi, rozszczepiając posępne morze, jak gdybym zamierzał ustanowić rekord wytrzymałości, płynę dalej i dalej, chociaż pulsuje mi w uszach i tętni głęboko w gardle, morze zaś staje się coraz bardziej burzliwe, jego powierzchnia wzdyma się i puchnie nawet tutaj, już tak daleko od brzegu. Fala uderza mnie w twarz i krztusząc się idę na dno, wydobywam się z wysiłkiem na powierzchnię i otrzymuję uderzenie jeszcze raz, i jeszcze raz, i jeszcze…

— To ten! — ktoś woła.

Widzę się znowu w owym ogromnym samolocie, i pikujemy w stronę sztucznej, heksagonalnej wyspy.

— Niech pan uważa! — krzyczy jakaś kobieta stojąca obok mnie.

Ulicami, w złowieszczych kolumnach, maszerują żołnierze. Zatrzymują się przed budynkiem, w którym mieszkam.

Fale przyboju są dzisiaj wzburzone. Szare bałwany unoszą się i pękają, unoszą się i pękają. A jednak udaje mi się przedrzeć, przebić przez nie siłą, i płynę z obłąkańczym poświęceniem ku widnokręgowi.

— To ten! — ktoś woła.

Sundara i ja oglądamy zapadającą nad Pacyfikiem noc. Przed nami iskrzą się światła Santa Monica.

Stoję na parapecie osiemdziesiąt pięter nad Broadwayem. Szybkim, swobodnym ruchem wyskakuję w chłodne, wiosenne powietrze.

— To ten! — ktoś woła.

Więc tak. Śmierć, wciąż śmierć i śmierć, przychodząca po mnie na różne sposoby. Sceny powtarzały się, niezmienne, sprzeczne i unieważniające się wzajemnie. Która wizja jest prawdziwa? A ten starzec, umierający spokojnie na szpitalnym łóżku? W co wierzyć? Od nadmiaru danych kręci mi się w głowie. Idę na oślep. W schizofrenicznej gorączce widzę więcej, niż jestem w stanie pojąć. Nie mogę połączyć niczego w całość, a mój tętniący mózg wciąż obsypuje mnie rozmaitymi scenami i obrazami. Jestem roztrzęsiony. Kulę się na podłodze koło łóżka, drżąc w oczekiwaniu na kolejne niezrozumiałe wizje. Jak zginę tym razem? Na katowskim ruszcie? Podczas epidemii botulizmu? Od noża w ciemnej alejce? Co to wszystko znaczy? Co się ze mną dzieje? Potrzebuję pomocy. Zrozpaczony i przerażony pobiegłem bezzwłocznie do Carvajala.

43

Nie widziałem go już od miesięcy, pół roku — od końca listopada do końca kwietnia, i Carvajal zmienił się wyraźnie przez ten czas. Sprawiał wrażenie skurczonego, właściwie przypominał lalkę, miniaturkę swojego dawnego „ja”. Zrzucił cały tłuszcz, skórę miał ściągniętą na policzkach, a cerę ciemnożółtą, jak gdyby zmieniał się w jednego z tych podstarzałych Japończyków, jednego z tych wysuszonych staruszków w niebieskich garniturach i muszkach, siedzących niewzruszenie koło aparatów telegraficznych w domach maklerskich w centrum miasta. I rzeczywiście, unosiła się nad nim atmosfera jakiegoś wschodniego spokoju, złowrogiej, buddyjskiej ciszy, oznaczającej chyba, że Carvajal dotarł do miejsca, gdzie nie zagrażają już żadne burze, i że osiągnął spokój, który okazał się na szczęście zaraźliwy: przyjechałem do niego pełen lęku i niepewności, ale już kilka chwil później poczułem, że zdenerwowanie mija. Posadził mnie łaskawie w swoim smętnym salonie i poczęstował tradycyjną szklanką wody. Czekał aż się odezwę.

Od czego zacząć? Co powiedzieć? Postanowiłem przejść całkowicie do porządku nad naszą ostatnią rozmową, nie wspominać nic o swoim gniewie, o wysuwanych pod jego adresem oskarżeniach ani o zerwaniu między nami stosunków.

— Zacząłem widzieć — wypaliłem nieoczekiwanie.

— Tak? — Kpiarski, obojętny, lekko znudzony głos.

— Widziałem niepokojące rzeczy.

— Doprawdy?

Carvajal przyglądał mi się bez cienia ciekawości i czekał, czekał. Był taki spokojny, taki opanowany! Niczym wyrzeźbiony w kości słoniowej posąg, przepiękny, lśniący i nieruchomy.

— Niezwykłe sceny. Melodramatyczne, chaotyczne, sprzeczne, dziwaczne. Nie wiem, co z tego jest jasnowidzeniem, a co schizofrenią.

— Sprzeczne? — zapytał.

— Czasami. Nie mogę uwierzyć w to, co widzę.

— Co to za sceny?

— No, na przykład Quinn. Wizje z jego udziałem powtarzają się niemal codziennie. Występuje w nich jako tyran, dyktator, manipulujący całym narodem potwór, nie tyle prezydent, ile raczej generalissimus. Przyszłość jest pełna jego twarzy. Quinn to, Quinn tamto, wszyscy o nim mówią, wszyscy się go boją. To nie może być prawda.

— Wszystko, co widzisz, jest prawdą.

— Nie. To nie jest prawdziwy Quinn. To jakaś paranoiczna fantasmagoria. Ja znam Paula Quinna.

— Czyżby? — spytał Carvajal takim głosem, jak gdyby przemawiał do mnie z odległości pięćdziesięciu tysięcy lat świetlnych.

— Posłuchaj: byłem mu oddany. Właściwie to nawet go kochałem. Kochałem też wszystko, co sobą reprezentował. Dlaczego nawiedzają mnie wizje, w których Quinn występuje jako dyktator? Dlaczego zacząłem się go bać? On taki nie jest. Wiem, że nie jest.

— Wszystko, co widzisz, jest prawdą — powtórzył Carvajal.

— A zatem czeka nas w tym kraju dyktatura Quinna? Carvajal wzruszył ramionami.

— Być może. To bardzo prawdopodobne. Skąd mogę wiedzieć?

— A skąd ja mogę wiedzieć? Jak mogę uwierzyć w to, co widzę?

Carvajal uśmiechnął się i uniósł rękę, wyciągając ku mnie otwartą dłoń.

— Uwierz — rzekł z naciskiem, zmęczonym, drwiącym tonem meksykańskiego księdza, radzącego jakiemuś wzburzonemu chłopcu, aby nie tracił wiary w dobroć aniołów i łaskę Dziewicy. — Odrzuć wszelkie wątpliwości. Uwierz.

— Nie mogę. Zbyt wiele w tym wszystkim sprzeczności — potrząsnąłem gwałtownie głową. — Nie chodzi mi tylko o wizje z udziałem Quinna. Widziałem też swoją własną śmierć.

— Tak, tego można się było spodziewać.

— Wielokrotnie. Umierałem na różne sposoby. Katastrofa lotnicza. Samobójstwo. Atak serca. Utonięcie. I tak dalej.

— Wydaje ci się to dziwne, co?

— Dziwne? Absurdalne. Która wizja jest prawdziwa?

— Wszystkie.

— To czyste szaleństwo!

— Istnieje wiele poziomów rzeczywistości, Lew.

— Wszystkie nie mogą być prawdziwe. Są absolutnie niezgodne z tym, czego mnie nauczyłeś o raz na zawsze utrwalonej i niezmiennej przyszłości.

— Istnieje jedna przyszłość, która musi nastąpić — powiedział Carvajal. — Jest wiele innych, które się nigdy nie urzeczywistniają. W początkowych stadiach widzenia umysłowi brak jeszcze ostrości, prawda zostaje skażona halucynacjami, a mózg bombardują rozmaite informacje uboczne.

— Ale…

— Być może jest wiele linii czasu — powiedział Carvajal. — Jedna prawdziwa i wiele innych, potencjalnych, poronionych, istniejących jedynie na niejasnych, przygranicznych terenach prawdopodobieństwa. Niekiedy dane z owych linii czasowych zalewają widzącego, jeżeli jego umysł jest zbyt otwarty i nie osłonięty. Doświadczyłem tego na sobie.

— Nigdy mi o tym nie opowiadałeś.

— Nie chciałem cię dezorientować, Lew.

— Więc co mam robić? Jaki jest pożytek z informacji, które otrzymuję? W jaki sposób mogę odróżnić wizje prawdziwe od urojonych?

— Cierpliwości. Wszystko się wyjaśni.

— Kiedy?

— Czy oglądając swoją śmierć zdarzyło ci się widzieć tę samą scenę częściej niż raz? — spytał Carvajal.

— Tak.

— Co to za wizja?

— Każdą z nich przeżyłem co najmniej dwukrotnie.

— A czy jest taka, która powtarza się częściej od innych?

— Tak — powiedziałem. — To była pierwsza scena. Jestem starcem w szpitalu, moje łóżko otaczają skomplikowane urządzenia medyczne. Ta wizja nawiedzała mnie już niejednokrotnie.

— Ze szczególną wyrazistością? Skinąłem twierdząco głową.

— Uwierz jej — powiedział Carvajal. — Reszta to fantomy. Wkrótce przestaną cię niepokoić. Urojone wizje odznaczają się pewnym gorączkowym, nieistotnym charakterem. Załamują się na początku i na końcu. Jeżeli dobrze im się przyjrzeć, można je przebić wzrokiem i ujrzeć ziejącą za nimi nicość. Niedługo ustaną zupełnie. Ostatni raz podobne zjawiska zaprzątały mi głowę trzydzieści lat temu, Lew.

— A wizje Quinna? Czy to także fantomy pochodzące z innej linii czasu? Czy rzeczywiście mogłem wypuścić na wolność potwora, czy może trapi mnie koszmarny sen?

— Na to pytanie nie umiem ci udzielić odpowiedzi. Będziesz po prostu musiał poczekać, nauczyć się oczyszczać swoje wizje, przyjrzeć im się ponownie i starannie rozważyć wszystkie dane.

— I nie masz dla mnie w tej kwestii żadnych bardziej szczegółowych propozycji?

— Nie — odrzekł. — Nie można… Zadzwonił dzwonek do drzwi.

— Przepraszam — powiedział Carvajal.

Wyszedł z pokoju. Zamknąłem oczy i pozwoliłem fali jakiegoś nieznanego, tropikalnego morza obmywać mój umysł, a ciepła, słonawa kąpiel wymazała całkowicie pamięć i ból, szlifując wszystkie chropowatości. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość postrzegałem teraz jako równie nierealne: kłęby mgły, smugi niewyraźnego, pastelowego światła, odległy śmiech, puszyste głosy, urywane zdania. Gdzieś tam wystawiano sztukę, ale ja nie byłem już ani na scenie, ani na widowni. Czas został zawieszony. Zacząłem chyba widzieć. Wydaje mi się, że unosiła się nade mną poważna, surowa twarz Quinna, skąpana w jaskrawym, zielonym i niebieskim świetle punktówek; widziałem chyba starca w szpitalu i uzbrojonych ludzi, maszerujących ulicami; nie narodzone jeszcze imperia, taniec kontynentów, powolne istoty, pełzające po wielkim, ściskającym planetę lodową skorupą gorsecie, u kresu czasu. Potem usłyszałem głosy w korytarzu, jakiś mężczyzna krzyczał, a Carvajal tłumaczył mu coś cierpliwie i czemuś zaprzeczał. Narkotyki, zdrada, gniewne oskarżenia. Co? Co? Wyrwałem się z objęć krępującej mnie mgły. Carvajal stał przy drzwiach oko w oko z niskim, piegowatym mężczyzną o szalonych, niebieskich oczach i nie czesanych, płomiennorudych włosach. Nieznajomy trzymał w dłoniach pistolet — stary, niezgrabny model, granatowoczarną armatę, którą wymachiwał z podnieceniem na prawo i lewo. „Dostawa, gdzie jest dostawa, co to za numery?” — krzyczał bez przerwy. Carvajal wzruszał ramionami, uśmiechał się, potrząsał głową i w kółko powtarzał, że zaszła pomyłka, że to po prostu nieporozumienie. Promieniał. Jak gdyby całe jego życie było kierowane i kształtowane ku tej właśnie chwili łaski, tej epifanii, ku temu niezrozumiałemu i komicznemu dialogowi odbywającemu się w drzwiach jego mieszkania.

Postąpiłem naprzód, gotowy do odegrania swej roli. Przygotowałem sobie tekst. Powiem: „Spokojnie, człowieku, przestań wymachiwać tu tym pistoletem. Pomyliłeś adresy. Nie mamy żadnych narkotyków”. Ujrzałem, jak pewnym krokiem podchodzę do intruza, wciąż mówiąc: „Uspokój się lepiej, odłóż broń, zadzwoń do swojego szefa i wszystko wyjaśnij. W przeciwnym wypadku możesz przysporzyć sobie poważnych kłopotów, i…” Mówię, pochylając się nad małym, piegowatym bandytą, spokojnym ruchem sięgam po pistolet, wyrywam mu broń z dłoni, przyciskam go do ściany…

To nie ten scenariusz. Prawdziwy scenariusz wymagał ode mnie, żebym nie robił nic. Wiedziałem o tym. I nic nie zrobiłem.

Bandyta spojrzał na mnie, potem na Carvajala, a potem znów na mnie. Nie spodziewał się, że wyjdę z pokoju, i nie był pewien, jak ma zareagować. W tej chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi wejściowych. Męski głos zza drzwi pytał Carvajala, czy wszystko jest w porządku. Oczy bandyty zabłysły w zaskoczeniu i strachu. Odskoczył od Carvajala, pociągając go na siebie. Mimochodem, jak gdyby przypadkowo, rozległ się strzał. Carvajal osuwał się już na podłogę, lecz zdołał jeszcze oprzeć się o ścianę. Bandyta przemknął koło mnie, wbiegając do pokoju. Skulony i drżący zatrzymał się w salonie. Ponownie nacisnął spust, po chwili padł trzeci strzał. Potem gwałtowanie odwrócił się do okna. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła. Przez cały czas stałem jak wryty, ale teraz udało mi się nareszcie poruszyć. Za późno; intruz wyskoczył już przez okno, zbiegł na dół po schodach przeciwpożarowych i zniknął na ulicy.

Wróciłem do Carvajala. Leżał na podłodze przy wejściu do pokoju, nie poruszał się, milczał, miał otwarte oczy i nadal jeszcze oddychał. Koszula na jego piersiach była zakrwawiona. Strużka krwi spływała też wzdłuż lewego ramienia. Trzecia rana — mała, precyzyjnie zadana — była umiejscowiona z boku głowy, tuż powyżej kości policzkowej. Podbiegłem i podtrzymałem go. Ujrzałem, jak oczy zasnuwają mu się mgłą, zdawało mi się, że na samym końcu się roześmiał, że wydał z siebie króciutki, cichy chichot, ale to chyba ja sam dopisałem do scenariusza kilka drobnych, zręcznych didaskaliów. Tak. Tak. Nareszcie. Dokonało się. Carvajal był spokojny, pogodzony z losem, szczęśliwy, że już się to wszystko skończyło. Po wielu długich próbach scena została wreszcie odegrana.

44

Carvajal zmarł dwudziestego drugiego kwietnia 2000 roku. Piszę te słowa na początku grudnia, zaledwie kilka tygodni przed rozpoczęciem dwudziestego pierwszego wieku i nadejściem nowego tysiąclecia. Zastanie mnie ono w tym niegościnnym domu, w nieokreślonym miasteczku w północnej części New Jersey, gdzie kieruję rozpoczętą niedawno działalnością Centrum Procesów Stochastycznych. Przebywamy w ośrodku od sierpnia, kiedy to ostatecznie stwierdzona została autentyczność testamentu Carvajala, który ustanowił mnie jedynym spadkobiercą swoich milionów.

Oczywiście w Centrum nie bawimy się raczej procesami stochastycznymi. Nazwa jest myląca; właściwie nie jesteśmy bowiem stochastykami, lecz raczej poststochastykami, wykraczającymi poza manipulacje prawdopodobieństw na rzecz pewności jasnowidzenia. Pomyślałem jednak, że rozsądniej będzie nie przyznawać się do tego otwarcie. Zajmujemy się czymś w rodzaju czarów, a jedna z lekcji udzielonych nam przez zakończony już niemal dwudziesty wiek nauczyła nas, że jeśli pragnie się uprawiać czary, należy nadać im jakąś inną nazwę. Termin stochastyka posiada przyjemne, pseudonaukowe brzmienie, zapewniające odpowiednią fakturę kamuflażowi i przywodzące na myśl obraz całych plutonów bladych, młodych badaczy, wprowadzających dane do setek komputerów.

Jest nas na razie czterech. Będzie więcej. Stopniowo rozbudujemy Centrum. Znajduję sobie nowych uczniów w miarę potrzeby. Znam już nazwisko następnego z nich. Wiem, w jaki sposób nakłonię go, by do nas przystał, i człowiek ów nadejdzie w odpowiednim momencie, tak jak trzej poprzedni. Sześć miesięcy temu byli dla mnie obcy; dzisiaj stali się moimi braćmi.

Budujemy tu społeczność, sodalicję, towarzystwo, kapłaństwo, jeśli można tak powiedzieć, grupę wizjonerów.

Poszerzamy i uszlachetniamy nasze zdolności widzenia, eliminujemy dwuznaczność i wyostrzamy percepcję. Carvajal miał racje: wszyscy posiadamy dar. W każdym można go rozbudzić. Wyciągniemy więc ręce i każdy z nas poda dłoń innemu człowiekowi. Poniesiemy bez rozgłosu poststochastyczną ewangelię, bez rozgłosu pomnażając liczbę tych, którzy widzą. To powolny proces. Grożą nam niebezpieczeństwa i prześladowania. Nadchodzą ciężkie czasy, nie tylko zresztą dla nas. Musimy przeżyć jeszcze epokę Quinna, epokę, która jest mi tak znana, jak każda inna epoka historyczna, choć nawet jeszcze się nie rozpoczęła — wybory, które wyniosą go na najwyższy urząd w państwie, odbędą się dopiero za cztery lata. Ja jednak widzę dalej, sięgam następujących później rozruchów, chaosu i cierpienia. Nic nie szkodzi. Przetrwamy reżim Quinna, tak jak przetrwaliśmy Assurbanipala, Attylę, Dżyngis-chana i Napoleona. Chmury wizji już się rozstępują i widzimy czas uzdrowienia, ukryty poza nadciągającą ciemnością.

Budujemy tu społeczność oddaną sprawie odrzucenia niepewności i całkowitej eliminacji wątpliwości z naszego życia. Ostatecznie poprowadzimy ludzkość ku Kosmosowi, w którym nic nie jest przypadkowe, nic nie jest nieznane, gdzie wszystko można przewidzieć na każdym poziomie — od mikrokosmicznego po makrokosmiczny, od spazmów elektronu aż po podróże galaktycznych mgławic. Nauczymy człowieka smakować słodkiej wygody predeterminacji. I w ten sposób staniemy się jako bogowie.

Bogowie? Tak.

Posłuchajcie, czy Chrystus doznał strachu, kiedy przybyli po niego centurionowie Piłata? Czy skamlał przed śmiercią, czy opłakiwał koniec swojego kapłaństwa? Nie, nie. Poszedł spokojnie, nie okazując zdziwienia ani goryczy, postępując zgodnie ze scenariuszem, odgrywając wyznaczoną mu rolę, świadomy, że to, co się z nim dzieje, jest częścią wprzódy ustanowionego, koniecznego i nieuchronnego Planu. A Izyda, młoda Izyda, zakochana w swoim bracie Ozyrysie, Tzyda, która dzieckiem jeszcze będąc wiedziała o wszystkim, co ich czeka, wiedziała, że Ozyrys musi zostać rozerwany na strzępy, że będzie szukać jego rozczłonkowanego ciała w błotach Nilu, że za jej sprawą zmartwychwstanie, że z lędźwi ich obojga narodzi się potężny Horus? Izyda żyła w smutku, tak, żyła ze zdobytą zawczasu świadomością straszliwej straty i wiedziała o wszystkim od początku, ponieważ była boginią. I postąpiła tak, jak musiała postąpić. Bogom nie jest dana wolna wola. Oto cudowność i zarazem cena ich boskości. Bogowie nie znają strachu, nie litują się nad sobą i nie żywią nigdy wątpliwości, ponieważ są bogami i nie mogą obrać żadnej innej drogi niż droga prawdy. Doskonale. Będziemy wszyscy jako bogowie. Przeżyłem czas zwątpienia, wytrzymałem i przetrwałem napór przerażenia i chaosu, przeniosłem się w królestwo drugiej strony świata, lecz nie zostałem przy tym porażony paraliżem, który owładnął Carvajala; przebywam „w gdzie indziej” i mogę zabrać was do siebie. Będziemy widzieć i rozumieć, pojmiemy nieuchronność nieuchronności, beztrosko i bez żalu przyjmiemy każdy punkt zwrotny scenariusza. Nie będzie już żadnych niespodzianek, a zatem nie będzie cierpienia. Będziemy wiedli życie w pięknie, wiedząc, że wszyscy jesteśmy tylko aspektami jednego wielkiego Planu.

Około czterdziestu lat temu francuski uczony i filozof nazwiskiem Jacques Monod napisał: „Człowiek zrozumiał w końcu, że jest zupełnie sam w obojętnym bezmiarze wszechświata, w którym pojawił się przez czysty przypadek”.

Wierzyłem w to kiedyś. Być może wy wierzycie w to i teraz.

Przyjrzyjcie się jednak oświadczeniu Monoda w świetle uwagi rzuconej niegdyś przez Alberta Einsteina: „Bóg nie gra ze światem w kości”.

Jedna z tych myśli jest fałszywa. I sądzę, że wiem, która.

Przypisy

1

John Vliet Lindsay (1921) — energiczny i samodzielny polityk amerykański o liberalnych poglądach, burmistrz Nowego Jorku przez dwie kadencje (1966–1972).

2

Thomas Brówne (1605–1682) — filozof angielski.

3

Ralph Cudworth — filozof angielski.

4

Jacques (Jacob) Bernoulli (1645–1705) — szwajcarski matematyk, twórca podstaw rachunku prawdopodobieństwa, m.in. wyprowadził „prawo wielkich liczb”.

5

Leopold Sacher-Masoch (1836–1895) — pisarz austriacki. Postacie jego utworów obsesyjnie dążą do odczuwania bólu i cierpień psychicznych.

6

Richard Krafft-Ebing (1840–1902) — niemiecki psychiatra, zajmował się patologiami seksualnymi i hipnotyzmem.

7

Staten Island — wyspa i jedna z pięciu wielkich dzielnic Nowego Jorku. Do 1975 roku obecna dzielnica Staten Island nosiła nazwę Richmond.

8

Con Edison — słynna amerykańska korporacja, zajmująca się elektryfikacją, technologią radiowo-telewizyjną i energetyką.

9

Salome dla Jana Chrzciciela — aluzja do opery Salome (R. Strauss, O. Wilde). Wilde dokonał skandalizującej interpretacji opowieści biblijnej o św. Janie Chrzcicielu: Salome domagała się ścięcia św. Jana, a głowę jego kazała przynieść sobie na tacy, bowiem św. Jan wzgardził jej zmysłową miłością.

10

Albany — stolicą stanu Nowy Jork nie jest Nowy Jork, ale liczące 100 tys. mieszkańców miasto Albany. Tam mieszczą się władze stanowe, kontrolujące m.in. wydatki miejskie Nowego Jorku.

11

Marcus Garvey (1887–1940) — nacjonalistyczny przywódca murzyński. Zorganizował pierwszy powszechny ruch Murzynów w USA. Został skazany na dwa lata więzienia i deportowany na Jamajkę.

12

Paisanos (wł., żargon.) — rodacy, „nasi”.

13

Patchogue, New Rochelle-osiedla położone na peryferiach Nowego Jorku.

14

Radhai Kryszna — wg mitologii indyjskiej piękna pasterka Radha była kochanką boga Kryszny.

15

Padmini — kobieta lotos, w starożytnych Indiach najdoskonalszy typ kobiety.

16

Benares — święte miasto indyjskie nad Gangesem, miejsce rytualnych kąpieli, cel masowych pielgrzymek, ośrodek tradycyjnej nauki hinduskiej.

17

WASP — White Anglo-Saxon Protestant — osoba rasy białej, pochodzenia anglosaskiego, religii protestanckiej.

18

Fiorello Henry La Guardia (1882–1947) — najpopularniejszy burmistrz w historii Nowego Jorku, sprawował swój urząd w latach 1934-45, przeprowadził program reform modernizujących i upiększających Nowy Jork; szczególnie zabiegał o poprawę warunków życia najuboższych mieszkańców miasta.

19

Au fond (fr.) — w gruncie rzeczy.

20

Katastrofa za czasów Hoovera-wielki kryzys gospodarczy (19291933) podczas prezydentury Herberta Hoovera. Hoover ponownie kandydował na prezydenta w roku 1932, ale zdecydowanie przegrał z F.D. Rooseveltem.

21

Pas de deux (fr.) — duet taneczny.

22

Walhalla — w mitologii skandynawskiej pałac boga Odynu (boga, który znał przyszłość). Przebywali tam najdzielniejsi wojownicy polegli w bojach. Oczekując na ostateczną bitwę z Olbrzymami — dzień zmierzchu bogów — spędzali czas na ćwiczeniach i wielkich ucztach. W trakcie długich nocnych biesiad jedli mięso cudownego dzika, który rano znów był żywy, pili miód wprost z wymion cudownej kozy, a rany, które odnieśli poprzedniego dnia, goiły się, nim wstał świt.

23

Karma (działanie, czyn) — podstawowe pojęcie w hinduskiej filozofii i religii: suma uczynków popełnionych w jednym życiu, która decyduje o charakterze następnego wcielenia. K. jest siłą determinującą wędrówkę duszy w łańcuchu reinkarnacji.

24

John Warne Gates (1855–1911) — amerykański przedsiębiorca i milioner, dorobił się fortuny produkując drut kolczasty. Śmiałe i ryzykowne operacje na giełdzie zyskały mu przezwisko Gates Postaw-Milion (Bet-a-Million Gates).

25

Richarda Nixona, prezydenta USA w latach 1969–1974, nazywano Tricky Dick — Szczwany Rysio.

26

Smithsonian Institution — kompleks muzeów w Waszyngtonie, pełni rolę narodowego muzeum Stanów Zjednoczonych.

27

Kismet — u muzułmanów: los, przeznaczony człowiekowi od Boga, konieczność, fatum.

28

Getty — rodzina amerykańskich potentatów naftowych.

29

Przybycie do wschodniego wybrzeża Ameryki Płn. tzw. Ojców Pielgrzymów na żaglowcu „Mayflower” (1620) i założenie osady Plymouth — uważa się za początek regularnej kolonizacji Ameryki Płn. przez Anglików. Hiszpanie natomiast, a Carvajal był potomkiem Hiszpanów, osiedlali się w Ameryce Płd., Środkowej i na południu obecnych Stanów Zjednoczonych już od początku XVI wieku.

30

Floryda należała do Hiszpanów od połowy XVI w. Przeszła w ręce Anglików w 1763 roku w wyniku wojny siedmioletniej.

31

Upper West Side — północno-zachodnia dzielnica Manhattanu

32

Panika 1837 — jeden z największych kryzysów ekonomicznych w historii Stanów Zjednoczonych.

33

Wanadu — w poemacie Samuela T. Coleridge’a pt. Kubla Chan (1816) — pałac zbudowany przez mongolskiego cesarza Chin — chana Kubilaja (XIII w.). W Europie opowiadano legendy o wspaniałych pałacach tego władcy.

34

John Pierpoint Morgan (1837–1913) — słynny amerykański magnat finansowy.

35

Abraham Beame (1906) — burmistrz Nowego Jorku (1974–1977), pierwszy nowojorski burmistrz żydowskiego pochodzenia.

36

Żydzi sefardyjscy — Żydzi hiszpańscy, w odróżnieniu od Żydów polsko-niemieckich (aszkenazów). Stanowili tylko 10% Żydów europejskich, ale osiągnęli wysoki poziom kultury i wielkie wpływy ekonomiczne. Zasłynęli jako bankierzy, filozofowie i lekarze. Po wygnaniu z Hiszpanii (1492) osiedlali się głównie w zachodniej i południowej Europie, później także w Stanach Zjednoczonych.

37

Baruch Spinoza — (1632–1677) — sławny filozof żydowski działający w Holandii, jeden z najbardziej wpływowych myślicieli czasów nowożytnych.

38

Benjamin Nathan Cardozo (1870–1938) — prawnik amerykański żydowskiego pochodzenia, aktywny działacz żydowski, sędzia Sądu Najwyższego, współtwórca tzw. funkcjonalizmu prawniczego.

39

Tierra del Fuego — hiszpańska nazwa Ziemi Ognistej.

40

Edmund Muskie (1914) — polityk amerykański polskiego pochodzenia. W 1968 ubiegał się o urząd wiceprezydenta u boku H. Humphreya. Mimo iż Humphrey przegrał, Muskie zyskał dużą popularność i opinię człowieka uczciwego i sprawiedliwego.W rządzie J. Cartera pełnił funkcję sekretarza stanu.

41

Robert Shriver (1915) — polityk amerykański, w 1972 kandydował na stanowisko wiceprezydenta.

42

James Cagney (1899–1986) — aktor amerykański, grał role przestępców w klasycznych filmach gangsterskich w latach trzydziestych i czterdziestych.

43

Erich Stroheim (1885–1957) — amerykański aktor i reżyser filmowy. W pierwszym okresie swojej’ kariery specjalizował się w rolach oschłych pruskich oficerów.

44

Wilbur Wright (1867–1912),Orville Wright (1871–1948)-amerykańscy konstruktorzy samolotów i piloci. W 1903 roku wykonali w Kitty Hawk (Karolina Północna), na zbudowanym przez siebie dwupłatowcu, pierwszy w historii lot silnikowy.

45

premier cru (fr.) — pierwszy, najlepszy zbiór wina.

46

Maelstrom (ang.) — wir.

47

Uwarstwienie Troi Schliemanna — wykopaliska prowadzone w miejscu legendarnej Troi przez niemieckiego archeologa Heinricha Schliemanna (1822–1890) odsłoniły dziewięć warstw osadniczych z różnych epok.

48

Precesja — ruch osi ziemskiej po stożku o osi prostopadłej do orbity ziemskiej; wywołuje przesuwanie się punktu rownonocy wiosennej ze wschodu na zachód. Punkt rownonocy dokonuje pełnego obiegu ekliptyki w ciągu 26 000 lat (rok platoński).

49

Magna est vis… — wielka jest siła przyzwyczajenia, fałszywy w jednym, fałszywy we wszystkim, to samo, lecz inaczej, rzecz mówi sama za siebie.

50

Huius… — tej, tej, tej, tego, ta, to.

51

Baton Rouge — stolica stanu Luizjaną.

52

Mirabile dictu (łac.) — rzecz zadziwiająca, aż dziw powiedzieć.

53

Harun ar-Raszid (ok. 764–809) — władca państwa rozciągającego się od Indii do Maroka, rozsławiony przez pieśni i legendy. W baśniach Tysiąca i jednej nocy, nie mogąc uśmierzyć trapiących go niepokojów, w bezsenne noce wędruje przebrany za kupca ulicami Bagdadu.

54

Podczas wielkiego pożaru Rzymu (64 n.e.) Neron oglądał z zachwytem szalejący żywioł i, ubrany w strój aktorski, deklamował swój poemat o upadku Troi.

55

Gracie Mansion — oficjalna rezydencja burmistrzów Nowego Jorku.

Content

Robert Silverberg
Stochastyk

l

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

Przypisy